«Πού ξεκινάει και πού σταματάει η προσωπική ευθύνη του καθένα από εμάς για τη ζωή του συνανθρώπου μας και το μέλλον της ανθρωπότητας;». «Αποτελεί η τυφλή υπακοή στην εξουσία, όποια μορφή κι αν αυτή έχει, συνενοχή στις αποφάσεις που εκείνη εφαρμόζει;».
Στο «Περιμένοντας τον Γκοντό», την «ιλαροτραγωδία», που περιγράφει τη ζωή δύο ημερών δύο ηρώων και στο οποίο το ζήτημα της αβεβαιότητας αποτελεί ουσία, δεν υπάρχουν «κλειδιά», που βοηθούν στην αποκρυπτογράφηση.
Αυτή την Κυριακή 1η Νοεμβρίου 2015, και ώρα 12 το μεσημέρι, μια παιχνιδιάρικη ακρίδα, η Λήδα με τ’ όνομα, προσγειώνεται κοντά στις γραμμές του τρένου, αναζητώντας τα έξυπνα ζωάκια που θα ζωντανέψουν την Ορχήστρα της!
Το L.A. (Life n’ Art) Theater παρουσιάζει τη νέα, επίκαιρη κωμωδία καταστάσεων του πολυγραφότατου Ευάγγελου Σαμιώτη, (“Γηροκομείον Ο Παράδεισος”, “Από το μέλλον έρχομαι”) με τίτλο “Από τη Γεωργία… με αγάπη!”. Το έργο διαδραματίζεται σ’ ένα σπίτι, πίσω από κλειστές πόρτες, στη σύγχρονη πολυπολιτισμική Αθήνα της οικονομικής κρίσης.
Η Let’s Act είναι μια νεοσύστατη ομάδα, αποτελούμενη από άτομα με τις ίδιες καλλιτεχνικές ανησυχίες. Κάνει το ξεκίνημα της στο χώρο του θεάτρου με το έργο «Μάσκες» , ένα θέμα που αγγίζει όλους μας, βασισμένο στην καθημερινότητα!
Το Τέρας, του Γιάννη Θ. Οικονομίδη, ανεβαίνει για πρώτη φορά στο lobby του Life n’ Art Theater και θέτει καίρια ερωτήματα για τις ανθρώπινες σχέσεις και τον τρόπο, με τον οποίο αυτές διαμορφώνονται, εκούσια ή ακούσια στην καθημερινότητα. Πρόκειται για μια εύστοχη και άκρως ρεαλιστική ανατομία της ελληνικής οικογένειας.
Στο γιορτινό και χιονισμένο Παρίσι του σήμερα, έξι άνθρωποι που συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς οικογένειας, γάμου και μακρόχρονης φιλίας θα έρθουν αντιμέτωποι με όσα τους χωρίζουν. Αφορμή για όλα ένα πάρτι έκπληξη…
Στη Νέα Υόρκη του 1957, ένα αλλοδαπό αγόρι δεκαέξι χρόνων κατηγορείται για φόνο. 12 ένορκοι συνεδριάζουν για το αν θα εφαρμοστεί η θανατική ποινή, αντικατοπτρίζοντας τις – δυστυχώς διαχρονικές – προκαταλήψεις της κοινωνίας μας.
Σε μια κοινωνική σύγχυση που στοιχειώνει τους ήρωές της, κάνοντας τους απαραίτητους συνειρμούς με την Ελλάδα της κρίσης, το «Γαλάζιο του Ουρανού» κινείται στους πολεμικούς ρυθμούς μιας κοινωνίας που μάχεται τον εαυτό της.
Ο Πικάσο έλεγε “κάθε παιδί είναι καλλιτέχνης. Το θέμα είναι, πώς θα παραμείνει καλλιτέχνης μεγαλώνοντας”. Αν ο χρόνος παίρνει, στο πέρασμά του, τον αυθορμητισμό της παιδικής ηλικίας, αντικαθιστώντας τον με φοβίες και ψυχαναγκασμούς, τότε τα πράγματα σκουραίνουν.
