Γράφει η Ντίνα Καρρά

Περπατώντας στους δρόμους του Μεταξουργείου, ανακαλύπτεις πολλές θεατρικές γωνιές που αναδύουν καλλιτεχνικό άρωμα για όλες τις προτιμήσεις. Ένα τέτοιο στέκι είναι η Δεύτερη Σκηνή του θεάτρου Αργώ, «A Small Argo full of Art«. Είναι ένας χώρος φιλόξενος, φιλόδοξος, δημιουργικός, ανοιχτός σε νέους καλλιτέχνες, καινούριες προτάσεις, διαφορετικές ιδέες, που αγαπά το ρίσκο και το λάθος, αντλεί από τη φαντασία, επενδύει στην handmade Τέχνη και την Arte Povera. Είναι ένα μικρό, ελπιδοφόρο καράβι φτιαγμένο για μεγάλα ταξίδια αφήνοντας το αποτύπωμά του με έργα δύσκολα, ευφάνταστα, τολμηρά και πολύ ουσιαστικά!

Ένα από τα έργα που απολαμβάνουμε αυτές τις μέρες είναι «Το Κάλεσμα της Λορίν» της Ισπανίδας συγγραφέως Παλόμα Πεδρέρο σε σκηνοθεσία Φένιας Αποστόλου που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Πρόκειται για ένα έργο τολμηρό, πρωτοποριακό και συνάμα προκλητικό καθώς θίγει φλέγοντα ζητήματα που το ελληνικό κοινό καλείται να παρακολουθήσει και να έρθει αντιμέτωπο με τον εαυτό του.

Λίγα λόγια για το έργο:

Ο Πέδρο και η Ρόζα είναι ένα παντρεμένο ζευγάρι που αγαπιέται. Γιορτάζει την τρίτη επέτειο του γάμου του, η οποία συμπίπτει με την περίοδο των Αποκριών. Έτσι ο Πέδρο αποφασίζει να κάνει μία έκπληξη στη σύζυγό του. Μεταμφιέζεται σε Λορίν Μπακόλ και προτρέπει τη Ρόζα να ντυθεί Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ ως το αρσενικό alter ego του, εμπνευσμένος από την ταινία «To have and have not», όπου θεωρούνταν τα στερεότυπα του άντρα macho και της femme fatale γυναίκας αντίστοιχα.

«Έλα, πάμε στο καρναβάλι. Να μεθύσουμε μαζί,να χορέψουμε,να διασκεδάσουμε…»

Έτσι λοιπόν ξεκινάει ένα αθώο ερωτικό παιχνίδι εναλλαγής ρόλων για να αναζωπυρωθεί η σχέση τους, που οδηγεί σε πρωτόγνωρα μονοπάτια εξιχνίασης του βαθύτερου εαυτού τους και καταλήγει σε μια μεγάλη αποκάλυψη της πραγματικής σεξουαλικής ταυτότητας του πρωταγωνιστή. Η αφορμή είναι η σεξουαλική πράξη, κατά την οποία ο Πέδρο ζητάει απεγνωσμένα από τη Ρόζα να του κάνει έρωτα με ένα ομοίωμα πέους. Εκείνη «χαλάει» αμέσως το παιχνίδι αφού νιώθει ότι τα όρια έχουν ξεπεραστεί από την απρόσμενη συμπεριφορά του άντρα της και η αρχή του τέλους δεν αργεί να φανεί. Ο γάμος τους κινδυνεύει θανάσιμα από στιγμή σε στιγμή.

«Μερικές φορές είναι πολύ σκληρό να είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος…Θέλω να πω ότι μερικές φορές ένας άνθρωπος έχει αισθήματα, έχει ανάγκες…ανομολόγητες.»

5Η κριτική μας:

Ομολογώ ότι εντυπωσιάστηκα από το όλο θέαμα και ένα διαρκές ρίγος με διαπερνούσε καθ΄όλη τη διάρκεια της παράστασης!

Η σκηνοθετική ενορχήστρωση της ταλαντούχας Φένιας Αποστόλου αποδεικνύεται εύστοχη, λιτή και ουσιώδης που παραπέμπει σε noir ατμόσφαιρα και σκιαγραφεί με το πιο λεπτό πινέλο όλες τις συναισθηματικές μεταπτώσεις των ηρώων της διεισδύοντας στον εσωτερικό τους κόσμο και φέρνοντας στην επιφάνεια τόσο τις μύχιες σκέψεις τους όσο και τα απόκρυφα μυστικά τους. Ξεδιπλώνονται μπροστά μας σκηνές βίας και πόνου, έντονου φλέρτ και ερωτισμού, διχασμού και άρνησης, δυνατής αγάπης!

Το άψογο εικαστικό περιβάλλον της Άσης Δημητροπούλου συνάδει με φθαρμένα θεμέλια ενός σπιτικού που δεν έχει γερές βάσεις εξαρχής. Τα όμορφα κοστούμια είναι λειτουργικά και ταιριάζουν στο ύφος του έργου. Η εξαιρετική μουσική επένδυση δια χειρός Μιχάλη Τσίχλη παραπέμπει στην ατμόσφαιρα του τότε και του τώρα. Οι υποβλητικοί φωτισμοί του Αλέξανδρου Αλεξάνδρου εντείνουν ακόμα περισσότερο τη συναισθηματική φόρτιση του ζευγαριού.

Αφήνω για το τέλος τους δύο πρωταγωνιστές της παράστασης, τον Ιωάννη Αθανασόπουλο και τη Βιργινία Ταμπαροπούλου που πρώτη φορά τους παρακολουθώ επί σκηνής. Οφείλω να πω ότι πρόκειται για δύο χαρισματικούς και ικανότατους ηθοποιούς με πολλα ερμηνευτικά αποθέματα και δυναμικές που φέρουν εις πέρας ένα εξαιρετικά δύσκολο εγχείρημα. Απόλυτα εκφραστικοί, συναισθηματικοί και πειστικοί στους ρόλους τους ανταποκρίνονται θαυμάσια σε μία χορογραφημένη παράσταση που ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί!

Ο Ιωάννης Αθανασόπουλος ως Πέδρο εγκλωβίζεται σ” έναν φαύλο κύκλο σεξουαλικής καταπίεσης για να είναι κοινωνικά αποδεχτός και αρεστός. Είναι όμως δυστυχισμένος και μόνο όταν υποδύεται το ρόλο της Λορίν νιώθει ελεύθερος και ευτυχισμένος. Προσπαθεί απεγνωσμένα να μείνει κοντά στη γυναίκα του γιατί την αγαπάει…όμως είναι ένας άνδρας εγκλωβισμένος σε λάθος σώμα και η πραγματική του φύση βγαίνει τελικά στην επιφάνεια. Κινείται εντυπωσιακά άνετα και φυσικά με τα τακούνια και τη γυναικεία περιβολή. Έχει τον αέρα της μοιραίας γυναίκας και θέλει να επιβάλλει το παιχνίδι στη Ρόζα. Η ερμηνεία του διακατέχεται από ευαισθησία, έντονη εκφραστικότητα και μελαγχολία με κορυφώσεις μέχρι την τελική λύτρωση.

«…Είναι σαν να περιμένουν όλοι κάτι από σένα κι αυτό το κάτι να είναι αντίθετο με…»

Η Βιργινία Ταμπαροπούλου υποδύεται τη Ρόζα, τη σύζυγο του Πέδρο. Είναι μία νέα, φυσιολογική γυναίκα που η ζωή της ανατρέπεται μέσα σε ένα βράδυ. Δέχεται να συμμετάσχει στο παιχνίδι που της επιβάλλει ο Πέδρο γιατί τον αγαπάει και δεν φαντάζεται τι θα επακολουθήσει. Της αποκαλύπτεται μία αλήθεια, που ούτε καν μπορούσε να φανταστεί, κι όμως παρά το σοκ και την πληγή, θα κάνει τα πάντα για να σώσει τον γάμο της. Μολονότι τόσα χρόνια εθελοτυφλεί, η ίδια τον ωθεί στο δρόμο προς την αλήθεια και την πραγματική του φύση, τη γυναικεία. Αρνείται όμως να το αποδεχθεί και πονάει. Είναι θύμα ή θύτης τελικά; Το ξημέρωμα θα βρει τη Ρόζα μόνη και κατακερματισμένη στα έγκατα της γης και τον Πέδρο ελεύθερο, να ξεκινάει μια καινούργια, δεύτερη ζωή φτάνοντας στην κάθαρση. Υπέροχη ερμηνεία, συγκινητική, δυναμική και έκρυθμη όπως άλλωστε είναι και η ίδια η ζωή!

Το «Κάλεσμα της Λορίν» είναι ένας ύμνος σε ό,τι κουβαλάμε βαθιά μέσα μας, ένας ύμνος στη διαφορετικότητα και στις αληθινές επιλογές μας! Είναι σκληρή παράσταση για λιγόψυχους και στενόμυαλους. Ίσως ταυτιστείς μαζί τους, ίσως προβληματιστείς, ίσως λυτρωθείς, ίσως ευαισθητοποιηθείς. Το σίγουρο πάντως είναι ότι θα βγεις διαφορετικός γιατί θέλει πολύ θάρρος για να υπάρξεις σαν αλήθεια!

Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Φένια Αποστόλου
Σκηνικά-Κοστούμια: Άση Δημητρολοπούλου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Αλέξανδρος Αλεξάνδρου
Μουσική Επιμέλεια-Ηχητικό Τοπίο: Μιχάλης Τσίχλης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Κατερίνα Παρισσινού
Ειδικές Κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος
Φωτογράφιση: Αθηνά Σαρηγιαννίδη
Μακιγιάζ Φωτογράφισης: Βασίλειος Πίκουλας
Trailer 1: Μιχαήλ Μαυρομούστακος
Trailer 2: Θεοφύλακτος Αργυρού
Συμπαραγωγή: Λυδία Λίθος – Θέατρο Αργώ

Παίζουν: Ιωάννης Αθανασόπουλος, Βιργινία Ταμπαροπούλου

Υπεύθυνος επικοινωνίας-μάρκετινγκ: Άρης Σομπότης
Υπεύθυνη προβολής-δημοσίων σχέσεων: Νατάσα Παππά

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά

Σάββατο και Κυριακή στις 21:30

Πρεμιέρα: Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017

Τελευταία παράσταση: Κυριακή 10 Δεκεμβρίου 2017

Β΄ σκηνή του θεάτρου Αργώ (A Small Argo full of Art)
Ελευσινίων 15, Μεταξουργείο, τηλ.: 210 5201684

3

4

8

7

2

Φωτογραφίες: Βασιλική Τάτση

 

Ντίνα Καρρά

Ντίνα Καρρά

Ονομάζομαι Ντίνα Καρρά. Είμαι άτομο εξωστρεφές, κοινωνικό, αισιόδοξο, ενθουσιώδες (κριός στο ζώδιο) και πολύ δημιουργικό! Για μένα δημιουργία είναι μία πετυχημένη συνταγή, μία όμορφη κατασκευή, μία ωραία κριτική!
Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αποτυπώνει πάνω στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις. Έτσι και με το θέατρο νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Επίσης αγαπώ τη γυμναστική γιατί "νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ". Χαμόγελα και θετική σκέψη κατακλύζουν πάντα τη ζωή μου και συνεχώς λέω ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!
Ντίνα Καρρά