Η Μαίρη Βιδάλη ως Αγκάθα, στον ρόλο της μητέρας, κατορθώνει για άλλη μια φορά να αγγίξει τους θεατές με τη βαθιά συναισθηματικότητα και απόλυτη εμπιστοσύνη που δίνει σε ό,τι υποδύεται. Με αυτόν τον τρόπο, βιώνοντας στο έπακρο τα πάθη και τις αδυναμίες μιας ευάλωτης γυναίκας, και ταυτόχρονα την τραγικότητα και δύναμη μιας τιμωρού αρχαίας τραγωδίας, μας προσφέρει μια ερμηνεία που γεννά σεβασμό και θαυμασμό.

“Ένα τραγούδι πες μου ακόμα”, στο ProjectR – cafe-stage, με τον Βασίλη Θεοδώρου και τον Αλέξανδρο Αγγελούση ευτέρα βραδάκι και το ξεκίνημα “μιας ακόμα εβδομάδας”, …

Ένας νέος καλλιτέχνης, ο Γιάννης Κοζής στην προκειμένη, ντύνεται Δον Καμίλο, διασκευάζει το ιταλικό έργο και σκηνοθετεί τον εαυτό του και την παράσταση, με εκπληκτικά ομολογουμένως αποτελέσματα. Με αντίπαλό του και ταυτόχρονα βοηθό σκηνοθέτη, τον πανούργο Καρδινάλιο, Νικόλα Καρανικόλα, δημιουργεί ένα ξεκαρδιστικό και απολαυστικό δίωρο το οποίο ενώνει με άμεσο και ζεστό τρόπο κοινό και ηθοποιούς. Ξεκάθαρη φαρσοκωμωδία, ξεσηκωτική ένταση, κι ένας εξαιρετικός ερμηνευτικά Δον Καμίλο.

Η σκηνοθεσία κατορθώνει να αποτυπώσει με σχεδόν τέλεια σκληρό τρόπο, τα βαθιά συναισθήματα των πρωταγωνιστών που προκαλούν τρόμο και στους ίδιους, τη σημασία της φύσης και της τέχνης στη ζωή, και κυρίως το παιχνίδι της μοίρας που πολλές φορές μας φέρνει αντιμέτωπους με τον ίδιο μας τον εαυτό. Ένα βήμα παραπέρα ο συνδυασμός κλασικού, μοντέρνου και μεταμοντέρνου, δημιουργεί με τολμηρότητα μια εξαιρετική παράσταση που την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Ένα πανέξυπνο ως ιδέα κείμενο, γεμάτο χιούμορ και ευαισθησία, μια παρουσία γεμάτη μπρίο και λάμψη, ένα ρεπερτόριο το οποίο συμπεριλαμβάνει κορυφαίες μουσικές στιγμές, ανθισμένες με υπέροχα μουσικά κομμάτια, μια δυνατή, πανέμορφη φωνή, κοντολογίς…μια “πρόβα”, σίγουρα όχι σαν όλες τις άλλες, χάρη στο ταλέντο της δημιουργού της, της Συράϊνας Κούτρα.

Κατά την επιστροφή μου στην Ελλάδα έπειτα από τη Eurovision, μου καταλογίστηκε ότι δεν είμαι περφόρμερ (σαν τον Ρουβά ή την Παπαρίζου λόγου χάρη), γεγονός το οποίο ήταν απόλυτα αληθινό, αφού προερχόμουν από το χώρο του έντεχνου τραγουδιού στον οποίο κανένας δεν ασχολείται με τη σκηνική σου παρουσία, παρά μόνο με τη φωνή. Οπότε αυτό ήξερα και αυτό έκανα.

Ο Χώρος Τέχνης Ασωμάτων είναι για μένα το δεύτερο σπίτι μου. Άλλαξαν πολλά με την παρουσία μου, όμως κι εγώ έβγαλα μπροστά ό,τι καλύτερο έχω. Από την πρώτη στιγμή, είχα ελευθερία κι εμπιστοσύνη από την Αλίκη, και τα αποτελέσματα μας δικαίωσαν.

Στη σκηνή του θεάτρου “Άλμα”, ο σκηνοθέτης Γιάννης Μαργαρίτης, βασισμένος σε αυτή τη λογική, δημιουργεί μια μοντέρνα και ταυτόχρονα διαχρονική παράσταση, η οποία μέσα από ποικίλα ταξίδια σε ρυθμούς και αισθήματα, κατορθώνει να απεικονίσει την κοινωνία σε όλη της την αλήθεια.

Η μνήμη είναι εκείνη που θα καθορίσει το πραγματικό αποτέλεσμα ενός θεατρικού, το αν θα μείνει ως δρώμενο στη σκέψη του κοινού, το αν θα αναδείξει έναν καλλιτέχνη, πιο απλά….αν αντέξει το σκοινί μετά το χειροκρότημα. Η Ανδρονίκη Αβδελιώτη είναι παρούσα από πάσα άποψη, εδώ και χρόνια. Πριν, κατά τη διάρκεια, και κυρίως…μετά το χειροκρότημα.

Παρουσίαση βιβλίου στο Μπαράκι της Διδότου: “H βασίλισσα και η Αλένια” της Κατερίνας Ντίνου ην Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, βρεθήκαμε στο Μπαράκι της Διδότου-Πολυχώρος Πολιτισμού, για …