Συνέντευξη στην Σοφία Θρουβάλα

Η Ειρήνη Κυδωνάκη είναι μία ανερχόμενη συγγραφέας και ηθοποιός, η οποία ήδη έχει στο ενεργητικό της μία επιτυχημένη θεατρική παράσταση, σε συγγραφή δική της, που ανέβηκε τον περασμένο χειμώνα στο L.A. Theater.  Η Ειρήνη Κυδωνάκη λοιπόν, γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά έχει καταγωγή από την Πάτρα, την οποία και αγαπά! Από μικρή ήθελε να γίνει ηθοποιός, αφού θυμάται τον εαυτό της μπροστά από τον καθρέφτη, να αναπαριστά ότι έβλεπε στην τηλεόραση. Μετά το λύκειο, βρέθηκε να σπουδάζει μηχανικός υπολογιστών, κάτι το οποίο ποτέ δεν της άρεσε, οπότε και παρατάει τις σπουδές της για να ακολουθήσει το όνειρό της, που δεν ήταν άλλο από την υποκριτική! Μετά από αρκετό αγώνα, κατάφερε να σπουδάσει σε Δραματική Σχολή και πλέον είναι κάτοχος πτυχίου Bachelor of performing arts και απόφοιτη από το Queen Margaret University. Η απόφασή της αυτή φαίνεται να την έχει δικαιώσει, αφού πρόκειται για μία πολλά υποσχόμενη συγγραφέα και ηθοποιό!

Το περασμένο χειμώνα, η παράσταση «Το Μετά» σε συγγραφή δική της, αλλά και υποδύοντας την «Αλίκη» στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέβηκε στο L.A. Theater, κάνοντας έτσι το πρώτο της επαγγελματικό βήμα, το οποίο στέφθηκε με επιτυχία!! H εμπειρία που αποκόμισε είναι μεγάλη και οι επόμενες δουλείες της, θα είναι ακόμη πιο προσεγμένες και μελετημένες, όπως η ίδια λέει! Αναμένουμε λοιπόν!

10582883_523604727770026_7456697087961484854_o

– Σπούδαζες μηχανικός υπολογιστών, αλλά τελικά σε κατέκτησε η υποκριτική και το θέατρο. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να κάνεις αυτή την μεγάλη αλλαγή στη ζωή σου; Πότε συνειδητοποίησες ότι θέλεις να ασχοληθείς με την υποκριτική και τη συγγραφή θεατρικών έργων; Μετάνιωσες για την απόφασή σου αυτή;

Όχι δεν το μετανιώνω, γιατί είναι κάτι που ποτέ δεν με ενδιέφερε, απλά έτυχε λόγω των πανελληνίων. Ουσιαστικά το θέατρο με ενδιέφερε από πάντα, γιατί από πιτσιρίκι στο σχολείο είχα ξεκινήσει να γράφω, αλλά και να παίζω αυτά που έγραφα με κάποιες φίλες μου. Οπότε πιστεύω, πως το ότι ακολούθησα τελικά το θέατρο, ήταν κάτι σαν φυσικό επακόλουθο. Ήταν εμφανές ότι με έλκυε πολύ, αφού ανέκαθεν έβλεπα πολύ κινηματογράφο, τηλεόραση και μετά πήγαινα στον καθρέπτη και αναπαριστούσα ότι προηγουμένως είχα δει. Στις πανελλήνιες δεν είχα βάλει θεατρολογία, αφού δεν το είχα σκεφτεί ακόμη σοβαρά. Ένα βράδυ όμως, μετά τις πανελλήνιες, πήρα την τελική μου απόφαση και είπα πως θέλω να ακολουθήσω το θέατρο, όπου και αυτό έκανα.

– Τι είναι αυτό που σε γοήτευσε στην υποκριτική, έτσι ώστε να πεις εκείνο το βράδυ: «βάζω τέλος στις σπουδές μου στην πληροφορική και ξεκινάω μία νέα ζωή;«

Πάντα μου άρεσε το να «φεύγω» από τον εαυτό μου και να γίνομαι για λίγο έστω, ένας διαφορετικός χαρακτήρας από εμένα. Έτσι, μέσα από τους διαφορετικούς ρόλους μπορείς να ανακαλύψεις πράγματα για τον ίδιο σου τον εαυτό και θεωρώ πως είναι πολύ ενδιαφέρον, το ότι έχω αυτή τη μοναδική ευκαιρία να αλλάζω ζωές! Θεωρώ λοιπόν, τον εαυτό μου πολύ τυχερό που τελικά κατάφερα να κάνω αυτό που πάντα ήθελα. Δεν κάνουν όλοι τα πράγματα που τους αρέσουν.

Πάντα μου άρεσε το να «φεύγω» από τον εαυτό μου και να γίνομαι για λίγο έστω, ένας διαφορετικός χαρακτήρας από εμένα. Έτσι, μέσα από τους διαφορετικούς ρόλους μπορείς να ανακαλύψεις πράγματα για τον ίδιο σου τον εαυτό και θεωρώ πως είναι πολύ ενδιαφέρον, το ότι έχω αυτή τη μοναδική ευκαιρία να αλλάζω ζωές!

14712580_904156359714859_8151595137612672967_o– Σου άρεσε το θέατρο, από όταν ήσουν μικρό παιδί;

Ναι, από 9 χρόνων κιόλας. πιστεύω πως αυτό ήθελα να κάνω! Οι γονείς μου όμως, με απέτρεπαν από το να το ακολουθήσω ως επάγγελμα, κι έτσι άρχισα να σκέφτομαι εναλλακτικές και να με φαντάζομαι σε άλλους χώρους που να εξασκώ άλλα επαγγέλματα. Λόγω της ιδιαίτερης αγάπης που έχω με τα ζώα, σκεφτόμουν να γίνω κτηνίατρος ή αργότερα μου πέρασε από το μυαλό η εγκληματολογία. Γενικότερα ταλαντεύτηκα αρκετά, μέχρι να πάρω την απόφαση, πως το μόνο που ήθελα πραγματικά, ήταν να γίνω ηθοποιός!

– Το ότι εκτίθεσαι στον κόσμο, αυτό δεν αποτέλεσε ανασταλτικό παράγοντα για σένα;

Όχι, δεν είχα πρόβλημα. Ίσα-ίσα που μου αρέσει. Μου αρέσει να κάνω τον κόσμο να περνάει καλά!

– Οι γονείς σου και ο στενός σου κύκλος, σε στήριξαν αυτή σου την επιλογή; Ποια ήταν η γνώμη τους;

Στην αρχή, ήταν αρνητικοί και μπορώ να πω, πως δεν είχα τη στήριξή τους. Υπήρξαν πολλές συγκρούσεις μεταξύ μας, όμως με τον καιρό άρχισαν να το παίρνουν απόφαση, γιατί έβλεπαν πόσο πολύ προσπαθούσα και το πόσο με γέμιζε και με ευχαριστούσε όλο αυτό! Βέβαια, στις πρώτες παραστάσεις που ανεβάσαμε με τη σχολή δεν ήρθαν. Στην πορεία όμως, και αφότου ανεβάσαμε το «Το Μετά», είδαν την παράσταση και πιστεύω πως τώρα είναι πολύ υπερήφανοι για την κόρη τους. Πλέον, έχω την αμέριστη στήριξή τους και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό.

– Ξεκίνησες να γράφεις από την ηλικία των 14ων ετών. Ποια είναι η εξέλιξή σου μέχρι σήμερα και ποια πιστεύεις πως είναι τα «χαρακτηριστικά« εκείνα της γραφής σου, που σε κάνουν να ξεχωρίζεις; Ποια είδη θεατρικών έργων σε εμπνέουν περισσότερο στο να γράφεις;

Περνώντας τα χρόνια και με τις νέες εμπειρίες που αποκτώ καθημερινά, σίγουρα ωριμάζω συγγραφικά και υποκριτικά. Πριν καιρό, έτυχε να διαβάσω κάποια παλιά μου κείμενα, τα οποία συνέκρινα με αυτά που έχω γράψει τελευταία και διαπίστωσα πως η διαφορά είναι τεράστια! Τώρα, έχω εστιάσει περισσότερο σε κοινωνικά ζητήματα και θέματα της δικής μου καθημερινότητας. Έχω δώσει βάση σε πιο ουσιαστικά προβλήματα. Αυτό που μου αρέσει και χαρακτηρίζει τα κείμενά μου, είναι η «ανατροπή», όπου δεν αφήνω τον θεατή να βαρεθεί, τον κρατάω σε εγρήγορση και αγωνία για το τι πρόκειται να επακολουθήσει.

– Πως ήταν η εμπειρία σου να υποδύεσαι την «Αλίκη« στην παράσταση σου «Το Μετά«, που ήταν ένας ρόλος που εσύ έγραψες; 

Ουσιαστικά, ο χαρακτήρας της «Αλίκης» ήταν ο παλιός μου εαυτός. Μέσω αυτού του χαρακτήρα, δείχνω στον κόσμο πως ήμουν εγώ, πριν κάποια χρόνια και το πως κάποιες καταστάσεις με άλλαξαν. Όντως, αυτό που υποδύθηκα ήταν κάτι που όταν το έγραφα, το έγραφα για μένα.

Η «Αλίκη» ήταν ένα κορίτσι, το οποίο ήταν κάπως καλομαθημένο. Η μητέρα της την προστάτευε, να μην πληγωθεί από την ίδια την πραγματικότητα και ουσιαστικά μέσα από όλο αυτό που περνούσε, αντιλήφθηκε πως οι άνθρωποι δεν είναι πάντα αυτό που δείχνουν και αναγκαστικά άρχισε να σκλυραίνει και να μην περιμένει πια τίποτα από τους άλλους. Κατάλαβε, πως για να επιβιώσει πρέπει να γίνει πιο δυνατή και να ωριμάσει.

Το να μελετάς ένα ρόλο και να μπαίνεις στην διαδικασία της «αυτομόρφωσης», ώστε να μπορέσεις να «χτίσεις» γύρω σου έναν άλλον άνθρωπο, μαθαίνοντας αυτόν, μεσώ του κειμένου και κατανοώντας όλα τα νέα πράγματα, είναι μοναδικό συναίσθημα!

14753744_904406986356463_5026246906841292516_o– Πώς αισθάνεσαι για το ότι η ιδέα σου που αρχικά έγινε κείμενο και αργότερα θεατρικό σώμα χειροκροτήθηκε τόσο; Πως αισθάνεσαι για την επιτυχία σου;

Στην αρχή, δεν περίμενα ότι θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί και να παιχτεί σε πραγματική θεατρική σκηνή, ένα δικό μου κείμενο και είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενη που τα κατάφερα! Σε κάθε παράσταση συγκρινόμουν και γέμιζα με χαρά, ειδικά όταν μας χειροκροτούσαν, γιατί αυτό είναι η ηθική ανταμοιβή μας και πως ο κόπος μας άξιζε. Με ενθουσίαζε πάντα, που στο τέλος της παράστασης με έπιαναν και μου έλεγαν τόσο όμορφα λόγια, δίνοντας μου έτσι κουράγιο να συνεχίσω και να γίνομαι ακόμα καλύτερη. Επίσης, μου άρεσε όταν μου έλεγαν, οτι τους έδωσα «τροφή για σκέψη».

– Πως ήταν η εμπειρία και ποια τα συναισθήματα να βλέπεις το έργο που έχεις γράψει εσύ, να ανεβαίνει στη θεατρική σκηνή του L.A. Theater; Ποιό πιστεύεις πως ήταν το βαθύτερο νόημα που θα ήθελες να συλλάβει το κοινό σου; Ποιο θα έλεγες πως ήταν το ηθικό δίδαγμα που πλαισιώνει το έργο σου;

Το ηθικό δίδαγμα του έργου ήταν οτι, τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται και οι άνθρωποι δεν ειναι πάντα αυτό που δείχνουν, καθώς σκέφτονται πρώτα τον εαυτό τους και το συμφέρον τους, παρά τους γύρω τους.

– Έχοντας πλέον ολοκληρωθεί οι παραστάσεις για «Το Μετά», ποια είναι η γεύση που σου άφησε; Βλέποντάς το αποστασιωποιημένη πλέον, ποια είναι αυτά που πιστεύεις ότι κατέκτησες και για ποια θα έκανες διορθώσεις;

Μου έχει αφήσει μια πολύ ωραία γεύση! Χαίρομαι που άρεσε, κυρίως, επειδή δεν είχα πιστέψει αρχικά σε μένα καθότι μικρή σε ηλικία και ήταν ρίσκο για μένα. Ήταν η πρώτη φορά που έκανα κάτι επαγγελματικά και με την διπλή ιδιότητα της ηθοποιού και συγγραφέως. Ωστόσο, είμαι ηλικία που ακόμη μαθαίνω και σίγουρα θα υπάρξουν και καλύτερα!

– Εάν θα έπρεπε να επιλέξεις μεταξύ της συγγραφής και της υποκριτικής, τι θα επέλεγες;

Το θέατρο και την υποκριτική! Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η διαδικασία της υποκριτικής! Το να μελετάς ένα ρόλο και να μπαίνεις στην διαδικασία της «αυτομόρφωσης», ώστε να μπορέσεις να «χτίσεις» γύρω σου έναν άλλον άνθρωπο, μαθαίνοντας αυτόν, μεσώ του κειμένου και κατανοώντας όλα τα νέα πράγματα, είναι μοναδικό συναίσθημα! Στο θέατρο με γοητεύει η αμεσότητα με το κοινό, το ότι έχεις θεατές που σε βλέπουν και ταυτοχρονα κρίνουν την προσπάθεια σου -είναι πολύ «ιντριγκαδόρικο» και εποικοδομητικό. Είναι πολύ γοητευτικό το να πρέπει να πείσεις τον άλλον, πως αυτό που παριστάνεις είναι αληθινό και όχι μια «πλάνη».

Η «ψυχαγωγία» άγει την ψυχή, την καλλιεργεί. Η «διασκέδαση» είναι ο χρόνος που θα περάσω ευχάριστα με την παρέα μου, η οποία βέβαια είναι πρόσκαιρη και επιφανειακή, ενώ οι γνώσεις που αποκτάς μέσω της ψυχαγωγίας είναι συνεχείς και πολύ ουσιαστικές.

15252692_929733033823858_5735126672995496643_o-Πιστεύεις ότι η επιτυχία έχει κάποια συνταγή; 

Επειδή ακόμη έχω κάνει λίγα πράγματα, δεν γνωρίζω, αν έχει συνταγή. Πιστεύω όμως, ο παράγοντας τύχη, αλλά και η προσπάθεια, είναι συστατικά που φέρνουν ενδεχομένως την επιτυχία, η οποία είναι ουσιαστικά ένα ρίσκο που θα πρέπει να πάρεις! Εγώ, το τόλμησα και το πήρα αυτό το ρίσκο, το οποίο δεν μου βγήκε σε κακό πάντως.

-Τι είναι για σένα διασκέδαση και τι ψυχαγωγία; Πως τα διαχωρίζεις;

Η «ψυχαγωγία» άγει την ψυχή, την καλλιεργεί. Μπορώ να ψυχαγωγηθώ χωρίς παρέα απαραίτητα, πηγαίνοντας π.χ.  θέατρο, σινεμά, ή ακόμη διαβάζοντας και ένα βιβλίο. Με αυτόν τον τρόπο καλλιεργώ τον εαυτό μου και διευρύνω τους ορίζοντες μου. Η «διασκέδαση» είναι ο χρόνος που θα περάσω ευχάριστα με την παρέα μου, η οποία βέβαια είναι πρόσκαιρη και επιφανειακή, ενώ οι γνώσεις που αποκτάς μέσω της ψυχαγωγίας είναι συνεχείς και πολύ ουσιαστικές.

– Έχεις κάποιους θεατρικούς συγγραφείς ως «πρότυπα» και από τους οποίους εμπνέεσαι;

Φυσικά! Αγαπημένοι μου θεατρικοί συγγραφείς είναι ο Τένεσι Ουίλιαμς και ο Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα. Όσο να ΄ναι πάντα επηρεάζεσαι, παίρνεις πράγματα και τα υιοθετείς κατά κάποιον τρόπο. Από ηθοποιούς, θαύμαζα πάντα την Μέριλ Στρίπ, γιατί είναι μια ικανότατη ηθοποιός με τεράστιο ταλέντο και ανταπεξέρχεται άψογα σε όποιον ρόλο κληθεί να υποδυθεί!

– Πως χαλαρώνεις μετά από μία πολύωρη πρόβα;

Τις περισσότερες φορές προτιμώ να πάω λίγο σπίτι, να ηρεμήσω και να αποφορτιστώ! Μόλις χαλαρώσω, μου αρέσει να συναντώ τις φίλες μου και να συζητάμε για το πως πήγε η μέρα μας και να με συμβουλεύουν για την παράσταση, αφού είναι θεατρολόγοι. Η κούραση είναι δημιουργική. Μπορεί να γυρίσω πτώμα σπίτι και να θέλω να κοιμηθώ, αλλά ο ενθουσιασμός να μην με αφήνει και να θέλω να διαβάσω. Θέλω να γίνομαι κάθε μέρα καλύτερη, να διορθώνω τα λάθη μου και να είμαι ευχαριστημένη με τον εαυτό μου.

– Γνωρίζω ότι, ετοιμάζεσαι να ανεβάσεις ένα νέο θεατρικό έργο. Μίλησε μας για αυτό. Υπάρχουν κάποια άλλα σχέδια και συνεργασίες για τη φετινή σεζόν;

Ευελπιστώ να ανέβει από το νέο έτος, ένα νέο μου έργο, το οποίο θίγει πολλά κοινωνικά ζητήματα που με απασχολούν, όπως ο ρατσισμός και το bullying. Tο bullying είναι πλέον, το πιο συχνό φαινόμενο στα σχολεία και του οποίου είχα πέσει και εγώ θύμα μικρότερη. Ήθελα λοιπόν να γράψω κάτι για αυτό . Είχα επηρεαστεί και στεναχωρηθεί πάρα πολύ με την ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη πριν 2 χρόνια και από τότε ήθελα να γράψω κάτι, όντας έντονα φορτισμένη από το γεγονός, πως τα παιδιά πλέον είναι πολύ σκληρά. Κατά την άποψη μου βέβαια, δεν φταίνε εξ΄ ολοκλήρου αυτά, αλλά κυρίως οι γονείς, τους οποίους προσπαθούν να αντιγράψουν. Το έργο θα λέγεται λοιπόν, «Ρώσικη Ρουλέτα» και θα είναι σε συνεργασία με μια δική μου ομάδα την «Dell’arte«, την οποία δημιούργησα με άτομα με το ίδιο πάθος, όνειρα και ενέργεια με μένα -τι καλύτερο από αυτό;

Tο bullying είναι πλέον, το πιο συχνό φαινόμενο στα σχολεία και του οποίου είχα πέσει και εγώ θύμα μικρότερη. Είχα επηρεαστεί και στεναχωρηθεί πάρα πολύ με την ιστορία του Βαγγέλη Γιακουμάκη πριν 2 χρόνια και από τότε ήθελα να γράψω κάτι, όντας έντονα φορτισμένη από το γεγονός, πως τα παιδιά πλέον είναι πολύ σκληρά.

11169592_643754519088379_8439037952777408787_o

– Για το τέλος, θα ήθελες να μας κάνεις μία ευχή;

Εύχομαι, οι άνθρωποι να μην σταματήσουν ποτέ να ονειρεύονται, γιατί ίσως κάποτε τα όνειρα μας να αλλάξουν τον κόσμο.

Σε ευχαριστούμε πολύ για την υπέροχη συνέντευξη και σου ευχόμαστε καλή επιτυχία και σταδιοδρομία στα επόμενα καλλιτεχνικά σου βήματα!!

Φωτογραφίες από την συνέντευξη

Οι φωτογραφίες είναι της Σοφίας Θρουβάλα


Σοφία Θρουβάλα

Σοφία Θρουβάλα

ΟνομάζομαιΣοφία Θρουβάλα και είμαι φοιτήτρια στη Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης. Παράλληλα παρακολουθώ μαθήματα φωτογραφίας στο τμήμα επιμόρφωσης τηςΚαλών Τεχνών. Στον ελεύθερο χρόνο μου ζωγραφίζω, ασχολούμαι με την φωτογραφία, τον εθελοντισμό, παίζω λίγη μουσική και όταν μπορώ ταξιδεύω.Απολαμβάνω ιδιαίτερα την λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική, τον χορό και φυσικά τα εικαστικά. Αγαπώ την Ιταλία και την Ιταλική [κουζίνα, γλώσσα, τέχνη, κουλτούρα] συνεπώςοφείλω στον εαυτό μου να ονειρεύομαι ένα μεταπτυχιακό εκεί ή ακόμα και μια ολόκληρη ζωή.
Σοφία Θρουβάλα