Η νέα κωμωδία του Χάρη Ρώμα στο Θέατρο Coronet είναι ένα καταιγιστικό παιχνίδι παρεξηγήσεων και ανθρώπινων αδυναμιών, που ισορροπεί άψογα ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Από τις πρώτες σκηνές, το κοινό γίνεται μάρτυρας μιας θεατρικής μηχανής όπου κάθε ψέμα γεννά ένα άλλο, κάθε υπερβολή αποκτά νόημα και κάθε χαρακτήρας φωτίζει μια πτυχή της ανθρώπινης ανάγκης να αγαπηθεί και να γίνει σημαντικός.
Γράφει ο Νικόλαος – Νεκτάριος Γινάργυρος για το kallitexnes.gr
Η υπόθεση, με κεντρικό άξονα τον Παμείνο, έναν εκδότη με υπερτροφικό εγώ και το ψέμα ότι η σύζυγός του είναι τέως πριγκίπισσα, γίνεται η αφορμή για να ξεδιπλωθεί ένας καταιγισμός καταστάσεων που ισορροπούν μεταξύ κωμωδίας και συγκίνησης. Η παράσταση λειτουργεί σαν καθρέφτης της σημερινής κοινωνίας, όπου η υπερβολή, η αμηχανία, οι κοινωνικές προκαταλήψεις και η ανθρώπινη τρωτότητα μετατρέπονται σε γέλιο, αλλά και σε σκηνές ειλικρινούς συγκίνησης.
Ο Χάρης Ρώμας ως συγγραφέας και σκηνοθέτης, αποδεικνύει για ακόμη μια φορά τη βαθιά γνώση του θεατρικού μέσου. Το κείμενό του είναι καλογραμμένο, με γρήγορο ρυθμό, ευφυείς ατάκες και μια ικανότητα να ισορροπεί το κωμικό στοιχείο με την τρυφερή συναισθηματική αλήθεια. Ο Χάρης Ρώμας δημιουργεί έναν κόσμο που μοιάζει υπερβολικός, αλλά ταυτόχρονα αληθινός, με χαρακτήρες που ζουν σε μια γλώσσα ανάμεσα στο κωμικό και το λυρικό. Το κείμενο ξεχειλίζει από έξυπνες ατάκες, λαϊκή σοφία και ακριβές timing, ενώ η σκηνοθεσία αφήνει τους ηθοποιούς να αναπνεύσουν και να αυτοσχεδιάσουν μέσα σε έναν ρυθμό που δεν χάνει στιγμή την ένταση.
Η παράσταση καταφέρνει να είναι καθαρά ελληνική στην ψυχή της, οι χαρακτήρες φέρουν τα χαρακτηριστικά της καθημερινής κοινωνίας μας, αλλά μέσα από το υπερβολικό φίλτρο της κωμωδίας αναδύονται αλήθειες για τη συμπόνια, την αγάπη, την αυτοεκτίμηση και την ανάγκη να σταθούμε στα πόδια μας, παρά τα ψέματα που μας περιβάλλουν.
Ο Χάρης Ρώμας υποδύεται έναν Άγγλο επενδυτή με γλωσσική και κοινωνική προσαρμογή που προκαλεί γέλιο, χωρίς ποτέ να γίνεται καρικατούρα. Η λεπτομέρεια στις μικρές χειρονομίες, στο timing των ατάκων και στην έκφραση των σκέψεων του χαρακτήρα, δημιουργεί ένα αποτέλεσμα άμεσο και πειστικό. Ως σκηνοθέτης, δείχνει αξεπέραστη ακρίβεια στον ρυθμό και στη συνοχή της παράστασης, αφήνοντας χώρο στους άλλους ηθοποιούς να αναδειχθούν χωρίς να επισκιάζεται ο ίδιος. Το αποτέλεσμα είναι μια ιδανική ισορροπία μεταξύ σκηνικής παρουσίας και σκηνοθετικού ελέγχου.
Η Άβα Γαλανοπούλου μεταφέρει στη σκηνή την αμεσότητα και την ενέργεια που απαιτεί ο ρόλος, ισορροπώντας άψογα ανάμεσα στην κωμική ενέργεια και την ευαισθησία του χαρακτήρα. Η παρουσία της γεμίζει τη σκηνή με φυσικότητα, χωρίς υπερβολές. Η έκφρασή της μεταφέρει τόσο το χιούμορ όσο και τις στιγμές εσωτερικής αμφιθυμίας του χαρακτήρα της.
Η Σοφία Παυλίδου υποδύεται τη Λουσία με δεξιοτεχνία, ισορροπώντας ανάμεσα στην κωμωδία και την τρυφερότητα. Ο χαρακτήρας της περνά από τη «σκιά» του γάμου σε μια αναζήτηση προσωπικής δύναμης και η ηθοποιός καταφέρνει να κάνει το κοινό να νιώσει την εσωτερική μεταμόρφωση μέσα από μικρές, πολύτιμες λεπτομέρειες. Η ερμηνεία της ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και τη συγκίνηση, αποδίδοντας πειστικά την εσωτερική πάλη του χαρακτήρα και αναδεικνύοντας την τρυφερή πλευρά της παράστασης.
Ο Μιχάλης Ιατρόπουλος δημιουργεί έναν Παμείνο που αιχμαλωτίζει την αμφιθυμία ανάμεσα στη γοητεία και την κωμική υπερβολή. Η χρήση του ψέματος ως εργαλείο προσωπικού συμφέροντος αποδίδεται με φυσικότητα, χωρίς να χάνεται η συνέπεια του ύφους.
Ο Γιώργος Αμούτζας έχοντας φυσική παρουσία και κωμική ευελιξία, ενσαρκώνει τον γοητευτικό νεαρό που αναστατώνει τις ισορροπίες της υπόθεσης. Η σκηνική του άνεση και η επικοινωνία με το σύνολο δίνουν αίσθηση δεμένου θιάσου.
Η Κατερίνα Νικολοπούλου είναι εκπληκτική στη γραμματέα Σούζη, με ακριβή κωμική λειτουργία και μαγνητίζουσα σκηνική παρουσία. Κάθε της ατάκα προκαλεί αβίαστο γέλιο, ενώ η ελαφρά αφέλειά της μετατρέπεται σε γοητευτικό χαρακτηριστικό.
Ο Αλέξανδρος Θεοδωρόπουλος προσφέρει ζωντάνια και εκφραστικότητα στον ρόλο του κακομαθημένου γιου. Η φωνητική του ερμηνεία, οι υψηλοί τόνοι και η παιδικότητα του χαρακτήρα είναι απολαυστικά και γεμίζουν με χιούμορ τις σκηνές που συμμετέχει.
Τα σκηνικά της Λαμπρινής Καρδαρά είναι πρακτικά και ευρηματικά. Με διακριτικές, αλλά ευφυείς μετατροπές, ο χώρος μεταμορφώνεται από γραφείο σε σπίτι, ενισχύοντας την κινητικότητα της πλοκής και προσφέροντας αισθητική αρτιότητα.
Η Χριστίνα Θανάσουλα χρησιμοποιεί το φως ως μέσο αφήγησης, όπου αγκαλιάζει τις σιωπές και ενισχύει τις κορυφώσεις, υπογραμμίζοντας τόσο την κωμική, όσο και τη συναισθηματική ένταση της παράστασης.
Η δουλειά της Σοφίας Δριστέλα και της Χαράς Μποτσιβάλη ντύνει την παράσταση με ιστορίες και χαρακτήρες. Κάθε κοστούμι αναδεικνύει τον χαρακτήρα του ηθοποιού και ενισχύει την αίσθηση της εποχής και του κοινωνικού περιβάλλοντος.
Η μουσική, σε επιμέλεια της GRIDFOX, λειτουργεί υποστηρικτικά, με κατάλληλες κορυφώσεις που ενισχύουν την κωμική ένταση και τις μεταβάσεις μεταξύ των σκηνών. Το τραγούδι «Ανυπότακτη» σε στίχους του Χάρη Ρώμα, μουσική Βάιου Πράπα και ερμηνεία της Ιουλίας Καραπατάκη, προσθέτει συναισθηματικό βάθος, κλείνοντας κάθε σκηνή με μια γλυκιά νότα συγκίνησης.
«Η Πριγκίπισσα των Αγίων Σαράντα!» δεν είναι απλώς μια κωμωδία παρεξηγήσεων, αλλά μια παράσταση που συνδυάζει ρυθμό, ευφυή χιούμορ και τρυφερότητα. Το έργο αναδεικνύει την ανθρώπινη ανάγκη για αναγνώριση και αγάπη, ενώ το εξαιρετικό κάστ των ηθοποιών, με επικεφαλής τον Χάρη Ρώμα, δημιουργεί μια σκηνική εμπειρία δεμένη, ακριβή και απολαυστική. Μια παράσταση που κάνει το κοινό να γελά, να συγκινηθεί και να φύγει με αίσθηση πληρότητας και χαράς.
Καμία κριτική