Μερικές φορές, αν όχι τις περισσότερες αδυνατούμε να κατανοήσουμε όσα μας συμβαίνουν. Δεν έχουμε το θάρρος να τα παραδεχτούμε-αποδεχτούμε, ούτε να τα εξομολογηθούμε στους ίδιους μας τους εαυτούς.
Η παράσταση μας μεταφέρει στην Τερεζίν (Theresienstadt), όπου κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αποτελούσε Εβραϊκό γκέτο. Οι Ναζοί χρησιμοποιούσαν την πόλη ως ενδιάμεσο στρατόπεδο για χιλιάδες Εβραίους πριν επιβιβαστούν στα τρένα θανάτου με τελικό προορισμό το Άουσβιτς και την Τρεμπλίνκα.
Κάποιοι θα το πουν φρούριο. Κι είναι. Στέκει επιβλητικό, με τεράστιους προμαχώνες. Θα σου πουν πως φτιάχτηκε για να προστατεύσει τη χώρα από τους εισβολείς.
Είναι το σάστισμα στην «επίθεση» της συγκίνησης, εκεί που δεν το περιμένεις. Κι αν νομίζετε πως αυτό μπορεί να έρθει μόνο από μεγάλες σκηνές, από καταξιωμένους καλλιτέχνες που μετρούν χιλιόμετρα πάνω στο θεατρικό σανίδι, κάνετε λάθος.
