Γράφει η Ντίνα Καρρά

Πέμπτη βράδυ και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο θέατρο «Βρετάνια». Το ιστορικό στολίδι της οδού Πανεπιστημίου με το βαρύ θεατρικό γίγνεσθαι στις πλάτες του, ανοίγει τις κουίντες του στο σύγχρονο έργο του «τρομερού παιδιού» του βρετανικού θεάτρου, Nick Payne. Τίτλος παράστασης «Αν υπάρχει, δεν το΄χω βρει ακόμα». Τίτλος περίεργος, ασαφής σαν πρώτη εντύπωση. Ξεκίνησα έχοντας κάποιους ενδοιασμούς, που στην πορεία εξαφανίστηκαν και το αποτέλεσμα με αποζημίωσε με το παραπάνω.

Λίγα λόγια για το έργο:

Στο μικροσκόπιο μια καθημερινή οικογένεια, μια φαινομενικά ευτυχισμένη και γαλήνια οικογένεια, που ζει στους φρενήρεις ρυθμούς του μικρόκοσμού της. Ο πατέρας George έχει οικολογική συνείδηση. Σαν περιβαλλοντολόγος ανησυχεί περισσότερο για το μέλλον του πλανήτη παρά για το μέλλον της οικογένειάς του. Η μητέρα Fiona, εκπαιδευτικός στο επάγγελμα προσπαθεί ν’ ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, ανεπιτυχώς τις περισσότερες φορές. Η μοναχοκόρη τους Anna είναι μία παραμελημένη, θλιμμένη έφηβη, που βιώνει τον ρατσισμό και την μοναξιά από τους συμμαθητές της, λόγω της διαφορετικής της όψης και ξεσπά στο φαγητό. Ο θείος Teri είναι το μαύρο πρόβατο της οικογένειας και ο άνθρωπος που αληθινά αισθάνεται τις ρωγμές της οικογένειας.

Το έργο εστιάζει στον άνθρωπο και σ΄όλα τα κακώς κείμενα που τον ταλανίζουν. Ξύνει επιδερμικά την επιφάνεια για να φανεί η γιγαντιαία, χαώδης τρύπα στο φως. Εμμονές, αδιέξοδα, αγωνία, υπεκφυγές. Η σύγχρονη πραγματικότητα φαντάζει πιο άγρια από ποτέ και η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της. Ο εκφοβισμός (bullying), η μοναξιά, η κοινωνική-οικογενειακή αποξένωση, η έλλειψη αγάπης και επικοινωνίας, το συνεχές κυνήγι του άπιαστου, η καθημερινή επιβίωση αποτελούν εύστοχες υπογραμμίσεις του συγγραφέα. Φαινόμενα τόσο πραγματικά και τόσο συνήθη πλέον! Σύμπαν και μικρόκοσμος πλέκονται αριστοτεχνικά σ΄ένα μοιραίο παιχνίδι καθοριστικής αλληλεπίδρασης.

Η κριτική μας:

Αντικειμενικά, το κείμενο του Βρετανού συγγραφέα Nick Payne είναι άμεσο, σύγχρονο, ευθύβολο και κοφτερό με εύγλωττα ελλειπτικούς διαλόγους. Μέσω της αιχμηρής γραφής του, διαφαίνονται ψήγματα ευαισθησίας, τρυφερότητας, ειλικρίνειας και συμπόνιας για τους τέσσερις ήρωες. Δίνει το έναυσμα στον πολυσχιδή ηθοποιό Μάκη Παπαδημητρίου, ο οποίος εκτός από την συμμετοχή του, μεταφράζει και υπογράφει σκηνοθετικά την παράσταση, να αναδείξει εύστοχα τα πολυσήμαντα μηνύματα. Η σκηνοθετική του προσέγγιση ακουμπά ευλαβικά στις προθέσεις του δημιουργού. Στήνει μια μοντέρνα παράσταση με καταιγιστικό ρυθμό, ρεαλιστική ματιά και φρέσκια πνοή. Οπτικοποιεί με νεύρο αλλεπάλληλες σκηνές μικρής διάρκειας με τον ανάλογο φωτισμό, την κατάλληλη κίνηση και τα απαραίτητα σκηνικά ευρήματα που εναλλάσσονται διαδοχικά. Οι κωμικές ατάκες και οι σκόρπιες βωμολοχίες δεν ξενίζουν καθόλου, αλλά αντιθέτως ελαφρύνουν το τεταμένο κλίμα, αποφορτίζοντας τους θεατές. Άλλωστε, έτσι δεν είναι ο τρόπος που μιλάμε και συμπεριφερόμαστε στην καθημερινότητά μας;

Η σκηνή του θεάτρου είναι αφαιρετική. Τα σκηνικά που έχει δημιουργήσει η Μαγδαληνή Αυγερινού βρίσκονται επιμελώς κρυμμένα πίσω από μεγάλες πόρτες που ανοιγοκλείνουν κατά την διάρκεια της παράστασης και παραπέμπουν σ΄ένα «πράσινο» σπίτι. Οι ίδιοι οι ηθοποιοί καλούνται σε κάθε σκηνή να στήσουν τον μικρόκοσμό τους με ακριβείς βηματισμούς, που έχουν διδαχθεί από την Σεσίλ Μικρούτσικου. Άλλοτε βρισκόμαστε στο σαλόνι, άλλοτε στην κουζίνα, άλλοτε στα υπνοδωμάτια, άλλοτε σ΄ένα παγκάκι, άλλοτε σε καφετέρια και εστιατόριο και άλλοτε στην θάλασσα. Ιδιαίτερη εντύπωση μου κάνει μία μικρή γλάστρα με πρασινάδα που περιφέρεται σ΄όλο το έργο για να τονίσει ίσως την επιμονή του πατέρα οικολόγου για το περιβάλλον. Η μετάβαση των εκάστοτε σκηνών συνοδεύεται από έξοχη μουσική, που έχει εμπνευστεί ο Σταύρος Γασπαράτος, προκαλώντας συναισθήματα. Τα κοστούμια της Ηλένας Δουλαδίρη, απλά και σύγχρονα «ντύνουν» όμορφα το έργο. Οι καίριοι φωτισμοί του Σάκη Μπιρμπίλη συμπληρώνουν το παζλ και αναδεικνύουν ιδανικά την ατμόσφαιρα και το ύφος της παράστασης.

Το κουαρτέτο των ηθοποιών έχει εξαιρετική χημεία. Οι ερμηνείες τους είναι λιτές, ουσιαστικές, ήπιες, μεστές χωρίς εξάρσεις. Ισορροπούν μεταξύ δραματικού και αστείου στοχευμένα και με ακρίβεια… just to the point. Η ασάλευτη γαλήνη υποθάλπει μια εκκωφαντική κραυγή απελπισίας και απόγνωσης, που δεν αργεί να ακουστεί.

yparxei-akoma-vretania-papadimitriou-4-1200x801Ο ταλαντούχος Μάκης Παπαδημητρίου, γνωστός στο ευρύ κοινό από τις τηλεοπτικές και θεατρικές του νίκες, εμφανίζεται μειλίχιος και αθόρυβος, δίνοντας το βήμα στους νεαρούς πρωταγωνιστές της παράστασης σαν άγρυπνος φρουρός. Σαν George αγωνιά συνεχώς για το ανθρακικό αποτύπωμα όλων των πραγμάτων στον πλανήτη και έχει χάσει τον έλεγχο στην προσωπική του ζωή, αφού τα πάντα καταρρέουν στην οικογένειά του. Η ερμηνεία του είναι φυσική, βαθιά ανθρώπινη και τρυφερή.

Στην αντίπερα όχθη, η έμπειρη ηθοποιός Μαρία Λεκάκη σαν Fiona είναι μπερδεμένη, φορτισμένη με τα καθήκοντά της και συνεχώς στρουθοκαμηλίζει. Δεν κοιτάζει το πρόβλημα κατάματα, αλλά διαρκώς δικαιολογεί καταστάσεις. Όταν το μαχαίρι φτάσει βαθιά στο κόκκαλο, αποφασίζει να ξυπνήσει από τον λήθαργο. Η ερμηνεία της είναι ώριμη, συνειδητοποιημένη, με πειστικότητα και αυτοέλεγχο. Οι σιωπές της αφοπλιστικές.

Η πιτσιρίκα Αγγελική Γρηγοροπούλου μπαίνει στο ρόλο της καταπιεσμένης, αποξενωμένης, θλιμμένης έφηβης, που γίνεται θύμα εκφοβισμού από τον σχολικό περίγυρο λόγω της εμφάνισής της. Όταν αποφασίζει να αντιδράσει, οι κυρώσεις είναι μεγάλες. Χέρι βοηθείας βρίσκει μόνο στο πρόσωπο του θείου της και σιγά σιγά ανακαλύπτει βαθιά τον αληθινό της εαυτό. Συγκλονιστική η σκηνή της απόπειρας αυτοκτονίας. Με την όμορφη, εύθραυστη, συναισθηματική και εσωτερική της ερμηνεία αφήνει το στίγμα της στην παράσταση.

Τέλος, αφήνω τον νεαρό Δημήτρα Πασσά, τον περιπλανώμενο άσωτο υιό, που έρχεται σαν από μηχανής θεός να ταράξει την φαινομενικά γαλήνια όψη της οικογένειας. Βλέπει και ακούει τα πάντα. Προσπαθεί με τον μοναδικό εκφραστικό του τρόπο να δώσει λύση και να βοηθήσει πραγματικά. Το ερμηνευτικό του εκτόπισμα είναι κομβικό, άκρως ρεαλιστικό και δυναμικό σαν φωτοβολίδα που κάνει την διαφορά.

Είδα μία άρτια παράσταση-καθρέφτη του εαυτού μας, ένα συμπαγές θεατρικό προϊόν που δικαιώνει τις προθέσεις της, προσφέροντας άπλετη τροφή για σκέψη και συζήτηση. Αξίζει αναμφισβήτητα μια θέση στην θεατρική σας ατζέντα!

Συγκινητικό και ελπιδοφόρο το τραγούδι των τίτλων «If there is, I haven’t found it yet» από την Nalyssa Green. Ας ανοίξουμε λοιπόν τα μάτια, τα αυτιά, την ψυχή, την καρδιά και ας αναζητήσουμε αυτό το κάτι που θα μας κάνει περισσότερο ανθρώπους. Τα όμορφα πράγματα κρύβονται στα πιο απλά. Η αγάπη υπάρχει παντού.

an-iparchi-den-to-cho-vri-akoma-theatro-vretaniaΤαυτότητα παράστασης:

Μετάφραση-σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητρίου
Μουσική: Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Κίνηση: Σεσίλ Μικρούτσικου
Σκηνικά: Μαγδαληνή Αυγερινού
Κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη

Πρωταγωνιστούν: Μάκης Παπαδημητρίου, Μαρία Λεκάκη, Αγγελική Γρηγοροπούλου, Δημήτρης Πασσάς

Μέρες & ώρες παραστάσεων: Πεμ., Παρ.-21:00, Σάβ.-18:00 & 21:00, Τετ., Κυρ.-19:30

Θεάτρο «Βρετάνια»
Πανεπιστημίου 7.
210 3221579
yparxei-akoma-vretania-papadimitriou-2-e1539079829991

Ντίνα Καρρά

Ντίνα Καρρά

Ονομάζομαι Ντίνα Καρρά. Είμαι άτομο εξωστρεφές, κοινωνικό, αισιόδοξο, ενθουσιώδες (κριός στο ζώδιο) και πολύ δημιουργικό! Για μένα δημιουργία είναι μία πετυχημένη συνταγή, μία όμορφη κατασκευή, μία ωραία κριτική!
Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αποτυπώνει πάνω στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις. Έτσι και με το θέατρο νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Επίσης αγαπώ τη γυμναστική γιατί "νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ". Χαμόγελα και θετική σκέψη κατακλύζουν πάντα τη ζωή μου και συνεχώς λέω ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!
Ντίνα Καρρά