Συνέντευξη στον Νίκο Γινάργυρο

Η ομάδα Of Of Project μεταφέρει το ποίημα και δημοτικό τραγούδι της «Λιογέννητης»  από την δημοτική μας παράδοση στη θεατρική σκηνή, υπο την μορφή θεατρικής παράστασης και με την συνοδεία χορού και ζωντανής μουσικής μας ταξιδεύει στη σφαίρα του παραμυθικού μέσα από τον μύθο του έρωτα του Κωνσταντή για την Λιογέννητη.

Στο θέατρο Παραμυθίας λοιπόν, συναντήσαμε το «ερωτικό» ζευγάρι την Έλενα Πετροπούλου και τον Κωνσταντίνο Κατσούγκρη για να μας μιλήσουν για τον ρόλο που υποδύονται και για την παράστασή τους «Το Άσμα της Λιογέννητης«.

– Δεδομένου του γεγονότος ότι η εν λόγω δημοτική παραλογή έχει συγκεκριμένη μορφή και δεν σκιαγραφεί λεπτομερώς τους χαρακτήρες, ποιον τρόπο χρησιμοποιήσατε για να «ανακαλύψετε» τον χαρακτήρα σας  και να έρθετε κοντά στην «Λιογέννητη«;

Έλενα Πετροπούλου: Ο ρόλος της «Λιογέννητης» απαιτούσε αρκετή έρευνα και μελέτη, όπως και κάθε ρόλος στο θέατρο, είτε έχουμε να κάνουμε με ένα κλασσικό κείμενο, είτε με αρχαίο ή σύγχρονο. Η διαφορά βρίσκεται στο ότι, οι χαρακτήρες των δημοτικών παραλογών είναι πλασμένοι μέσα απ΄ το στόμα του λαού και την προφορική παράδοση. Με αυτό ως δεδομένο, ήταν όντως δύσκολο να σκιαγραφήσει κανείς την «Λιογέννητη», ακριβώς γιατί ήταν δημιούργημα του λαού . Μελέτησα πολύ την δημοτική παράδοση όπως επίσης και άλλα δημοτικά τραγούδια. Ήρθα πολύ κοντά στην εποχή του Βυζαντίου και στις ανάγκες εκείνης της εποχής. Έβαλα την φαντασία μου όμως, να πλάσει αυτόν τον ρόλο, στο πως μπορεί να μιλάει, να στέκεται, να συμπεριφέρεται, να κινείται μέσα στον χώρο και στον χρόνο και με την καθοδήγηση του σκηνοθέτη, νομίζω πως έφτασα στη «Λιογέννητη».

– Ποιό στοιχείο της παράστασης σας μαγεύει, σας συναρπάζει και γιατί;

Έλενα: Ο μύθος της «Λιογέννητης» είναι ένα ποίημα απ΄ την αρχή ως το τέλος, κάθε του λέξη σε συναρπάζει και σε μαγεύει. Αυτό λοιπόν που με μάγεψε και με γοήτευσε ήταν η φαντασία και η έμπνευση του λαού να δημιουργήσει ένα τέτοιο αριστούργημα, αλλά και να το διατηρήσει προφορικά στο πέρασμα των αιώνων. Μια ιστορία αγάπης μεταξύ δύο νέων με μια ιδιαίτερη πλοκή, που μέσα της υπάρχουν στοιχεία πλάνης , μαγείας και αποκρυφισμού. Μια ιστορία, που δε μπορεί παρά να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη και πόσο μάλλον του κοινού που έρχεται και βλέπει την παράσταση μας.

liogenniti_3-750x400

Έλενα Πετροπούλου: Όταν διάβασα για πρώτη φορά το μύθο της «Λιογέννητης» συγκινήθηκα και θέλησα να το διαβάσω αρκετές φορές, ώστε να μπω, έστω και λίγο στον μαγικό του κόσμο.

– Τί αίσθηση σας έδωσε, όταν την διαβάσατε για πρώτη φορά και ποιές ήταν οι πρώτες σας σκέψεις αναλαμβάνοντας τον ρόλο της Λιογέννητης;

Έλενα: Όταν διάβασα για πρώτη φορά το μύθο της «Λιογέννητης» συγκινήθηκα και θέλησα να το διαβάσω αρκετές φορές, ώστε να μπω, έστω και λίγο στον μαγικό του κόσμο. Με συνεπήρε η γλώσσα του που “ ναι γραμμένη σε ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, η πλοκή του, με άγγιξε το τέλος του, όπως επίσης και με προβλημάτισε το οιδιπόδειο σύμπλεγμα μητέρας και γιου που υπάρχει στο ποίημα. Όταν μου δόθηκε ο ρόλος της «Λιογέννητης» ενθουσιάστηκα τόσο πολύ που αμέσως άρχισα την μελέτη πάνω στα δημοτικά τραγούδια. Το πρώτο που έκανα ήταν να διαβάσω για τις ανάγκες του λαού εκείνης της εποχής, για το πως οι ίδιοι φαντάστηκαν την μικρή βασιλοπούλα και πως την μετέφεραν αναλλοίωτη μέσα στους αιώνες. Με βασικά μου εργαλεία την μελέτη και την φαντασία μου σκιαγράφησα, όσο καλύτερα μπορούσα την «Λιογέννητη».

– Πώς αντιλαμβάνεστε το στοιχείο του φανταστικού, με το οποίο είναι συνυφασμένη η παραλογή της «Λιογέννητης«;

Έλενα: Όλες οι δημοτικές παραλογές έχουν μέσα τους το στοιχείο του μεταφυσικού. Ίσως, ήταν και μια ανάγκη του λαού να ερμηνεύσει και να δικαιολογήσει κάποια πράγματα, αλλά και να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, κάνοντας αυτές τις ιστορίες πιο μαγικές και πιο συνταρακτικές. Στο μύθο της «Λιογέννητης» έχουμε ένα πέρα-δώθε του χρόνου και του χώρου. Απ΄ το φανταστικό και το παραμυθικό στοιχείο, πηγαίνουμε στο ρεαλιστικό και ξαναγυρνάμε πάλι στο φανταστικό. Παραμύθι και ρεαλισμός ενυπάρχουν και μαγεύουν τον θεατή, δίνοντάς του μια άλλη γεύση από μια πιο «αθώα» εποχή…  πιο ρομαντική εποχή θα ΄λεγα.

– Ο παράφορος έρωτας του Κωνσταντή για την Λιογέννητη θέτει σε επικίνδυνη τροχιά την πορεία της ιστορίας. Θεωρείτε ότι ο έρωτας δικαιολογεί κάθε πράξη μας, όσο παράλογη κι αν είναι;

Κωνσταντίνος Κατσούγκρης: Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα ισχυρό που όποτε το αισθανθείς, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου που δεν είχες συνειδητοποιήσει. Σε κάνει να φέρεσαι και να σκέφτεσαι έξω από τα λογικά πλαίσια, που αυτά ορίζονται από τον καθένα ξεχωριστά. Σίγουρα, δεν δικαιολογεί καταστάσεις όπως αυτές του έργου μας, αλλά οδηγεί σε ψυχικά αδιέξοδα που αν δεν είσαι σε θέση να αντιμετωπίσεις, σε καταστρέφει με ολέθριες συνέπειες ορισμένες φορές.

22045776_1829548493752289_2645314103963924040_n

Κωνσταντίνος Κατσούγκρης: Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα ισχυρό που όποτε το αισθανθείς, ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου που δεν είχες συνειδητοποιήσει. Σε κάνει να φέρεσαι και να σκέφτεσαι έξω από τα λογικά πλαίσια, που αυτά ορίζονται από τον καθένα ξεχωριστά.

– Ποιά θεωρείτε ως δυνατά σημεία της παράστασης;

Κωνσταντίνος: Η ίδια η ιστορία είναι το δυνατότερο σημείο της παράστασης. Το ταξίδι του έρωτα μέσα απο συναισθηματικές διακυμάνσεις, οι οποίες δεν αφορούν μόνο τους δυο πρωταγωνιστές, αλλά όλους όσους εμπλέκονται στην ιστορία. Αυτή εμπνέει το χορό, τη μουσική, το συναίσθημα…

– Ποιες είναι οι προκλήσεις που εντοπίζετε στον χαρακτήρα που υποδύεστε;

Κωνσταντίνος: Πέραν της συνωνυμίας, όλα τα άλλα σημεία του χαρακτήρα ήταν και είναι πρόκληση για εμένα, γιατί καλούμαι να ερμηνεύσω κάτι έξω από τα «νερά» μου, αφού ως άνθρωπος λειτουργώ, δυστυχώς, με τη λογική.

– Τι σημαίνει υποκριτική για εσάς;

Κωνσταντίνος: Υποκριτική για εμένα είναι τρόπος έκφρασης συναισθημάτων, που στη καθημερινότητα μου δε θα μπορούσα να εκφράσω. Η υποκριτική είναι ψυχοθεραπεία και τρόπος προσέγγισης χαρακτήρων, δίνοντας μου την ευκαιρία να μαθαίνω για τους ανθρώπους με έναν τρόπο που θα τον έλεγα μαγικό.

– Σας ευχαριστούμε πολύ για αυτή την συνέντευξη και ευχόμαστε κάθε επιτυχία στην πορεία της καριέρας σας!