Θέματα στην κατηγορία ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Παράσταση με φώτα, μουσική και σκηνικά που εναλλάσσονται και γίνονται πλοίο, τμήμα ελέγχου επιβατών, σπίτια, νυχτερινό μαγαζί πολυτελείας, καφενείο Τα video Art με ιδιαίτερη καλλιτεχνία …

Γράφει η Ρέα Φέρτη Κατηφορησαμε την Πατησίων και βουλιάξαμε στα καθίσματα του θεάτρου Νους στην οδό Τροίας Τρεις ιερόδουλες ήταν παραταγμένες στην σκηνή με καπνό …

Γράφει η Ρέα Φέρτη για το kallitexnes.gr Με την πένα του David Mamet δύο αξιόλογοι και πολύ ταλαντούχοι ηθοποιοί στις παραλλαγές πάπιας , με σαρκασμό …

Τι κρίμα που δεν μπορείς να έχεις εραστή, χωρίς να απατήσεις τον άντρα σου. Φεϊντώ.

Η νέα κωμωδία του Χάρη Ρώμα στο Θέατρο Coronet είναι ένα καταιγιστικό παιχνίδι παρεξηγήσεων και ανθρώπινων αδυναμιών, που ισορροπεί άψογα ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Από τις πρώτες σκηνές, το κοινό γίνεται μάρτυρας μιας θεατρικής μηχανής όπου κάθε ψέμα γεννά ένα άλλο, κάθε υπερβολή αποκτά νόημα και κάθε χαρακτήρας φωτίζει μια πτυχή της ανθρώπινης ανάγκης να αγαπηθεί και να γίνει σημαντικός.

Στο γνώριμο, ιστορικά φορτισμένο χώρο του Studio Κυψέλης, η ομάδα Θεατρίνων Θεατές γιορτάζει είκοσι χρόνια δημιουργικής διαδρομής με μια παράσταση που δεν επιχειρεί απλώς μια αναδρομή, αλλά μια σκηνική επανατοποθέτηση του καλλιτεχνικού της στίγματος. Το «Αναζητώντας τη Μαγεία» δεν είναι ένα ακόμη επετειακό αφιέρωμα, είναι μια θεατρική αυτοβιογραφία σε μορφή musical vaudeville, μια ευρηματική δραματουργική σύνθεση που πλέκει μνήμη, ντοκουμέντο, αναπαράσταση και αυτοσαρκασμό!

Η νέα θεατρική δημιουργία «Μαγδαληνή, Ψυχή τε και Νους» του Θανάση Σάλτα, που παρουσιάζεται στο θέατρο “Χώρος Τέχνης Ασωμάτων”, δεν είναι απλώς μια παράσταση βιογραφικής ή αγιολογικής αναφοράς, είναι μια φιλοσοφική σκηνική αναφορά πάνω στο αιώνιο τρίπτυχο Σώμα – Ψυχή – Νους, μια μυσταγωγική κατάδυση στο εσωτερικό τοπίο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όταν πεθαίνει κανείς είναι για πολύ καιρό.
Εμίλ Ζολά

Σαράντα χρόνια μετά τη συγγραφή του από τον Willy Russell, το Shirley Valentine εξακολουθεί να λειτουργεί ως μία εκρηκτική αναφορά πάνω στη γυναικεία ταυτότητα, τη φθορά της συνήθειας και το δικαίωμα στην προσωπική επανεκκίνηση. Στο θέατρο “Χώρος Τέχνης Ασωμάτων”, η νέα σκηνική ανάγνωση του εμβληματικού μονολόγου επιβεβαιώνει ότι το έργο δεν είναι απλώς μια «γυναικεία ιστορία», αλλά μια υπαρξιακή εξομολόγηση που αφορά κάθε άνθρωπο που κάποτε ένιωσε να “μικραίνει” μέσα στη ζωή του.

Ο πατέρας της ήταν «εργατικός και φρόνιμος. Η μάνα της ήτο κακή, βλάσφημος και φθονερά. Ήτο μία από τας στρίγγλας της εποχής της. Ήξευρε μάγια». Οι γονείς της την πάντρεψαν με το Γιάννη το Φράγκο (από δω και η προσωνυμία της), άνθρωπο ανίκανο και άβουλο, και της έδωσαν ασήμαντη προίκα, ενώ κράτησαν για τον εαυτό τους και το γιο τους δύο νεόχτιστα σπίτια και τα καλύτερα κτήματα, καθώς και τα μετρητά τους, από τα οποία όμως η Χαδούλα κατόρθωσε να κλέψει μερικά.