Ο καλλιτέχνης ερευνά, βρίσκεται μέσα σε ένα νέο τοπίο, σχεδόν αχαρτογράφητο, που τον αναγκάζει να ψάξει νέο περιεχόμενο και νέες φόρμες να εκφραστεί. Βεβαίως, μέσα σ΄όλο αυτό τον οργασμό της πολυφωνίας, υπάρχει και πολλή σαβούρα, αλλά αυτό μας καθιστά πιο υπεύθυνους στις επιλογές που κάνουμε, πιο ενεργούς στην αναζήτηση, όχι μασημένης τροφής, αλλά μίας πιο συνειδητής στάσης απέναντι στο γεγονός της πνευματικής δημιουργίας. Όλα αυτά αποτελούν το υλικό της εμπειρίας, για μία καλλιτεχνική ενηλικίωση στην ιστορική φάση που διανύουμε ηθικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά.

Συνέντευξη στην Ρέα Φέρτη

1ta7mes-300x271Η Χρυσάνθη Κορνηλίου αποφοίτησε το 1971 από την Ελληνογαλλική Σχολή «Jeanne d’Arc», ενώ το 1974 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και μέχρι το 1983 εργάστηκε ως ηθοποιός. Δούλεψε στην τηλεόραση, καθώς και σε παιδικές εκπομπές στο ραδιόφωνο. Δίδαξε θέατρο στη μέση εκπαίδευση σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία, δούλεψε ως εθελόντρια σε κατασκηνώσεις για σεισμόπληκτα παιδιά και συνεργάστηκε με εθελοντικές οργανώσεις και ομάδες. Παράλληλα, σπουδάζει θεατρολογία στο τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Πάτρα απ΄όπου και απεφοίτησε το 2000. Εν συνεχεία, κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδίκευση στο αρχαίο δράμα απ΄όπου απεφοίτησε το 2004. Επίσης, επί σειρά ετών επιδίδεται στην κριτική θεάτρου και συγγράφει άρθρα πάνω στην τέχνη και το θέατρο. Το 2011 ιδρύει με το σύζυγό της, την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία «Διέλευσις» πολυχώρος πολιτισμού, όπου συνενώνει τις κύριες ιδιότητες της δραστηριότητάς της: τον εθελοντισμό με την τέχνη, τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό, σε μια κοινή δραστηριότητα του πολυχώρου.

– Καταρχήν, θα ήθελα να ξεκινήσω την συνέντευξή μας αυτή, ρωτώντας σας για τον χώρο στον οποίο μας φιλοξενείτε, αφού τα τελευταία 6 χρόνια, έχετε δημιουργήσει έναν πολύ όμορφο και ζεστό χώρο θεάτρου και πολιτισμού με το όνομα «Διέλευσις« στο κέντρο της Αθήνας, στην Κυψέλη. Μιλήστε μας για τον χώρο αυτό και ποια ήταν η ανάγκη και το έρεισμα για να τον δημιουργήσετε; Πόσο δύσκολο είναι να δημιουργήσετε έναν τέτοιο χώρο μέσα στην καρδιά της κρίσης και γενικότερα το «επιχειρείν«;

Χρυσάνθη Κορνηλίου: Ο χώρος αυτός είναι ένας μικρός χώρος, όσο μας επέτρεψαν οι δυνατότητές μας να δημιουργήσουμε, όμως το κάναμε με πολλή αγάπη, καταθέτοντας όλα όσα είχαμε, τόσο από το έχειν μας, όσο και από το είναι μας. Είναι ένας χώρος που συγκεντρώνει πολλά όνειρα πάνω στον τομέα της καλλιτεχνικής έκφρασης και δημιουργίας. Ένας χώρος που μπορεί να δώσει τη δυνατότητα τόσο σε μας, όσο και σε άλλους ανθρώπους, καλλιτέχνες δημιουργούς, να εκφραστούμε δίνοντας ό,τι καλύτερο, θα μπορούσαμε να δώσουμε στον τομέα της Τέχνης και του πολιτισμού. Ένας χώρος μέσα στον οποίο ανεμπόδιστα, θα μπορούσαμε να εκφράσουμε τις δημιουργικές μας ανησυχίες. Η δυσκολία είναι ότι δεν είχαμε εμπειρία επιχειρηματικής δραστηριότητας, πράγμα που επιβάλλεται σε τέτοιου είδους απόπειρες και αυτό το κομμάτι υπήρξε και είναι πάντα το αδύναμο σημείο μας. Αυτή η εμπειρία αποκτάται σιγά σιγά, αν και δεν εστιάζουμε  σε αυτό το θέμα τόσο, όσο στην ποιότητα των αποτελεσμάτων.

– Παρ΄όλη την κρίση στο θέατρο, ρωτώντας σας και με την ιδιότητα της ιδιοκτήτριας θεατρικής σκηνής, πως κρίνετε το φαινόμενο να έχουν δημιουργηθεί πάνω από 300 νέοι θεατρικοί χώροι και σκηνές και αυτή την στιγμή να παίζονται πάνω από 1.500 παραστάσεις; Πιστεύετε ότι η κρίση, έχει προκαλέσει όλη αυτή την έκρηξη της δημιουργίας και αν και κατά πόσο είναι επικερδείς και βιώσιμες όλες αυτές οι παραστάσεις και οι θεατρικοί χώροι;

Χ.Κ.: Ζούμε σε μία μάλλον μεταιχμιακή εποχή και είναι φυσικό οι ανησυχίες που γεννά να εκφράζονται στην Τέχνη. Αυτή η πολυφωνία είναι από μία άποψη, μία κραυγή για την αναζήτηση νέων λύσεων σε όλα τα επίπεδα της ατομικής και συλλογικής ζωής. Σίγουρα μπορεί να υπάρχει και καιροσκοπισμός, ο οποίος έτσι κι αλλιώς πάντα υπήρχε. Αυτό όμως, δεν αναιρεί την αγωνιώδη απόπειρα και προσπάθεια των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων να επιζητούν την άρση των αδιεξόδων. Το επικερδές και το βιώσιμο δεν έχει να κάνει με αυτή, τη μοιραία θα λέγαμε διαπίστωση. Δεν είναι κριτήριο δηλαδή, της αναγκαιότητας που γεννά το φαινόμενο. Το φαινόμενο διαμηνύει μία πραγματικότητα, η οποία το προκαλεί. Ο καλλιτέχνης ερευνά, βρίσκεται μέσα σε ένα νέο τοπίο, σχεδόν αχαρτογράφητο, που τον αναγκάζει να ψάξει νέο περιεχόμενο και νέες φόρμες να εκφραστεί. Βεβαίως, μέσα σ΄όλο αυτό τον οργασμό της πολυφωνίας, υπάρχει και πολλή σαβούρα, αλλά αυτό μας καθιστά πιο υπεύθυνους στις επιλογές που κάνουμε, πιο ενεργούς στην αναζήτηση, όχι μασημένης τροφής, αλλά μίας πιο συνειδητής στάσης απέναντι στο γεγονός της πνευματικής δημιουργίας. Όλα αυτά αποτελούν το υλικό της εμπειρίας, για μία καλλιτεχνική ενηλικίωση στην ιστορική φάση που διανύουμε ηθικά, πολιτιστικά και καλλιτεχνικά. Είναι γεγονός ότι, υγιείς φωνές μπορούν να χαθούν μέσα σ΄ ένα συχνά στημένο σκηνικό πολεμικής αφ΄ενός και προβολής αφ΄ ετέρου, που όλοι αντιλαμβανόμαστε, αλλά κάτι στο τέλος θα μείνει. Αυτό θα είναι το απόσταγμα μίας ουσίας, που θα γίνει η μαγιά για το μέλλον, γιατί αν και σε διαφορετικούς βαθμούς και με άλλους τρόπους, έτσι γινόταν πάντα. Στην εξελικτική διαδικασία θα υπάρχουν απώλειες, είναι αναμενόμενο. Γι΄αυτό ίσως, το μόνο που διασώζει, είναι η προσωπική στάση του καλλιτέχνη, όσο γίνεται πιο ατάραχα να προχωρά μέσα στην θύελλα για να ανοίξει δρόμους, γιατί κι αν ο ίδιος δεν καταφέρει να επιζήσει, θα αφήσει απογόνους.

fscn2130

Φωτογραφία από την παράσταση «ΑΜΛΕΤ VS ΤΕΛΜΑ»

Το μεγάλο μυστικό είναι να ξεκλειδώνεις αυτόν που διδάσκεις, ώστε να αποδεσμεύσει το δικό του δυναμικό, να αποκαλύψει το δικό του θησαυρό. Να μη ψάχνει ο διδάσκων μιμητές ή να φτιάχνει αντίγραφα του εαυτού του, αλλά να είναι αφανής. Όσο λιγότερο διακρίνεται, τόσο πιο καλός δάσκαλος είναι. Να δυσκολεύεται κανείς να ανακαλύψει ποιος είναι δάσκαλος κάποιου, αλλά να καμαρώνει τον μαθητή και την ελεύθερη δημιουργική του δύναμη, διότι η διδασκαλία δεν είναι η ποσότητα γνώσεων που μεταβιβάζεται στο μαθητή.

– Στο πλούσιο βιογραφικό σας, διάβασα ότι έχετε συνεργαστεί με πολλές εθελοντικές ομάδες και οργανώσεις, έχετε διατελέσει αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου στο «Σύλλογο Βοήθειας Παιδιών Αιθιοποίας« και μαζί με τον σύζυγό σας Σωτήρη Οικονόμου, έχετε πάρει μέρος σε αρκετές αποστολές στην Αιθιοπία. Μιλήστε μας για αυτή σας την εμπειρία. 

Χ.Κ.: Είχα ασχοληθεί με το «Σύλλογο βοηθείας παιδιών Αιθιοπίας» αρκετά χρόνια με τον άντρα μου και ακόμα είμαστε μέλη βέβαια και ανάδοχοι γονείς. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε, όταν υπάρχει κάποια ανάγκη ένα παιδί. Είχαμε κάνει και κάποια ταξίδια στην Αιθιοπία με δικά μας έξοδα, γιατί ο σύλλογος δεν έχει λειτουργικά έξοδα, αφού και το τελευταίο ευρώ πάει στα παιδιά. Επίσης, ήθελα και αυτός ο χώρος να εμπλακεί με το κομμάτι του εθελοντισμού, έτσι διοργανώναμε στην αρχή τις «αγάπες», όπου δεν ήταν δική μου ιδέα, αλλά ενός πολύ καλού φίλου και μέντορα. Ερχόντουσαν εδώ άνθρωποι που δεν είχαν πόρους, να τους κάνουμε ένα μικρό μπουφέ με άλλους εθελοντές, να δούν ένα θέαμα, γιατί έλεγα ότι και αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από ψυχαγωγία, δεν είναι μόνο το συσσίτιο να φάνε ένα κομμάτι ψωμί. Αλλά αυτό δεν έδεσε πάρα πολύ, αφού θα σας φανεί περίεργο, το ότι δεν ερχόντουσαν. Στην αρχή ερχόντουσαν ομαδικά, κάποιες φορές από την εκκλησία. Έλεγα, πείτε το, μεταδώστε το σε εκκλησίες, σε άλλους συλλόγους και φορείς. Όπου υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πόρους, ας μου το δηλώσουν και ας έρθουν να δούν δωρεάν μία μουσική ή θεατρική παράσταση, αλλά δεν έρχονταν.

– Που πιστεύετε, ότι οφείλεται το γεγονός που δεν έρχονταν, παρ΄όλες τις προσπάθειές σας; 

Χ.Κ.: Πιστεύω ότι αυτή η  κατάσταση που ζούμε σήμερα, έχει ρίξει τον άνθρωπο σε μελαγχολία, κατάθλιψη και τον έχει πάρει από κάτω. Θα ήθελα αυτός ο χώρος να αποπνέει ελπίδα γι΄ αυτό και στα έργα που ανεβάζω, θέλω να φεύγει ο θεατής, παίρνοντας κάτι θετικό.

– Πέρα από την διδασκαλία σας σε σχολεία μέσης εκπαίδευσης, έχετε διδάξει θεατρολογία, δραματολογία και υποκριτική σε διάφορα θεατρικά εργαστήρια. Μιλήστε μας για αυτή σας την εμπειρία.

Χ.Κ.: Πρόκειται για μία έξοχη εμπειρία. Θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο γι΄ αυτήν. Αυτό που έχω πάντως να πω, είναι ότι αυτός που διδάσκει ευρύνει ο ίδιος την εμπειρία της δικής του μαθητείας. Το μεγάλο μυστικό είναι να ξεκλειδώνεις αυτόν που διδάσκεις, ώστε να αποδεσμεύσει το δικό του δυναμικό, να αποκαλύψει το δικό του θησαυρό. Να μη ψάχνει ο διδάσκων μιμητές ή να φτιάχνει αντίγραφα του εαυτού του αλλά να είναι αφανής. Όσο λιγότερο διακρίνεται, τόσο πιο καλός δάσκαλος είναι. Να δυσκολεύεται κανείς να ανακαλύψει ποιος είναι δάσκαλος κάποιου, αλλά να καμαρώνει τον μαθητή και την ελεύθερη δημιουργική του δύναμη, διότι η διδασκαλία δεν είναι η ποσότητα γνώσεων που μεταβιβάζεται στο μαθητή. Αυτή μπορεί να τη βρει και μέσα στα βιβλία. Είναι ο βαθμός ελευθερίας που κατακτά προκειμένου να λάμψει η δική του ανόμοια δημιουργική φύση. Αυτό συνεπάγεται βεβαίως, μεγάλο βαθμό πειθαρχίας, αλλά η πειθαρχία (και όχι ο πειθαναγκασμός) είναι αυτή που ξεκαθαρίζει από τα ψυχολογικά και διανοητικά επικαθίσματα που σκιάζουν την αληθινή φύση του καλλιτέχνη, προκειμένου αυτή να λάμψει με τη δική της ιδιαίτερη λάμψη -Το δικό της υπέροχο φως. Πρέπει ο μαθητής να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ο ίδιος, να αξιολογεί και να δρα όχι καθ΄ υπαγόρευσιν, αλλά έχοντας αποκτήσει δικά του κριτήρια. Η διδασκαλία και η μαθητεία είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτοανακάλυψης. Στην πραγματικότητα δεν μεταβιβάζεις στους μαθητές εμπειρία (αυτή δεν μεταβιβάζεται), αλλά τρόπους απόκτησης εμπειρίας και μάλιστα ποιοτικής εμπειρίας. Δεν τους προσθέτεις τόσο, όσο τους αποδεσμεύεις για να αποκτήσουν τη δυνατότητα να βαδίσουν σε δύσκολες ισορροπίες.

Φωτογραφία από την παράσταση "ΑΜΛΕΤ VS ΤΕΛΜΑ"

Φωτογραφία από την παράσταση «ΑΜΛΕΤ VS ΤΕΛΜΑ»

Ζούμε σε μία μάλλον μεταιχμιακή εποχή και είναι φυσικό οι ανησυχίες που γεννά να εκφράζονται στην Τέχνη. Αυτή η πολυφωνία είναι από μία άποψη, μία κραυγή για την αναζήτηση νέων λύσεων σε όλα τα επίπεδα της ατομικής και συλλογικής ζωής. Σίγουρα μπορεί να υπάρχει και καιροσκοπισμός, ο οποίος έτσι κι αλλιώς πάντα υπήρχε. Αυτό όμως, δεν αναιρεί την αγωνιώδη απόπειρα και προσπάθεια των ευαισθητοποιημένων ανθρώπων να επιζητούν την άρση των αδιεξόδων.

– Ας έρθουμε τώρα στα καλλιτεχνικά, αφού έχετε ανεβάσει την παράσταση «ΑΜΛΕΤ VS ΤΕΛΜΑ«, όπου είναι και η αφορμή αυτής μας της συνέντευξης. Μιλήστε μας για αυτή την ιδιαίτερη προσέγγιση, «περφόρμανς« όπως την αποκαλείτε, στο σημαντικότερο έργο του Williams Shakespeare.

Χ.Κ.: Το πείραμα που έκανα ήταν να παντρέψω το ίδιο το έργο με την νοηματοδότηση, ή κάποιο είδος νοηματοδότησης, έτσι που ο θεατής να μην αποκοιμιέται από την μυθοπλασία του έργου, αλλά να παραμένει ενεργός καθ΄ όλη τη διάρκειά του, αλλά με τρόπο που το καθένα να μην σκιάζει το άλλο και να μην το τραυματίζει μέσα από την παράλληλη αυτή παρουσίαση. Η αυτοτέλεια της κάθε δράσης να οδηγείται σε μία αλληλοπεριχώρηση νοηματικά και αισθητικά, ώστε να αποτελεί μία ενότητα αρραγή. Ένα δεύτερο εγχείρημα του πειράματος, ήταν η αφαίρεση κάθε εξωτερικού στοιχείου, (σκηνικό, μουσική κλπ), ώστε ο ρεαλισμός να παντρεύεται με την σύμβαση με ένα τρόπο οφθαλμοφανή και παράλληλα να μην ενοχλεί το ένα το άλλο, να μην το προδίδει. Δούλεψε δηλαδή, με δύο αντίθετες ενέργειες με τρόπο που να μην είναι εμφανείς οι «ραφές» όπως τις λέω, της σύμπραξης των διαφορετικών ενεργειών. Αυτό απαίτησε μηνών δουλειά, η οποία άρχισε από την δραματουργική προσαρμογή των δύο κειμένων στα πλαίσια της παράστασης. Βλέπω ότι αυτή η προσέγγιση λειτουργεί πολύ καλά στο θεατή, τόσο στον υποψιασμένο, όσο και στον ανυποψίαστο. Αυτή η φόρμα με άλλους επίσης τρόπους, θα μπορούσε να αποτελέσει μία αισθητική – και όχι μόνον – πρόταση και για προσεγγίσεις άλλων έργων. Έχει να κάνει τόσο με την αισθητική της παράστασης, όσο και με την δυναμική της γιατί «υποχρεώνει» τον θεατή να συλλειτουργήσει νοητικά και συναισθηματικά, έτσι που να τον μετακινεί.

– Διάβασα ότι μιλάει για τον άνθρωπο σε εσωτερικό βαθμό και τις δυσκολίες του ανθρώπου να απελευθερωθεί;

Χ.Κ.: Ναι, να απελευθερωθεί από τα βάρη του, τα ελαττώματά του, το σκοτεινό κομμάτι του εαυτού του, αυτό που τον τραβάει κάτω και δεν τον αφήνει να εξελιχθεί. Ο άνθρωπος είναι τραγικό όν, γιατί η φύση του είναι καθαρά πνευματική, ενώ η κατασκευή του είναι υλική. Αυτό είναι και το αντικείμενο στις τραγωδίες, αυτή η αντινομία, όπου ένα κομμάτι του εαυτού του, τον τραβάει κάτω και ένα κομμάτι θέλει να απελευθερωθεί και να οδεύσει στην ελευθερία και στο φως. Βλέπουμε ότι, ο άνθρωπος έχει μέσα του φωτεινά και σκοτεινά κομμάτια στα οποία, μεταξύ τους γίνεται ένας διάλογος. Αυτός ο διάλογος που γίνεται με  τα κομμάτια του εαυτού μας, μπορεί να αποτυπωθεί σε έναν μύθο, όπως είναι και οι αρχαίοι ελληνικοί μύθοι.

– Πολλά από αυτά που πραγματεύεται η παράσταση, έχουν να κάνουν με τον «Εσωτερισμό«; Τι σημαίνει «Εσωτερισμός« για εσάς; 

Χ.Κ.: Εσωτερισμός εννοούμε, όταν ο άνθρωπος βλέπει τα πράγματα με πνευματικό – εσωτερικό τρόπο, δηλαδή τα ανάγει εσωτερικά και βλέπει τι συμβαίνει μέσα του βαθιά εσωτερικά, για να μπορέσει να εξελιχθεί.

– Πώς εκφράζονται οι πλευρές του θείου μέσα από τον ΑΜΛΕΤ;

Χ.Κ.: Οι πλευρές του θείου εκφράζονται μέσα από τον πατέρα που έχουν σκοτώσει. Μάλιστα, ο «Αντόν Βιντέζ» λέει ότι, ο ΑΜΛΕΤ είναι η αρσενική Ηλέκτρα, που έχουν σκοτώσει τον Αγαμέμνονα. Το φάντασμα του πατέρα έρχεται να υπενθυμίσει, ότι εδώ έχει γίνει ένα ανοσιούργημα και θα πρέπει να αποκατασταθεί η τάξη. Ο Άμλετ αφυπνίζεται και προσπαθεί να κάνει μία πορεία για την αποκατάσταση της τάξης και να αποδώσει δικαιοσύνη.

Αυτό που λέμε εσωτερική φωνή, η οποία ενοικεί μέσα στο άνθρωπο και αυτή η εσωτερική φωνή μερικές φορές κάτι μας διαμηνύει.

Αυτή η εσωτερική φωνή, για να ακουστεί καθαρά, θα πρέπει να ζήσει ο άνθρωπος και μία ζωή αγνότητας. Όχι με την τρέχουσα κοινωνική, αλλά με την ουσιαστική έννοια.

Φωτογραφία από την παράσταση «ΑΜΛΕΤ VS ΤΕΛΜΑ»

Πρέπει ο μαθητής να αρχίσει να αντιλαμβάνεται ο ίδιος, να αξιολογεί και να δρα όχι καθ΄ υπαγόρευσιν, αλλά έχοντας αποκτήσει δικά του κριτήρια. Η διδασκαλία και η μαθητεία είναι ένα υπέροχο ταξίδι αυτοανακάλυψης. Στην πραγματικότητα δεν μεταβιβάζεις στους μαθητές εμπειρία (αυτή δεν μεταβιβάζεται), αλλά τρόπους απόκτησης εμπειρίας και μάλιστα ποιοτικής εμπειρίας. Δεν τους προσθέτεις τόσο, όσο τους αποδεσμεύεις για να αποκτήσουν τη δυνατότητα να βαδίσουν σε δύσκολες ισορροπίες.

 

Τι εννοούμε «αγνότητα«;

Χ.Κ.: Θα πει αμιγής κακού.  Δεν αναμιγνύεται. Όταν λέμε καθαρό χρυσάφι, θα πει δεν αναμιγνύεται Θα πει αφαιρώ όλα τα πράγματα που μπορούν να σκιάσουν, να λερώσουν τη φύση μας.

– Από τα θεατρικά έργα που έχετε ανεβάσει, θα μπορούσατε να μας ξεχωρίσετε κάποιο ή κάποια; 

Χ.Κ.: Είναι δύσκολο να απαντήσω σε αυτό, διότι τα θεατρικά έργα είναι σαν παιδιά μου, είναι σαν να τα γεννώ. Το κάθε ένα έχει μία ιδιαιτερότητα.

Το «Οιδίπους: Από την άγνοια στην επίγνωση», όπου ήταν μία «μίξη» από το «Οιδίπους τύρανος» του Σοφοκλή και από το «Επί κολωνό», προσπαθώντας να δείξω την πορεία του ανθρώπου από το σκοτάδι στο φως.

Η «Μητροκτονία» που και αυτή στέκεται  στο αρχέτυπο της Ηλέκτρας του Σοφοκλή που είναι ίδιο με το αρχέτυπο του Άμλετ.

«Το Αιώνιο Θήλυ πέρα απ’ των τόπων και των χρόνων τα σύνορα» ήταν μία παράσταση με ορφικούς ύμνους για την περιπέτεια της ψυχής που κατεβαίνει στον κόσμο της ύλης και την αναπαράσταση της καθόδου. Φτιαγμένο με έναν εξαιρετικό μύθο που ήταν και στα Ελευσίνια μυστήρια, όπου είχε γίνει καθαρά τελετουργικά.

«Άραβες ποιητές«, όπου είχα βγάλει την κουλτούρα της Ανατολής μέσα από μύστες ποιητές, όπως  ο Ταγκόρ, Ομάρ Καγιάμ, Τζελαλαντίν Ρουμί, Καμπίρ, Χαλίλ Γκιμπράν, Μιχαήλ Ναϊμί, όπου είχε και πολύ τελετουργικό στοιχείο μέσα. Ήταν δουλειές που τις αγάπησα πάρα πολύ!

– Κλείνοντας αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, θα ήθελα αν μου πείτε, ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας και τι ελπίζετε και εύχεστε για το μέλλον;

Χ.Κ.: Ειλικρινά, δεν ξέρω. Σε μένα την κατάλληλη στιγμή χτυπάει ένα καμπανάκι που μου λέει: «κάνε αυτό» και το κάνω. Τόσο απλά. Γιατί όποτε κάνω σχέδια, το καμπανάκι μου τα ανατρέπει. Εισβάλλει δυναμικά και μου υπαγορεύει εντελώς άλλα πράγματα, αιφνιδιάζοντας και μένα και όσους με ξέρουν. Χτυπάει δε τόσο δυνατά, που δεν μπορώ παρά να υπακούσω.

Είναι γεγονός ότι, υγιείς φωνές μπορούν να χαθούν μέσα σ΄ ένα συχνά στημένο σκηνικό πολεμικής αφ΄ενός και προβολής αφ΄ ετέρου, που όλοι αντιλαμβανόμαστε, αλλά κάτι στο τέλος θα μείνει. Αυτό θα είναι το απόσταγμα μίας ουσίας, που θα γίνει η μαγιά για το μέλλον, γιατί αν και σε διαφορετικούς βαθμούς και με άλλους τρόπους, έτσι γινόταν πάντα. Στην εξελικτική διαδικασία θα υπάρχουν απώλειες, είναι αναμενόμενο. Γι΄αυτό ίσως, το μόνο που διασώζει, είναι η προσωπική στάση του καλλιτέχνη, όσο γίνεται πιο ατάραχα να προχωρά μέσα στην θύελλα για να ανοίξει δρόμους, γιατί κι αν ο ίδιος δεν καταφέρει να επιζήσει, θα αφήσει απογόνους.

xrysan-800x600

Χρυσάνθη Κορνηλίου