Για να μη ξεχνιούνται οι σκέψεις…η αλλιώς , σκέψεις μια εβδομάδα μετά την τρίτη παράσταση της P. Styl στο El Convento Del Arte.

Χρειάστηκαν μόλις τρείς παραστάσεις για να αφήσει η Pavlina Styl το στίγμα της σε αυτό τον υπέροχο «μοναστηριακό χώρο του μεσαίωνα»,το El Convento Del Arte. Και αν την πρώτη φορά τα βλέμματα των θεατών εναλλάσονταν μεταξύ κυροπηγίων,πολυελαίων, μπορντώ βελούδινων κουρτινών, -ενός ατμοσφαιρικού σκηνικού – και της όμορφης ερμηνεύτριας με την εξαμελή ορχήστρα της , την τρίτη φορά η υπέροχη σκηνική της παρουσία και η γλυκιά φωνή της , μαζί με τους ταλαντούχους μουσικούς κέρδισαν δικαιολογημένα την αποκλειστικότητα των βλεμμάτων του κοινού .
Ενα κοινό σαφέστατα πιο απαιτητικό και «ψαγμένο» από άλλα, που η Pavlina Styl κατάφερε να καθηλώσει με τα αισθησιακά τραγούδια της Μπέλ Επόκ και του μεσοπολεμικού Βερολίνου, με το προσωπικό της φτερούγισμα, του «παιχνιδιού», της φαντασίας, του πάθους και της αληθινής ευχαρίστησης και ελευθερίας που εκπέμπει η ίδια αλλά και τα ούτως η άλλως υπέροχα και αγαπημένα τραγούδια. Το δίωρο μουσικό ταξίδι έκλεισε με αφιέρωση , ενός κομματιού, όχι σε ρυθμό του σουίνγκ – καμπαρέ , όπως θα περίμενε κανείς, αλλά με το My Love της Kovacs, ένα τραγούδι γεμάτο συναισθήματα και συμβολισμό ,γεγονός που δείχνει πως δεν υπάρχουν περιορισμοί στην ερμηνευτική δεινότητα της Παυλίνας .