Υπάρχουν ταινίες που, όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους, σηκώνεσαι και φεύγεις. Υπάρχουν όμως και εκείνες που σε κρατούν για λίγο στη θέση σου, γιατί χρειάζεσαι χρόνο για να συνειδητοποιήσεις τι σου άφησαν.

Το «NiVO 831 Θυμάμαι» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Δεν είναι απλώς ένα μουσικό ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Βουρλιώτη. Είναι μια καταγραφή μιας εποχής, μιας μουσικής διαδρομής και ενός ανθρώπου που δεν περιορίστηκε ποτέ σε έναν μόνο ρόλο.

Είναι μια διαδρομή πέρα από το Hip Hop, μιλώντας για τον NiVO, είναι εύκολο να σταθεί κανείς μόνο στο Hip Hop. Όμως η διαδρομή του είναι πολύ μεγαλύτερη.

Ο Νίκος Βουρλιώτης, ο Nivo έδωσαν στίγμα στην καθαρόαιμη Rap & Hip-Hop μουσική στην Ελλάδα, σε μια εποχή που το συγκεκριμένο είδος δεν είχε ούτε την αποδοχή ούτε τη θέση που έχει σήμερα. Μαζί με τους Goin’ Through αποτέλεσε μέρος μιας γενιάς που βοήθησε το ελληνικό Hip Hop και τη Rap να αποκτήσουν ταυτότητα, κοινό και ιστορική συνέχεια.

Και αυτό αποτυπώνεται με ιδιαίτερη δύναμη μέσα στην ταινία. Βλέπουμε όχι μόνο τη μουσική πορεία, αλλά και τις σημαντικές διακρίσεις και αναγνωρίσεις που έχουν κατακτήσει ο NiVO και οι Goin’ Through, τόσο εντός όσο και εκτός Ελλάδας. Στοιχεία που υπενθυμίζουν ότι αυτή η διαδρομή δεν περιορίστηκε στα ελληνικά σύνορα, αλλά απέκτησε και διεθνή παρουσία.

Γι’ αυτό το «831» μπορεί να ιδωθεί και ως κάτι περισσότερο από ένα προσωπικό πορτρέτο. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ για την ελληνική Hip Hop και την ελληνική Rap μουσική, καθώς μέσα από την πορεία ενός ανθρώπου περνά ένα σημαντικό κομμάτι της πορείας μιας ολόκληρης σκηνής.

Ο Νίκος Βουρλιώτης είναι δύσκολο να χωρέσει σε μία μόνο περιγραφή. Είναι ένας πολυσχιδής και πρωτοποριακός άνθρωπος, με πρωτοποριακή ματιά και μια έντονη διεθνή αισθητική, που δεν αντιμετώπισε ποτέ τα ελληνικά σύνορα ως όριο.

Η μουσική ήταν η αφετηρία, όχι όμως και το τέλος, η διαδρομή του πέρασε από τον χώρο του ρούχου, των αξεσουάρ και των υποδημάτων, όπου επίσης άφησε το δικό του αποτύπωμα. Η αισθητική, η εικόνα και η μουσική φαίνεται να αποτελούν για εκείνον διαφορετικές εκφράσεις μιας ίδιας δημιουργικής ταυτότητας.

Και ίσως αυτό να είναι ένα από τα στοιχεία που κάνουν τον NiVO ξεχωριστό. Δεν προσπάθησε να χωρέσει σε ένα καλούπι. «Μιλούσε» πάντα μέσα από τη δουλειά του

Μία από τις πιο έξυπνες επιλογές του ντοκιμαντέρ είναι ότι δεν προσπαθεί να παρουσιάσει τον ίδιο τον NiVO ως τον μοναδικό αφηγητή της ιστορίας του. Αφήνει τους άλλους να μιλήσουν για εκείνον.

Άνθρωποι που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί του και έζησαν διαφορετικές στιγμές της πορείας του δημιουργούν, μέσα από τις δικές τους μαρτυρίες, ένα πολυπρισματικό πορτρέτο.

Ο ίδιος μιλά λιγότερο. Και αυτό λειτουργεί. Γιατί ο Νίκος Βουρλιώτης, έτσι κι αλλιώς, πάντα μιλούσε μέσα από τη δουλειά του: μέσα από τη μουσική, τις συνεργασίες, τις επιλογές και τα έργα του. Ένας έξυπνος, σεμνός, ευγενικός, ταπεινός, έξυπνος άνθρωπος & καλλιτέχνης.

Ίσως γι’ αυτό η ταινία δεν χρειάζεται να τον «υπερασπιστεί». Η διαδρομή υπάρχει. Οι διακρίσεις υπάρχουν. Το έργο υπάρχει.

Ο NiVO αμφισβητήθηκε και συνεχίζει να αμφισβητείται. Είναι μέρος της διαδρομής του και δεν χρειάζεται ούτε να κρυφτεί ούτε να εξωραϊστεί. Εκείνο που έχει σημασία είναι ο τρόπος με τον οποίο απαντά… Απαντά με πολύ δουλειά, με πάθος, αγάπη, σεμνότητα και ταπεινότητα… Απαντά με συνέχεια, με το επόμενο βήμα.

Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του: δεν χρειάστηκε ποτέ να απαντήσει σε όλα με λόγια… Απαντά με τους Going Through σε πολλά… Άφησε και αφήνει τη δουλειά να μιλήσει…

Και τώρα θα περάσουμε στο κομμάτι της σκηνοθεσίας…Μια σκηνοθεσία που κοιτάζει το σήμερα…

Ένα ντοκιμαντέρ για μια τόσο μεγάλη διαδρομή θα μπορούσε εύκολα να γίνει μια απλή παράθεση γεγονότων.

Το «NiVO 831 Θυμάμαι» αποφεύγει αυτή την παγίδα.

Η σκηνοθετική προσέγγιση έχει ρυθμό, έχει ροή, βλέπει το παρελθόν μέσα από το σήμερα και δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Το αρχειακό υλικό δεν παρουσιάζεται σαν ένα παλιό λεύκωμα που απλώς ανοίγει ξανά. Συνυπάρχει με το παρόν και δημιουργεί μια αφήγηση που κινείται.

Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί η ταινία δεν αντιμετωπίζει την ιστορία ως κάτι τελειωμένο. Την αντιμετωπίζει ως μια διαδρομή που συνεχίζεται.

Με ρωτούν ήδη πολλοί φίλοι και συνάδελφοι, σε όσους είχα επικοινωνήσει και ιδιωτικά ότι θα πάω να δω την ταινία:

«Πώς σου φάνηκε; Βρήκες κάτι αρνητικό;»

Η απάντησή μου είναι απλή:

Δεν βρήκα κάτι αρνητικό. Τη βρήκα εξαιρετική.

Και το λέω έχοντας επίγνωση ότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν του συγκεκριμένου μουσικού είδους. Οι Going Through με τον Nivo με έκαναν να την ανακαλύψω, ο Νίκος Βουρλιώτης κατάφερε μέσα από τις πρωτοποριακές συνεργασίες του, τον μοναδικό ήχο και τη δική του μουσική ταυτότητα να με κάνει να αγαπήσω περισσότερο ένα είδος μουσικής που δεν ήταν ποτέ στις πρώτες μου επιλογές.

Και μέσα από αυτή τη διαδικασία τον εκτίμησα και τον σεβάστηκα ακόμη περισσότερο, όχι μόνο μουσικά αλλά και ως άνθρωπο.

Έχω την τύχη να τον έχω γνωρίσει και προσωπικά, μέσα από μια συνέντευξη που του είχα πάρει στο παρελθόν, όπως έχω αναφέρει και σε προηγούμενο άρθρο μου. Έτσι, βλέποντας σήμερα την ταινία, ένιωσα ότι πίσω από τον καλλιτέχνη έβλεπα και τον άνθρωπο… Θυμήθηκα και εγώ ότι νεότερος με τους φίλους και τις παρέες κάναμε ωραία μουσικά ταξίδια με τους Going Through και τον Nivo…

Αν θα έπρεπε να αναφέρω κάτι που προσωπικά μου έλειψε, αυτό θα ήταν μία αναφορά στον Πασχάλη Αρβανιτίδη και στη συνεργασία του με τον Νίκο Βουρλιώτη.

Το θεωρώ μια ενδιαφέρουσα απουσία από την αφήγηση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το θεωρώ αρνητικό στοιχείο. Δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο το εξαιρετικό αποτέλεσμα του μουσικού ντοκιμαντέρ.

Μέσα στην ταινία βλέπουμε και πλευρές του NiVO που δεν έχουν να κάνουν μόνο με τη μουσική. Τον βλέπουμε ως πατέρα, με έναν έξυπνο και συγκινητικό, τρόπο αλλά και μέσα από την παρουσία του στα κοινά και τη δραστηριότητά του ως Δημοτικού Συμβούλου, πάλι μέσα από έναν έξυπνο και μοναδικό τρόπο…

Με πολλές συγκινήσεις…Και αυτό παρουσιάζεται χωρίς υπερβολές. Αθόρυβα. Με τον τρόπο που φαίνεται να γνωρίζει να λειτουργεί ο ίδιος. Και πάλι, χωρίς μεγάλα λόγια. Αφήνοντας τις πράξεις να μιλήσουν.

Τι μένει τελικά; Μένει μια διαδρομή. Μια μουσική. Μια εποχή. Μια ιδέα. Μένουν οι άνθρωποι και οι συνεργασίες που διαμόρφωσαν ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής Rap και Hip Hop σκηνής. Μένουν οι διακρίσεις και οι αναγνωρίσεις, εντός και εκτός συνόρων. Μένει ένας άνθρωπος που πέρασε από τη μουσική στην αισθητική, στο επιχειρείν, στο να δημιουργήσει την δική του οικογένεια, το πέρασμα στα κοινά, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ τη δημιουργική του ταυτότητα, χωρίς να εγκαταλείψει ποτέ τον Νίκο, τον άνθρωπο της προσφοράς και της ενσυναίσθησης…

Και μένει μια ταινία που, χωρίς να προσπαθεί να κάνει μάθημα ιστορίας, καταγράφει ένα κομμάτι της.

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά. Μέσα από την ιστορία του NiVO και των Goin’ Through γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια και ανθρώπους που επέλεξαν να τους πολεμήσουν, να τους αμφισβητήσουν ή να στραφούν εναντίον του Νίκου Βουρλιώτη ακόμη και με ύβρεις.

Ο χρόνος, όμως, έχει τον δικό του τρόπο να ξεχωρίζει τι μένει. Κάποια πρόσωπα, κάποιες αντιπαραθέσεις και κάποια λόγια ξεθωριάζουν. Το έργο, όμως, μένει.

Και τελικά, ίσως αυτό να είναι το σημαντικότερο μήνυμα του «NiVO 831 Θυμάμαι».

Δεν χρειάζεται να συμφωνούν όλοι μαζί σου. Χρειάζεται να έχεις κάτι να αφήσεις πίσω σου. Και ο NiVO έχει αφήσει.

Κάποιους ρηχούς ανθρώπους τους μάθαμε μέσα από τον NiVO και τους Goin’ Through, από τον πόλεμο και τις ύβρεις που έχουν κάνει στον Νίκο Βουρλιώτη.

Όσο περνούν τα χρόνια, όμως, δεν θα τους θυμόμαστε — ήδη τους έχουμε ξεχάσει. Τον Νίκο Βουρλιώτη, τον NiVO και τους Goin’ Through θα τους θυμόμαστε για πάντα.

Σπύρος Καλαματιανός

Σπύρος Καλαματιανός

Με πολυετή παρουσία στα ΜΜΕ και στις δημόσιες σχέσεις & σε χώρους της μόδας των καλλιτεχνών, των τεχνών, των πολεμικών τεχνών καθώς και του αθλητισμού, με σπουδαίες συνεντεύξεις στο ενεργητικό του, ήρθε στην μεγάλη παρέα του kallitexnes.gr
Σπύρος Καλαματιανός

Latest posts by Σπύρος Καλαματιανός (see all)