Αυτό που με ενδιέφερε στον ρόλο της Άννα Φρανκ ως ηθοποιό, ήταν να μπω στην ψυχολογία της έφηβης που βρίσκεται σε μία κατάσταση εγκλεισμού, ώστε να προσεγγίσω με τον δικό μου ψυχισμό αυτή την κατάσταση.

Συνέντευξη στον Νίκο Γινάργυρο

Η Κωνσταντίνα Δαούτη είναι μία νέα, δυναμικά ανερχόμενη ηθοποιός, απόφοιτη της Ανώτερης Δραματικής σχολής «Δήλος» της Δήμητρας Χατούπη, ενώ είναι και πτυχιούχος του τμήματος Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Αυτή την περίοδο, η Κωνσταντίνα υποδύεται εξαιρετικά την Άννα Φρανκ στην παράσταση «Άννα Φρανκ – Το ημερολόγιο» σε σκηνοθεσία της Βάσιας Παναγοπούλου στο θέατρο «Χυτήριο«. Εμείς την συναντήσαμε λίγο πριν την παράσταση και μας έδωσε μία αποκλειστική συνέντευξη.

– Κωνσταντίνα θα ήθελα καταρχήν να σε ρωτήσω, πώς μπήκε η υποκριτική στη ζωή σου;

Κωνσταντίνα Δαούτη: Η υποκριτική μπήκε στην ζωή μου από ανάγκη. Είμαι από τα παιδιά που ήθελαν να ασχοληθούν με το θέατρο από πολύ μικρά και έδινα παραστάσεις στο σαλόνι για τους γονείς μου. Το θέατρο δεν είναι εύκολο επάγγελμα, οπότε έψαξα πώς μπορώ να το συνδυάσω επαγγελματικά. Μπήκα στο Πάντειο και έκανα πολιτιστική διαχείριση, όπου και πάλι ασχολήθηκα με το θέατρο, αλλά στο θεωρητικό του κομμάτι. Όταν τελείωσα τη δραματική σχολή, δούλεψα πάνω στο πτυχίο μου για ένα περίπου χρόνο και φέτος είναι η πρώτη χρονιά που ασχολούμαι με το θέατρο καθαρά επαγγελματικά.

– Τι είναι αυτό που σε γοητεύει στην τέχνη της υποκριτικής;

Κωνσταντίνα: Αυτό που με γοητεύει είναι ότι μπορείς, μέσω της υποκριτικής και του θεάτρου, να είσαι παιδί και να βρίσκεις το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Δημιουργείς «μικρά σύμπαντα», πράγμα που δεν μπορείς να κάνεις στην πραγματικότητα και αυτό είναι μαγικό.

-Φέτος πρωταγωνιστείς λοιπόν, στο πλευρό καταξιωμένων ηθοποιών στην εμβληματική παράσταση «Άννα Φρανκ – Το ημερολόγιο» σε σκηνοθεσία της Βάσιας Παναγοπούλου στο θέατρο «Χυτήριο». Θα ήθελα να σε ρωτήσω, πώς σου έγινε η πρόταση για αυτόν τον ρόλο και  ποιές ήταν οι πρώτες σου σκέψεις και τα πρώτα συναισθήματα που ένιωσες, παίρνοντας το κείμενο στα χέρια σου και αναλαμβάνοντας τον ομώνυμο ρόλο;

Κωνσταντίνα: Είχα σταματήσει να πηγαίνω σε οντισιόν για προσωπικούς λόγους, αλλά η κυρία Παναγοπούλου ζητούσε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Είχα έρθει λοιπόν στο «Χυτήριο» για την ακρόαση και αρχικά νόμιζα ότι τα πήγα πολύ άσχημα. Όταν μου ανακοίνωσε η κα Παναγοπούλου ότι θέλει να συνεργαστούμε και ότι θα έχω τον ρόλο της Άννα Φρανκ, έβαλα τα κλάματα. Μου έδωσε το κείμενο, το διάβασα και εννοείται ότι δεν υπήρχε κάποια δεύτερη σκέψη, γιατί πρόκειται για ένα κλασικό έργο με πολύ καλούς συναδέλφους! Ακόμη συγκινούμαι με αυτό το κορίτσι και τη βαθύτατη σκέψη της, όντας σε τέτοια χρονική συγκυρία να γράφει τέτοια πράγματα, τα οποία δεν τα γράφει ένα 13χρονο παιδί.

Αυτό που με γοητεύει είναι ότι μπορείς, μέσω της υποκριτικής και του θεάτρου, να είσαι παιδί και να βρίσκεις το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Δημιουργείς «μικρά σύμπαντα», πράγμα που δεν μπορείς να κάνεις στην πραγματικότητα και αυτό είναι μαγικό.

p2723000225-o258945352-6

– Παίζεις δίπλα σε ένα σπουδαίο ηθοποιό, τον Αλμπέρτο Εσκενάζυ. Μίλησέ μας για τη συνεργασία σου αυτή. Υπάρχει κάποια συμβουλή ή παρατήρηση που ενδεχομένως σου έχει κάνει, την οποία κρατάς και θα ήθελες να μοιραστείς;

Κωνσταντίνα: Πέραν του Αλμπέρτο, όλοι οι συνεργάτες είναι εξαιρετικοί. Είμαι πάρα πολύ τυχερή που είμαι μαζί τους, γιατί εκτός του ότι έχουν σκηνική εμπειρία που με βοηθάει μιας και είμαι πιο νέα ηθοποιός, είναι και πολύ ωραίοι άνθρωποι. Είμαστε ένας θίασος που κάνει παρέα και εκτός παραστάσεων και αυτό είναι μοναδικό. Ο κύριος Εσκενάζυ μου είχε πει το εξής, όταν ξεκινήσαμε να κάνουμε πρόβες και ήταν αυτό που με «ξεκλείδωσε»: «Ακόμη κι αν ανέβεις στη σκηνή και δεν έχεις όρεξη να παίξεις, πάλι θα είσαι μία εξαιρετική Άννα Φρανκ«. Αυτή η πολύ τιμητική φράση του, εμένα μου άνοιξε έναν καινούργιο κόσμο και κυρίως λειτούργησε αγχολυτικά για μένα.

-Η έφηβη Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος, το ημερολόγιο της μεταφράστηκε σε πάνω από 30 γλώσσες και έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία σε ολόκληρο τον κόσμο. Το βιβλίο που βασίστηκε στο ημερολόγιο κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ και η ταινία που ακολούθησε με την Σέλλεϋ Γουίντερς κέρδισε βραβείο Όσκαρ. Θα ήθελα να σε ρωτήσω ποιές ήταν οι προκλήσεις και οι δυσκολίες που κλήθηκες να αντιμετωπίσεις για να υποδυθείς αυτή την ηρωίδα και αν φοβήθηκες αυτό το ρόλο, γιατί είναι ένας ρόλος που έχει αρκετά βαρύνουσα σημασία και έχει ενσαρκωθεί και εδώ στην Ελλάδα από πολλές ηθοποιούς.

Κωνσταντίνα: Για να είμαι ειλικρινής, ποτέ δεν με απασχόλησε η σύγκριση, γιατί αυτή είναι και η μαγεία του θεάτρου για μένα. Υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί που παίζουν τους ίδιους ρόλους, όπου ο καθένας φέρνει κάτι δικό του στο ρόλο. Αυτό που με ενδιέφερε κυρίως, ήταν να μπω στην ψυχολογία της έφηβης που βρίσκεται σε μία κατάσταση εγκλεισμού, ώστε να προσεγγίσω με τον δικό μου ψυχισμό αυτή την κατάσταση. Θεωρώ ότι το να μπω στη διαδικασία σύγκρισης, θα ήταν αρκετά αγχωτικό για μένα, γιατί όντως η Άννα Φρανκ έχει ενσαρκωθεί από εξαιρετικές συναδέλφους.

-Ποιές σκηνές σε άγγιξαν περισσότερο και θεωρείς πώς ήταν τα δυνατά σημεία του έργου;

Κωνσταντίνα: Οι μονόλογοι που έχει η Άννα Φρανκ είναι αρκετά συγκινητικοί. Είναι το μόνο πρόσωπο του έργου που λέει στο κοινό αυτά που σκέφτεται και αισθάνεται, κάτι που είναι πολύ άμεσο και ενέχει καθαρότητα. Η αγαπημένη μου σκηνή του έργου είναι όταν, η Άννα Φρανκ με την κυρία Βαν Ντάαν έχουν τη σκηνή με το παλτό, που η Άννα το φοράει και περπατάει μέσα στο σπίτι. Λατρεύω αυτή την σκηνή και περνάω πάρα πολύ ωραία. Άλλη μία σκηνή που μου αρέσει πολύ, είναι με την αδερφούλα μου μέσα στο δωμάτιο, η σκηνή της απελευθέρωσης, που λένε τα κορίτσια ότι θα ξαναδούν τον ουρανό. Εκείνη τη στιγμή, μέσα σε αυτή την απίστευτη χαρά, νιώθω ακριβώς αυτό το στοιχείο του εγκλεισμού.

Θα πρέπει να σκεφτόμαστε ότι η Άννα Φρανκ ήταν μία ιστορία, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες ιστορίες ανθρώπων τότε. Με αφορμή αυτό το έργο λοιπόν, ας αναλογιστούμε τις ζωές και τα βιώματα εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων, που οι ιστορίες τους δεν ήρθαν ποτέ στο προσκήνιο, όπως της Άννα Φρανκ. Αν ο μισός κόσμος σκεφτόταν όπως η Άννα, θα ζούσαμε σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο!

p2722995553-o258945352-6

-Η έφηβη Άννα σε μία φράση μέσα στο ημερολόγιό της έλεγε το εξής: «Παρ΄όλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κατά βάθος καλοί». Τι σημαίνει αυτή η φράση για σένα; Πως την ερμηνεύεις;

Κωνσταντίνα: Αυτή η φράση δείχνει παιδική αθωότητα για μένα και σε αυτήν, έγκειται όλος ο ψυχισμός του παιδιού που ζει σε μία ναζιστική κοινωνία. Ο Χίτλερ σκότωσε φίλους, γνωστούς της, την οικογένειά της και την ίδια στο τέλος και παρ΄όλα αυτά, συνεχίζει να είναι αισιόδοξη και να βλέπει το καλό. Αν ο μισός κόσμος σκεφτόταν έτσι, θα ζούσαμε σε έναν πολύ καλύτερο κόσμο. Επίσης, εμείς μπορεί να ανεβάζουμε την Άννα Φρανκ αυτή τη στιγμή, αλλά θα πρέπει να σκεφτόμαστε ότι η Άννα Φρανκ ήταν μία ιστορία, ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλες ιστορίες ανθρώπων τότε. Με αφορμή αυτό το έργο λοιπόν, ας αναλογιστούμε τις ζωές και τα βιώματα εκατομμυρίων άλλων ανθρώπων, που οι ιστορίες τους δεν ήρθαν ποτέ στο προσκήνιο, όπως της Άννα Φρανκ.

 

-Γιατί θεωρείς ότι αυτό το έργο είναι επίκαιρο και τί μήνυμα περνάει για σένα;

Κωνσταντίνα: Δυστυχώς, η κοινωνία μας δεν πάει εκεί που θα έπρεπε να πηγαίνει. Με την άνοδο των φασιστικών κομμάτων τα τελευταία χρόνια και με το μεταναστευτικό κύμα να έχει φέρει μία τρομολαγνεία στην κοινωνία και ο ρατσισμός να βρίσκεται σε έξαρση. Αυτά είναι τρία στοιχεία που κάνουν το έργο επίκαιρο με την αρνητική έννοια, βέβαια. Το έργο είναι επίσης επίκαιρο, σε σχέση με την εφηβεία της Άννας Φρανκ και όλα αυτά που βιώνει μέσα στη σοφίτα. Παρότι υπάρχει όλο αυτό το κλίμα εξωτερικά, η ίδια προσπαθεί να πιαστεί από μικρές χαρές και ελπίδες. Υπάρχει ένας μονόλογος της Άννας Φρανκ στο φινάλε της πρώτης πράξης που λέει: «Φαντάζομαι τον εαυτό μου μόνη σε ένα κελί, χωρίς τη μαμά και τον μπαμπά». Αυτή η φράση της Άννας για μένα, είναι τα σημερινά παιδιά των μεταναστών στα κέντρα φιλοξενίας.  Γι΄αυτό το σημείο και μόνο, το έργο δεν το θεωρώ ως κάτι μακρινό, αλλά αντιθέτως το βλέπω σαν κάτι πολύ ζωντανό και σημερινό δυστυχώς…

-Ποιά στοιχεία της συμπεριφοράς της Άννας θα έλεγες ότι σε γοητεύουν ή ότι μπορεί ενδεχομένως να είναι και κοντά σε σένα;

Κωνσταντίνα: Είχαν έρθει οι γονείς μου να δουν την παράσταση και γέλασαν πάρα πολύ στα σημεία που η Άννα πάθαινε κρίσεις ταχυλογίας, αφού αυτό είναι ένα στοιχείο που μοιραζόμαστε με την Άννα. Όταν ήμουν παιδί, ήμουν πολύ περίεργη και ήθελα να τα ξέρω όλα και να μαθαίνω τα πάντα. Αυτός νομίζω ότι είναι και ο λόγος που έκανα θέατρο τελικά. Επίσης, μοιραζόμαστε το ότι της αρέσει να πειράζει τον κόσμο και να κάνει αστεία, το οποίο το έχω και εγώ πολύ έντονα. Με συγκινεί η ωριμότητα της σκέψης της και μακάρι μεγαλώνοντας να φτάσω και εγώ σε αυτό το σημείο ωριμότητας.

Αυτό που με συναρπάζει, είναι να μπορώ να δω μία παράσταση και να με συνεπαίρνουν το έργο και οι ηθοποιοί τόσο πολύ, ώστε να μη σκέφτομαι τί κάνουν και πώς, αλλά να μπαίνω μες στην ιστορία. Δεν πιστεύω τόσο στο ταλέντο, όσο στη δουλειά που καταβάλλει κάποιος.

p2723004436-o258945352-6

-Το 2015 συμμετείχες σε μία άλλη παράσταση, που συμπτωματικά είχε κι εκείνη να κάνει με την ναζιστική κτηνωδία και με το εβραϊκό Ολοκαύτωμα. Υποδυόσουν μία Εβραία στην παράσταση με τίτλο «Τερεζίν» σε σκηνοθεσία της Δήμητρας Χατούπη. Μίλησέ μας για εκείνη την εμπειρία σου.

Κωνσταντίνα: Αυτή η παράσταση ήταν μέρος των διπλωματικών μας εξετάσεων στο 3ο έτος της Δραματικής σχολής. Έπρεπε να κάνουμε έρευνα για την παράσταση κι εγώ ήμουν υπεύθυνη για την ομάδα της κινηματογραφικής έρευνας τότε. Είχα δει πάνω από 80 ταινίες σε σχέση με το ολοκαύτωμα και πέρασα πάρα πολύ δύσκολα ψυχολογικά, γιατί το ολοκαύτωμα μπορεί να ανήκει στο παρελθόν, αλλά συνέβη μόνο 60 χρόνια πριν και υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας που το έχουν ζήσει. Είχα συγκλονιστεί, γιατί έλεγα ότι δεν γίνεται να υπάρχει τόση κακία στον κόσμο. Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές, ήταν όταν είχαν έρθει να μας μιλήσουν δύο γυναίκες επιζούσες του ολοκαυτώματος. Ήταν εβραίες από τα Ιωάννινα και είχαν ζήσει πολύ δύσκολα, γιατί είχαν πάει στο Άουσβιτς και είχαν επιβιώσει από τύχη, όπως έλεγαν και οι ίδιες. Όταν ήρθαν ήταν ογδόντα έξι και ενενήντα ετών τότε και έδωσαν συνέντευξη δύο ωρών με ένα τμήμα είκοσι παιδιών που έκλαιγε. Νομίζω ότι βγήκε μία καλή παράσταση, γιατί όλοι ενεπλάκησαν συναισθηματικά σε αυτό.

-Τι σε συναρπάζει στο θέατρο ως θεατή και τι ως ηθοποιό;

Κωνσταντίνα: Αυτό που με συναρπάζει ως θεατή, είναι να μπορώ να δω μία παράσταση και να με συνεπαίρνουν το έργο και οι ηθοποιοί τόσο πολύ, ώστε να μη σκέφτομαι τί κάνουν και πώς, αλλά να μπαίνω μες στην ιστορία. Υπάρχουν κάποιες παραστάσεις που νομίζεις ότι έχεις ζήσει και μοιραστεί τη ζωή κάποιου, μέσα σε δύο ώρες. Ως ηθοποιός, με γοητεύει όταν έχω την ευκαιρία να δώσω την αναπνοή μου σε έναν ρόλο και να πει μέσα από μένα, αυτά που θέλει. Νιώθω το σώμα μου σαν ένα δοχείο, που μπαίνει μέσα του ο ρόλος για να εκφράσει αυτά που θέλει να πει. Ως θεατή και ως ηθοποιό, με συγκινεί επίσης, η δουλειά που κάνει ο ηθοποιός για να φτάσει στο υψηλό επίπεδο υποκριτικής. Δεν πιστεύω τόσο στο ταλέντο, όσο στη δουλειά που καταβάλλει κάποιος.

-Υπάρχει κάποιος θεατρικός ρόλος που θα ήθελες να υποδυθείς ως όνειρο ζωής και γιατί;

Κωνσταντίνα: Αυτό που θα πω είναι αστείο, αλλά κάποια στιγμή στη ζωή μου θα ήθελα να υποδυθώ την Μήδεια, αν και λόγω του φιζίκ, δεν είμαι πιστεύω, το άτομο που θα επέλεγαν για να υποδυθεί τη μάνα δύο παιδιών που στο τέλος τα σκοτώνει. Θεωρώ όμως, πως είναι ένας από τους πιο καλογραμμένους και διαχρονικούς ρόλους του θεάτρου παγκοσμίως και διαχρονικά.

Ακόμη συγκινούμαι με αυτό το κορίτσι και τη βαθύτατη σκέψη της, όντας σε τέτοια χρονική συγκυρία να γράφει τέτοια πράγματα, τα οποία δεν τα γράφει ένα 13χρονο παιδί.

p2723922373-o258945352-6

-Θα ήθελα να μου πεις ποιά είναι εκείνα τα στοιχεία του χαρακτήρα σου που σε ξεχωρίζουν ως Κωνσταντίνα και γιατί;

Κωνσταντίνα: Θα έλεγα ότι είμαι πεισματάρα, όχι με την έννοια της ξεροκέφαλης, αλλά όταν θέλω κάτι προσπαθώ να το πετύχω με κάθε τρόπο. Νομίζω ότι με ξεχωρίζει επίσης, η ενέργειά μου και το ότι προσπαθώ να αντιμετωπίζω τις καταστάσεις με χιούμορ.

-Φαντάζομαι πως αυτήν τη στιγμή ζεις το όνειρό σου, συμμετέχοντας σε αυτή την παράσταση. Υπάρχουν όνειρα και προσδοκίες για την μελλοντική καλλιτεχνική σου σταδιοδρομία που θα ήθελες να μοιραστείς;

Κωνσταντίνα: Εύχομαι στο μέλλον να συμμετέχω σε καλές παραστάσεις και παραγωγές, όπως είναι η «Άννα Φρανκ», με υπέροχους συναδέλφους, όπως αυτοί που συνεργάζομαι τώρα. Αυτό είναι πραγματικά δώρο για μένα.

-Μία ευχή που θα ήθελες να κάνεις;

Κωνσταντίνα: Εύχομαι να σταματήσει αυτό το έργο να είναι επίκαιρο, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή, αλλά να το βλέπουμε μόνο ως ανασκόπηση του παρελθόντος. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει για να ξέρουμε την ιστορία μας, αλλά η επικαιρότητά του σε σχέση με την κοινωνία μας σήμερα, με τρομάζει!

– Κωνσταντίνα, σε ευχαριστώ για αυτή την συνέντευξη και σου εύχομαι να έχεις μία δυνατή, διαρκής και γεμάτη επιτυχίες πορεία στη ζωή σου!

Εύχομαι να σταματήσει αυτό το έργο να είναι επίκαιρο, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή, αλλά να το βλέπουμε μόνο ως ανασκόπηση του παρελθόντος. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει για να ξέρουμε την ιστορία μας, αλλά η επικαιρότητά του σε σχέση με την κοινωνία μας σήμερα, με τρομάζει!

daoutieskenazi

omad1

Συνέντευξη: Νίκος Γινάργυρος
Απομαγνητοφώνηση: Νίκος Γινάργυρος
Επιμέλεια: Μαρία Αγγέλου
Φωτογραφίες από την παράσταση: https://www.facebook.com/phOtOlifez/