Το θέατρο Lib’ro, τη νέα σεζόν, ανοίγει την πύλη του πανηγυρικά. Δίνοντας το χώρο δωρεάν σε νέους στανταπίστες, γνωρίζοντας πως το ταλέντο, θέλει κοινό.

Είναι ένας χρόνος περίπου που έτυχε να γνωρίσω το σκηνοθέτη Στέλιο Λασιθιωτάκη. « Τι σκηνοθέτης, μωρέ!» ήταν απ’ τις πρώτες κουβέντες που μου είπε. « Μια ταινία μεγάλου μήκους λέμε να κάνουμε ( ο πληθυντικός της αμηχανίας) μετά από τόσα χρόνια στην κάμερα, να δούμε τι θα γίνει. «Κι από χρήματα;» τον ρώτησα. «Low-budget» μου απάντησε. Το low-budget απ’ το no -budget είναι μια δρασκελιά δρόμος και γι’ αυτό δεν τον ξαναρώτησα. Γυρίσαμε τη σκηνή μου, έμεινε ικανοποιημένος κι ενώ δεν είχα άλλη σκηνή μου είπε πως θα μου έγραφε μια ακόμα γιατί του άρεσα στο φακό. « Να στη γράψω, εγώ;» τον ρώτησα. «Κι ό,τι άλλη σκηνή θες. Κι αν δε σου αρέσουν, πέτα τες». Είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους που θα μπορούσε να τους έχει τσακίσει η ζωή, να μην το βάζουν κάτω. Και μιλάω για τους καλλιτέχνες. Εγώ γι’ αυτούς θα μιλάω – που τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. Για άλλους, ας μιλήσουν… άλλοι. Έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία και κυρίως, μια φιλία με τον απόφοιτο της σχολής κινηματογράφου & τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου.

Τι κρίμα που δεν μπορείς να έχεις εραστή, χωρίς να απατήσεις τον άντρα σου. Φεϊντώ.

Το όνειρο ενός συγγραφέα είναι να τον εκπλήσσουν οι χαρακτήρες του. Ξαφνικά, ζουν τη δική τους ζωή· δεν είναι πια φυλακισμένοι.

Το ανέβασμα ενός συγγραφέα με καινούργιο και προσωπικό τρόπο είναι το δικαίωμα και το χρέος κάθε γενιάς. Μίχαλ Βάιχερτ (Ιδρυτής του Young Theatre στη Βαρσοβία).

Όταν πεθαίνει κανείς είναι για πολύ καιρό.
Εμίλ Ζολά

Ο πατέρας της ήταν «εργατικός και φρόνιμος. Η μάνα της ήτο κακή, βλάσφημος και φθονερά. Ήτο μία από τας στρίγγλας της εποχής της. Ήξευρε μάγια». Οι γονείς της την πάντρεψαν με το Γιάννη το Φράγκο (από δω και η προσωνυμία της), άνθρωπο ανίκανο και άβουλο, και της έδωσαν ασήμαντη προίκα, ενώ κράτησαν για τον εαυτό τους και το γιο τους δύο νεόχτιστα σπίτια και τα καλύτερα κτήματα, καθώς και τα μετρητά τους, από τα οποία όμως η Χαδούλα κατόρθωσε να κλέψει μερικά.

…κάθε ήχος, κάθε χρώμα, κάθε στιγμή, έγινε σπόρος για τις ιστορίες μου, που γεννήθηκαν από τις εμπειρίες και τη ζωή που συνάντησα σε κάθε γωνία του κόσμου, μέχρι που το βλέμμα μου, άρχισε να συλλαμβάνει και το αόρατο, το μεταφυσικό που διαπερνά τον κόσμο.

Το έγκλημα είναι αποτέλεσμα κοινωνικής ακρότητας.

Ας σκεφτούμε τη θάλασσα… μέρες που είναι.