info

Θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, καλλιτεχνικά δρώμενα, κριτικές, συνεντεύξεις και λοιπά καλλιτεχνικά νέα, είναι όλα εδώ! Καλή σας περιήγηση!
Αγγελική Μπάτσου

About the Author Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικά χρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ! Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από τα μονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.

33988272_10211706832733225_8742174853177540608_n
ΑΡΘΡΑΜΟΥΣΙΚΗ

Μια βραδιά με την Μαρίλια Μητρούση στο «Χυτήριο»

Η Μαρίλια Μητρούση ερμήνευσε παλιά και νέα κομμάτια με έναν εντελώς δικό της τρόπο, διατηρώντας τα στοιχεία που έπρεπε και προσθέτοντας με τη φωνή της, αυτό το κάτι που πήγαινε το κομμάτι και τη μελωδία παρακάτω.

Περισσότερα 0 Σχόλια
2839013
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «Αδελφές Papin» στο θέατρο «Επί Κολωνώ»

Κάθε νέα δημιουργία προερχόμενη από ταλαντούχους ανθρώπους, πρέπει να κοινοποιείται και να στηρίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σε κάθε εποχή και ιδιαίτερα σε αυτή που ζούμε τώρα, η δύναμη της τέχνης ξεπερνά κάθε εμπόδιο και σκοτεινή σκέψη ή διάθεση που μας κρατάει στάσιμους και αδρανείς. Η τέχνη γεννά και γεννιέται με τη δυναμική μέσα της και μπορεί στην περίπτωση του θεάτρου, το παλιό να ξαναγεννηθεί και το νέο να ανοίξει νέα μονοπάτια.

Περισσότερα 0 Σχόλια
34132855_413256909149338_2447366403569745920_n
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Είδαμε την παράσταση «Γάζα» στο θέατρο «Πυξίδα»

Μια πλήρης και πιστή αναπαράσταση της εκεί πραγματικότητας, στην οποία επιβιώνουν άνθρωποι χωρίς ηλεκτρισμό, οι οποίοι δεν έχουν φαγητό και περιμένουν με τις ώρες για ένα καρβέλι ψωμί, άνθρωποι που ψάχνουν στο χώμα για να βρουν τους δικούς τους σκοτωμένους, αντί για να μαζεύουν λουλούδια μια ανέμελη ανοιξιάτικη μέρα.

Περισσότερα 0 Σχόλια
foto-1
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου στο θέατρο «Αθηνά»

Ο ηθοποιός Σπύρος Πούλης κατάφερε να προσφέρει μια εντελώς ξεχωριστή ερμηνεία, κρατώντας την προσωπική του ταυτότητα ως ρόλος. Η ιδιαίτερη φωνή και η χροιά αυτής, η εμφάνιση και η όλη κίνησή του, τον κατατάσσουν, σύμφωνα με τη γνώμη μου, σε έναν σπουδαίο εκπρόσωπο της σύγχρονης κωμωδίας, μοντέλο μίμησης και αναφοράς για κάθε νέο ηθοποιό που κάνει τα πρώτα του βήματα.

Περισσότερα 0 Σχόλια
1374999_87_1
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «Οιδίπους Τύραννος» στο Νέο Θέατρο «Κατερίνα Βασιλάκου»

Ο σκηνοθέτης μας, Χρήστος Σουγάρης, τολμά εις διπλούν. Αρχικά, να αναλάβει τη σκηνοθεσία μιας αρχαίας τραγωδίας. Κατόπιν, την απόδοση της υπάρχουσας τραγωδίας με εντελώς καινοτόμους όρους και όρια, ένα τεράστιο άλμα, το οποίο όμως δεν είναι στο κενό. Το αντίθετο, θα έλεγα. Είναι μια απόλυτα πετυχημένη, εμπνευσμένη και ρηξικέλευθη προσπάθεια, που συνδέει με τον πιο τέλειο τρόπο το παρόν με το παρελθόν. Την ιστορία με τη δημιουργία μιας παράλληλης ιστορίας, που έχει ως σκοπό να συγκινήσει και να δημιουργήσει ακριβώς αυτό που ήθελε και ο αρχαίος Σοφοκλής: δέος, συμπόνια και στο τέλος κάθαρση, σύμφωνα με τον ορισμό του φιλόσοφου Αριστοτέλη.

Περισσότερα 0 Σχόλια
omadiki-2
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» του Αλέκου Σακελλάριου στο θέατρο «Χυτήριο»

Οι σκηνοθέτες μας κατάφεραν σεβόμενοι το παρελθόν, να μεταφέρουν όλα τα απαραίτητα στοιχεία του έργου στο παρόν και προσθέτοντας τις δικές τους, σύγχρονες πινελιές δημιούργησαν κάτι εντελώς ξεχωριστό. Ήταν κάτι παραπάνω από ένα όμορφα σκηνοθετικά και σκηνικά ρετουσαρισμένο παρελθόν. Ήταν μια πανέξυπνη, σύγχρονη, θεατρική και σεναριακή αναζωογόνηση. Φρέσκο και δροσερό, σαν το καλοκαίρι, τόσο ευχάριστο και χαρούμενο, που η ώρα έπαψε πια να υφίσταται.

Περισσότερα 0 Σχόλια
befa12929ea85d7d569c161c53d3f064_xl
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «Το φιντανάκι» του Παντελή Χορν στο θέατρο «Χυτήριο»

Δεν μπορεί παρά να αντιπαραβάλει κανείς το κλίμα εκείνης της εποχής στην παράστασή μας, με το κλίμα που βιώνουμε για άλλη μια φορά ως λαός τα τελευταία χρόνια. Σε κάθε κομμάτι του έργου, άσχετα με το αν έχει γραφτεί πιο παλιά, ο καθένας μας ανακαλύπτει κι ένα κομμάτι δικό του. Η ελληνική ψυχή, συμπεριφορά και νοοτροπία ξεδιπλώνονται μπροστά μας με στοιχεία κωμωδίας και τραγωδίας, κυρίως μέσω μεγάλων ηθικών διλημμάτων, τα οποία πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν.

Περισσότερα 0 Σχόλια
29829931_10156774851464119_852778998_o
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «2048» του Ιάκωβου Μυλωνά στο θέατρο «Λύχνος»

Με το χιούμορ λέγεται ότι μπορεί να περάσει κάποιος τα πιο σοβαρά θέματα με έναν ελαφρύ τρόπο, ο οποίος όμως δε μετριάζει τη σοβαρότητα αυτών, θίγοντας με καυστικότητα τα κακώς κείμενα και χτυπώντας τους ενόχους με το μαλακό γάντι της μαύρης κωμωδίας. Με αυτό το έργο, που είναι σαν μια φανταστική βόλτα με χρονομηχανή σε ένα μελλοντικό παράλληλο σύμπαν, έρχεται κάποιος αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα, η οποία σε ένα βαθμό μοιάζει με την δική μας τα τελευταία χρόνια, μια και μοιράζονται και οι δυο ως καταστάσεις ένα κοινό σημείο: την ανεργία.

Περισσότερα 0 Σχόλια
32592842_2436508416374708_2394621318956843008_n
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «Red Speedo» του συγγραφέα Lucas Hnath στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη σε μετάφραση και σκηνοθεσία Βασίλη Μυριανθόπουλου.

Με αυτό το έργο, νιώθει κάποιος σαν να μπαίνει στο παρασκήνιο του αθλητικού ιδεώδους. Όταν σβήνουν τα φώτα και το κοινό, οι θαυμαστές φεύγουν, τί μένει τελικά; Η μοναξιά της αλήθειας και ταυτόχρονα, η αλήθεια της μοναξιάς. Ο πρωταθλητής, πριν και μετά τον αγώνα, μένει μόνος. Μόνος του αγωνίζεται, με αντίπαλο τον χρόνο, την ταχύτητα και κυρίως, τον εαυτό του.

Περισσότερα 0 Σχόλια
image (1)
ΘΕΑΤΡΟΚΡΙΤΙΚΕΣ

Eίδαμε την παράσταση «To αίμα» του Ισπανού συγγραφέα Σέρτζι Μπελμπέλ στο θέατρο «Altera Pars» σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου και μετάφραση Μαρίας Χατζηεμμανουήλ.

«To αίμα» είναι ομολογουμένως, μια πραγματικά ωμή και σκληρή πραγματικότητα σε μορφή παράστασης. Δεν χαϊδεύει αυτιά και λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Είναι μια παράσταση που μας προσγειώνει και μας προβληματίζει για το τί μας επιφυλάσσει το μέλλον, το οποίο πολλές φορές είναι ανεξέλεγκτο και δυστυχώς δεν φορά λαμπρά χρώματα. Είναι μια άλλη πλευρά της ζωής, την οποία μπορούμε άνετα να την προσπεράσουμε. Όχι όμως όταν βλέπουμε αυτή την παράσταση.

Περισσότερα 0 Σχόλια