Η Άνοιξη ως ορισμός φέρνει στη σκέψη όλων μας, σε καθαρά ετυμολογικό επίπεδο, το ρήμα “Ανοίγω”.  Όταν έρχεται η ωραιότερη των εποχών, ανοίγει και ξεδιπλώνεται ελεύθερη όλη η φύση, ανοίγουμε τα σπίτια μας, τα παράθυρα, τις καρδιές μας. Βγαίνουμε έξω να ανταμώσουμε τους ήχους και τις μυρωδιές, τα χιλιάδες χρώματα τριγύρω μας, βγαίνουμε να αντικρίσουμε κατάματα τον πολυτραγουδισμένο αττικό ουρανό.

Φέτος όμως η άνοιξη, το πολυπόθητο “άνοιγμα”προς τα έξω, δεν πραγματοποιήθηκε. Δέσμιος μιας αόρατης μα ταυτόχρονα τόσο ορατής απειλής, όλος ο κόσμος έκλεισε και κλείστηκε στο σπίτι του. Μέσα όμως από τη φυλακή, τα όνειρα και οι ελπίδες για το μέλλον παρέμειναν ζωντανές. Κάποιοι από εμάς, τις έντυσαν με όλο το περίσσιο ταλέντο και ευαισθησία τους, σε μουσική, στίχους και τραγούδι. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Ερωφίλη η οποία σε στίχους της Άννας Παντζέλη, μας τραγουδά το “ Ένας πλανήτης κρίμα”. 

Και τι πιο άμεσο και ωραίο από το να μας συστηθεί το κομμάτι αυτό, μέσα από τα λόγια των δημιουργών του; “Οι μέρες του κορονοϊού κλειστές, γκρίζες σχεδόν μαύρες, μας ενώνουν μπροστά στον αόρατο φόβο για το αύριο σε όλα τα επίπεδα…. υγειονομικά, οικονομικά μα πάνω από όλα κοινωνικά… Λες και ότι μας χωρίζει να είναι το ίδιο που μας ενώνει… Και μια Άνοιξη να μην έρχεται φέτος για έναν ολόκληρο πλανήτη… “Ένας πλανήτης κρίμα” .. Αυτό μας έδωσε την αφορμή να αγκαλιάσουμε έστω και από μακριά την ελπίδα και την προσμονή μας… Να μοιραστούμε την αγωνία μας και να δημιουργήσουμε ένα τραγούδι. Ένας πλανήτης κρίμα… Γιατί εμείς μόνο αυτό το μετερίζι έχουμε… τα λόγια και την μουσική… τις Τέχνες μας, που όσο κι αν τις πολεμάνε με λύσσα, εκείνες τελικά ανθούν πάντα και παντού.

Μένουμε σπίτι με τα όνειρά μας ζωντανά”.

 

“Ένας Πλανήτης Κρίμα”

Ερμηνεία: Ερωφίλη

Στίχοι: Άννα Παντζέλη

Μουσική: Ερωφίλη

(Ενορχήστρωση – programming- μίξη –

mastering : Πένυ Παπακωνσταντίνου)

 

Στίχοι

 

Άνοιξη που περίμενα

να ρθει και να μυρίσει

παράθυρα να ανοίξει

Η φετινή μου άνοιξη

με άλλη καμιά δε μοιάζει

γι αυτό και με τρομάζει

Που είναι τα λουλούδια σου

που είναι τα φιλιά μου

χάνω τα όνειρά μου

Άνοιξη έχεις θάνατο

έχεις και ευλογία

ήρθε μονάχα η μία

Σταύρωση και Ανάσταση

μαζί πηγαίναν χρόνια

παράδοση αιώνια

Τώρα βαδίζει μόνο η μια

σε Γολγοθά ανεβαίνει

Σταύρωση ματωμένη

Εαρινή και θλιβερή

Ανάσταση δεν θα ρθει

ο κόσμος ας το μάθει

Όλα τα άνθη γείρανε

στο χώμα και θαφτήκαν

οι ελπίδες μας καήκαν

Εαρινή μου μοναξιά

γείρε εδώ κοντά μου

σταμάτα την καρδιά μου

Γλυκύ μου έαρ χάθηκες

δίχως φέτος ν’ ανθίσεις

χωρίς να τραγουδήσεις

Η Άνοιξη που καρτερώ

δεν μοιάζει να ζυγώνει

κι εγώ θα μείνω μόνη

Άνθρωπος δεν εμύρισε

της άνοιξης τα κρίνα

ένας πλανήτης κρίμα.

Σύνδεσμος τραγουδιού

https://www.youtube.com/watch?time_continue=208&v=Fzb1SBada0s&feature=emb_logo

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου