Ο Γιάννης Δημητράς ένας εξαιρετικός, χαρισματικός, πολυσχιδής και πολυτάλαντος καλλιτέχνης, μα πάνω απ΄όλα ένας σεμνός, ταπεινός και υπέροχος άνθρωπος, όπου μετράει πολλές επιτυχίες – συνεργασίες στο ενεργητικό του… Σίγουρα όταν γράφεις πρόλογο για έναν τέτοιο άνθρωπο μπορείς να γράψεις πολλά… Αλλά δεν θα το κάνω, καθώς παρακάτω μου κάνει μια πραγματική κατάθεση ψυχής, μια συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης, μιλήσαμε για το ξεκίνημα της καριέρας του, τις συνεργασίες του, την συμμετοχή του στην Eurovision, καθώς κ.α πολλά ενδιαφέροντα πράγματα όπου σίγουρα αξίζει να διαβάσετε και να ταξιδέψετε στον χρόνο… Απολαύστε τον… (αξίζει να σημειωθεί ότι εκτός από τις φωτογραφίες του, οι ζωγραφιές είναι δικές του, μιας και το χόμπι του είναι η ζωγραφική)…

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε από αυτό το υπέροχο το τραγούδι το «φεγγάρι καλοκαιρινό» που είχε πάει και Eurovision. Με τον Νιάρχο μαέστρο… Ένα εξαιρετικό κομμάτι. Θα ήθελα να μου πείτε αυτή την εμπειρία, τι έχετε αποκομίσει, πώς πήρατε την απόφαση να πάτε κτλ.

Θέλω καταρχήν να σου πω ότι αυτό το κομμάτι είναι ένα από τα δύο ελληνικά κομμάτια που έχουνε πάει στην Eurovision, είναι αυτό και του Χατζηνάσιου, που το τραγούδησαν ξένοι τραγουδιστές. Το δικό μου το έχει πει ένας Φιλανδός, ο Ντάνι (Danny) το έχει τραγουδήσει. Έκανε μεγάλη επιτυχία στη Φιλανδία. Μου το στείλανε το βίντεο και το είδα.. Είναι ένας πολύ γνωστός τραγουδιστής στην Φιλανδία και με έκανε ιδιαίτερα χαρούμενο αυτό το πράγμα, που πέρασε αυτή η μουσική και στο εξωτερικό. Να σου πω γι’ αυτό το κομμάτι. Ήταν ένα κομμάτι το οποίο έχει μία ιστορία που δεν την ξέρει ο πολύς κόσμος. Όταν γινόταν τότε η Eurovision εγώ δούλευα στη Θεσσαλονίκη. Νομίζω με τον Τερζή και με την Δούκισσα. Ακριβώς δεν μπορώ να θυμηθώ. Μαθαίνω γι’ αυτόν τον διαγωνισμό και επειδή δεν προλάβαινα να πάω στο στούντιο, το έγραψα στο σπίτι μου με μία κιθάρα. Σ’ ένα απλό μαγνητόφωνο το τραγούδησα. Και το τραγούδι πέρασε. Μέσα από τα 41 που ήτανε πέρασε πρώτο. Βέβαια τότε πέσανε διάφοροι για να το πει κάποιος άλλος τραγουδιστής πιο γνωστός από εμένα τότε, αλλά ο τότε διευθυντής της ΕΡΤ ο επέμενε. Λέει «όχι θα το πει ο Δημητράς. Αφού έφτασε μέχρι εδώ, αφήστε το στην τύχη του το  το κομμάτι». Και πήγαμε στη Eurovision, στο Δουβλίνο συγκεκριμένα. Όταν οι άλλοι κατέβαιναν με ορχηστράρες, ξέρεις, με διάφορα εφέ, με διάφορα πράγματα, εμείς πήγαμε πάρα πολύ σεμνοί και πάρα πολύ χαμηλών τόνων στην πρόβα και σ’ όλα αυτά. Ξαφνικά εκεί που κάναμε πρόβα μου ήρθε μία ιδέα στο μυαλό την οποία την είπα στον Γιώργο Νιάρχο που είναι και φίλος μου. Του λέω «Γιώργο επειδή ο κόσμος συγκεντρώνεται σ’ αυτό που βλέπει στην τηλεόραση και όχι σ’ αυτό που συμβαίνει επάνω στη σκηνή, θα ήθελα να βάλουμε πάνω στο πιάνο ένα τριαντάφυλλο και να πούμε στον καμεραμάν όση ώρα δεν τραβάει εμένα ή κάποιον άλλον από τη σκηνή να τραβάει το τριαντάφυλλο. Και έτσι και έγινε. Ε αυτό το τριαντάφυλλο μας έφερε μία πολύ καλή θέση και ένα βραβείο καλύτερης εμφάνισης για εμένα εκείνη την εποχή.

Μεγάλη τιμή να εκπροσωπείτε τη χώρα. Έτσι δεν είναι; Σε έναν τόσο σημαντικό θεσμό.

Μεγάλη τιμή και με πολύ μεγάλη ευθύνη. Γιατί μην ξεχνάς ότι Σπύρο μου σ’ αυτά τα τρία λεπτά που βγαίνεις στη σκηνή πρέπει να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό. Μέσα από το άγχος που σε κυριαρχεί, μέσα απ’ όλα αυτά τα ζωντανά που συμβαίνουν γύρω σου. Έτσι; Δεν είναι κάτι που το κάνεις playback στο στούντιο.

Είναι κάτι που το λες live. Εγώ είχα ξεχάσει ότι θα βγω στη σκηνή, είχα πιάσει ψιλοκουβέντα με μία κοπελιά που εκπροσωπούσε την Τουρκία, πίσω στα καμαρίνια. Και αυτό για να ξεχνάω αυτό που θα ερχότανε. Και βγήκα σαν να έκανα πρόβα. Τελείως άνετος δηλαδή.

Κατάλαβα.

Και γι’ αυτό και είχε αυτό το αποτέλεσμα η όλη εμφάνιση, επίσης γνώρισα πολλούς συναδέλφους και ξένους και Έλληνες που έχω μιλήσει μαζί τους οι οποίοι είχανε φοβερό τρακ. Άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις.

Αναμφισβήτητα πέρα από το κομμάτι στην Eurovision και όλων των υπολοίπων, έχετε μία πάρα πολύ ωραία καριέρα, σπουδαία καριέρα με πάρα πολλούς καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργαστήκατε κλπ. Είναι κάτι το οποίο μπορείτε να ξεχωρίσετε σχετικά με κάποια συνεργασία που έχετε κάνει, κάποιο σχήμα που σας έμεινε περισσότερο, κάποιο τραγούδι ενδεχομένως;

Σπύρο μου θα σου μιλήσω από καρδιάς. Και όχι όπως μιλάνε πολλοί σε συνεντεύξεις. Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας άνθρωπος που θέλω να είμαι αυθεντικός σ’ αυτό που κάνω και σ’ αυτό που λέω, δεν έχω την πολυτέλεια του ανθρώπου που κάνει διπλωματικούς ελιγμούς και τέτοια. Ό,τι κέρδισα το κέρδισα με το σπαθί μου σ’ αυτό τον χώρο. Να σου πω απλά μία συνεργασία που είχα η οποία είναι και ίσως η μοναδική στη ζωή μου που είμαι περήφανος τόσο γι’ αυτήν, είναι με τον Μάνο Χατζιδάκι. Δούλευα τότε με τον Πουλόπουλο και την Κουμιώτη στον Δρόμο και μου είπε κάποιος ότι ο Χατζιδάκις κάνει ακροάσεις. Πήγα και βρήκα απ’ έξω να περιμένουνε 100 άτομα με εισιτήριο. Και κάποια στιγμή βγαίνει ο Βασίλης Τενίδης, ένας κιθαρίστας που είχε ο Μάνος και λέει «παιδιά ευχαριστούμε βρήκαμε τραγουδιστές». Και έμεινα μόνο εγώ. Οι άλλοι όλοι φύγανε. Κατέβηκα κάτω στο υπόγειο. Ήταν απέναντι από τον Σκορπιό ένα υπόγειο, το Πολύτροπο, μουσικό καφενείο, και μπήκα μέσα με βλέπει ο Χατζιδάκις λέει «τι θέλει ο νεαγός;», έτσι όπως μίλαγε ο Μάνος. Λέω κύριε Χατζιδάκι θέλω να μ’ ακούσετε. Με περιεργάστηκε με το βλέμμα του έτσι για μερικά δευτερόλεπτα και λέει «ανέβα στην πίστα». Και του τραγούδησα ένα κομμάτι δικό του, το «αερικό».

139033296_420972179230554_3259641995873076635_n

Και του είπα και του Θεοδωράκη το «Στα περβόλια» και μόλις τελείωσα σηκώνεται και μου λέει «πού ήταν κρυμμένη αυτή η φωνή τόσα χρόνια και δεν σε ήξερα» «από τώρα ξεκινάει η συνεργασία μας».

Και έτσι είπα τον «οδοιπόρο» του Μάνου. Είπα δύο κομμάτια στον οδοιπόρο και είχα μία συνεργασία μαζί του πέντε χρόνια σε συναυλίες… Είπα και τα Έρανα του Νίκου Τάτση τα οποία ενορχήστρωσε ο Χατζιδάκις.

Μετά τι να σου πω; Και πάλι στον χώρο αυτόν που πάλευα να ξεχωρίσω τέλος πάντων και να δώσω αυτό που είχα μέσα μου, όταν πήγα σε κάποια εταιρεία κάποια στιγμή, πήγα στον Μάτσα με την κιθάρα στα χέρια πρωί 10:00 η ώρα, στα γραφεία της εταιρείας. Δεν ήθελα να περιμένω ξέρεις όλη αυτή την διαδικασία να σε ακούσουμε, αν ποτέ σε ακούσουνε και και και… Έπιανα το κριάρι από τα κέρατα…Και μπήκα στο γραφείο του Μάτσα και ο Μάτσας τα έχασε. Μου λέει «τι θέλεις;». Λέω «να τραγουδήσω». Κάτσε και τραγούδησε μου λέει. Και αρχίζω και τραγουδάω εκεί μπροστά του στο γραφείο live, παρουσία του Αχιλλέα Θεόφιλου και της Λίτσας Διαμάντη που ήταν μέσα στο γραφείο του και μόλις τελειώνω μου λέει «συμβόλαιο τώρα».

Υπογράφω συμβόλαιο και με στέλνει κατευθείαν Θεσσαλονίκη με το «μπράβο σου ζωή» της Ζαχά. Έτσι κέρδισα πράγματα. Δηλαδή δεν περίμενα… και να αυτό… και αν ποτέ… και με τρόπους άλλους και διάφορα τέτοια ας πούμε.

Αυτό το ότι πιστεύατε πάντα στον εαυτό σας και ότι ήσασταν πάντα με το σπαθί σας και με την αξία σας.

Ναι, ήμουνα πεπεισμένος πίστευα ότι μέσα μου ότι είχα κάποια πράγματα να δώσω και σε αυτό το πράγμα ήμουν αδιαπραγμάτευτος.

Ωστόσο, αν παρακολουθήσει κάποιος αυτή την σπουδαία πορεία που έχετε, διαπιστώνει ότι είχατε πράγματα, δεν το συζητάμε αυτό, και φωνή και παρουσία και τα πάντα. Δεν ήσασταν άνθρωπος όμως που κυνηγάγατε τα φώτα της δημοσιότητας…

Όχι, όχι. Απλά αυτό που με ενδιέφερε ήταν να κάνω καλά τη δουλειά μου. Μετά απ’ όλα αυτά που σου είπα τώρα, κάπου ήθελα να συνθέσω κιόλας. Με ενδιέφερε η σύνθεση. Και σαν στίχος και σαν σύνθεση κτλ… Θυμάμαι όταν έκανα με την Παππά τα τραγούδια που είπε ο Νότης Σφακιανάκης το «σήκω και φύγε», το «αηδόνι» το «τρεις», το «ξυπνάτε ρε», τα «αγρίμια» το «ύποπτο τσιγάρο» όλα αυτά, ο Νότης νομίζω ότι ψαχνόταν σε πάρα πολλούς συνθέτες να πάρει κομμάτια και όταν τα άκουσε και αυτός και ο Ηλίας Μπενέτος τον οποίο εκτιμώ πάρα πολύ, λέει «αυτά τα κομμάτια Νότη θα τα πεις». Και τα είπε και τα έξι και γίνανε και τα έξι επιτυχίες.

139395834_249342856812874_7570185457898058471_n

Ναι βέβαια.

Και εκεί είναι το σπαθί μας δηλαδή. Χωρίς διαμεσολάβηση κανενός. Μετά έγραψα για την Λίτσα Διαμάντη, έγραψα για τον Βασίλη Καρρά, έγραψα για τον Λευτέρη Πανταζή για τον Αντώνη Καλογιάννη, για την Κατερίνα Κούκα και για πολλούς-πολλούς άλλους τραγουδιστές, τραγούδια. Και όλα αυτά, πίστεψέ με, μέσα στον χώρο δεν ενόχλησα ποτέ κανέναν. Έστειλα τα τραγούδια μου, τα ακούγανε αυτοί που τα ακούγανε και ή τα παίρνανε ή τα αφήνανε. Τα παίρνανε πάντως τις περισσότερες φορές.

Όλο αυτό έχει κόστος; Δηλαδή θα μπορούσατε να είχατε εκμεταλλευτεί περισσότερα πράγματα ενδεχομένως σε μεγαλύτερα συμβόλαια, ενδεχομένως καλύτερα λεφτά;

Δεν είμαι ο τύπος που εκμεταλλεύεται. Είμαι ο άνθρωπος που κάνει τη δουλειά του όσο μπορεί καλύτερα χωρίς ίντριγκες, κτλ δεν τα έκανα ποτέ αυτά, δεν μου πάνε αυτά τα πράγματα. Δεν μου πάνε στον χαρακτήρα. Θυμάμαι μου έλεγε ο Μητροπάνος που δουλεύαμε μαζί τρία χρόνια με τον Δημήτρη «ρε εσύ» μου λέει «έρχεσαι στο καμαρίνι μου και ποτέ δεν μου λες κάτι για κάποιον άλλον». Τι να σου πω ρε Δημήτρη του λέω; Του μίλαγα πάντα για ΄μας και για άλλα πράγματα. Με τους περισσότερους που δούλεψα τραγουδιστές, τον Πουλόπουλο, τον Μητροπάνο την Χριστιάνα, ήμουνα φίλος. Ήμαστε φίλοι, με τον Ψαριανό κτλ και μετά από τις συνεργασίες μας, με την πλάκα μας, στα ξενοδοχεία που πηγαίναμε… Αυτό το έχει σταμπάρει ο Πλέσσας σε εμένα. Μου λέει ο Μίμης, με τον οποίο και πάλι είμαστε φίλοι, «εσύ μου λέει είσαι άνθρωπος της καρδιάς». Λέω «καλά που το κατάλαβες μαέστρο, γιατί έτσι είμαι». Αναζητούσα πάντα την αλήθεια…

Πάντα οι συνάδελφοί μου και εκείνα τα χρόνια και τώρα λένε ότι υπήρξατε και υπάρχετε ακόμα, ευτυχώς, σαν από τις πιο ωραίες και ερωτικές βελούδινες φωνές οι οποίες έχουν περάσει.

Σ’ ευχαριστώ πολύ.

Είναι κάτι το οποίο τώρα που το ακούτε ύστερα από τόσα χρόνια, από τόση πορεία με τόσες συνεργασίες… Δηλαδή τόση ώρα που μιλάμε μου έχετε αραδιάσει όλο το ελληνικό πεντάγραμμο… Πόσο κολακεύεστε ύστερα από τόσα ωραία λόγια που έχουν πει συνάδελφοι δικοί μου, που έχουνε γράψει; Και εγώ ο ίδιος επίσης.

Ξέρεις κάτι Σπύρο μου; Υπήρξα πολύ ερωτικός τύπος στην ζωή μου. Με ποια έννοια όμως; Με την έννοια ότι όταν ερωτευόμουνα τα έδινα όλα. Και για εμένα ο έρωτας υπήρξε πολύ σημαντικό πράγμα στη ζωή μου. Αγάπησα ανθρώπους, φίλους, αγάπησα γυναίκες πολύ, έτσι αληθινά και πολύ πλατειά. Και ό,τι έχω γράψει είναι μέσα από εμπειρίες ερωτικές πού τις θυμάμαι με πολύ έτσι περηφάνια και καμάρι που λένε. Ίσως να είμαι εγώ, το είναι μου, εγώ ο ίδιος αυτός που τραγουδάει και όχι κάποιος που προσποιείται να τραγουδήσει. Γι’ αυτό έχει αρέσει σε κάποιον κόσμο ό,τι κάνω.

Και ξέρεις γιατί είμαι περήφανος Σπύρο; Για ένα πράγμα και μόνο. Γιατί φέρθηκα καλά σ’ αυτούς που γνώρισα ή σ’ αυτούς που συνεργάστηκα. Αυτό μου λένε και αυτό με κάνει και χαίρομαι. Μας φέρθηκες καλά. Ναι ρε παιδιά, γιατί τι είχαμε να μοιράσουμε;

139254619_2098043666999838_1343431200408374053_n

Έλα μου ντε.

Και εκεί έμπαινε και ένα άλλο μου ερώτημα πολύ μεγάλο που κάποιοι το έχουνε παρεξηγήσει και θέλω και αυτό να στο πω μιας και μου παίρνεις συνέντευξη. Ότι πολλές φορές ισχυρίζονταν το νόμο του καλύτερου και του χειρότερου. Δεν υπάρχει Σπύρο αυτός ο νόμος. Δεν υπάρχει καλύτερος και χειρότερος. Υπάρχει διαφορετικός. Δεν μπορεί να κάνεις σύγκριση κανενός με κανέναν. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Εκεί μπερδεύονται πολλοί και εκεί γίνονται μπάχαλο οι σχέσεις των ανθρώπων.

 Κατάλαβα. Θα σας λέω κάποιες λέξεις και θα ήθελα να μου λέτε την έννοια, να μου το εξηγείτε δηλαδή πώς βλέπετε εσείς αυτές τις λέξεις.

Ναι.

Πεντάγραμμο.

Είναι οι μελωδίες των αγγέλων που μας παίρνουν το μυαλό απ’ αυτή την ζωή την μίζερη κάπου αλλού. Ένας δρόμος είναι το πεντάγραμμο.

Μικρόφωνο.

Ένα εργαλείο που μεταφέρεις απλά στους ακροατές σου αυτό που είσαι.

Πάρκο, πίστα.

Είναι κάτι που σε παρασύρει πολλές φορές. Το χειροκρότημα από κάτω, οι επευφημίες του κόσμου που μόλις φύγει μένεις μόνος σου, είναι μία έννοια πολύ αμφίδρομη έτσι πολύ περίεργη.

139046702_421136889009915_3359609224008334138_n

 Σύνθεση, μουσική.

Αυτό είναι κάτι που έχει πολύ ενδιαφέρον. Το να κάνεις κάτι που πριν 5 λεπτά δεν υπήρχε και να είναι καλό, είναι κάτι πολύ σημαντικό. Είναι σαν να χτίζεις ένα σπίτι.

Ωραία. Οι καταβολές από την Κέρκυρα πόσο σας βοήθησαν και πόσο δεν σας βοήθησαν;

Δεν υπάρχει ωραιότερη ερώτηση στον κόσμο! Όχι επειδή είμαι από εκεί, αλλά επειδή όλοι τραγουδάνε. Ποιος έχει αυτή την χαρά σε άλλα μέρη της Ελλάδας ας πούμε να τραγουδάνε όλοι από κάτω; Να ακούς ένα πλήθος που τραγουδάει και να τραγουδάει σωστά, δεν τραγουδάει απλά. Ακούς σεκόντα, τρίτες φωνές, δεύτερες…

Σωστό, σωστό!

Αυτό το νησί είναι… δεν υπάρχει… Καταρχήν η Κέρκυρα είναι η μόνη που μπορεί να εκτιμήσει βαθιά έναν καλλιτέχνη.

Βέβαια, βέβαια.

Και θα σου πει η Κέρκυρα, θα σου πει ο Κερκυραίος αν αυτός είναι κάτι ή δεν είναι κάτι.

Ήτανε εύκολα τα παιδικά χρόνια και η μετάβαση εδώ στην Αθήνα κλπ;

Όχι δεν ήταν εύκολα. Κατάγομαι από μία αρκετά φτωχή οικογένεια η οποία στην πορεία έκανε κάποια πράγματα. Περάσανε πολύ δύσκολα τα παιδικά μου χρόνια, πάρα πολύ δύσκολα.

139280884_209467940884301_7844091476036465932_n

Και η μετάβαση εδώ στην Αθήνα μετά και όλο το υπόλοιπο το οποίο ακολούθησε;

Αξίζει να πω ότι στην Αθήνα δεν ήρθα μόνος μου. Στην Αθήνα είχα την τύχη σε κάποιο κέντρο που τραγούδαγα της Κέρκυρας που λεγότανε Πρίγκιπας τότε, να έρθει ένα βράδυ ο Γιάννης Πουλόπουλος με τον Δημήτρη Ιατρόπουλο, ο οποίος Γιάννης με άκουσε και μου λέει «θέλεις να έρθεις μαζί μου στην Αθήνα». Του λέω «μα είμαι ανήλικος». Ήμουνα 16 χρονών τότε. Μου λέει «Πού μένεις; Ο πατέρας σου, η μάνα σου που είναι;». Του λέω σ’ ένα χωριό που λέγεται Επίσκεψη. Και ήρθε στην Επίσκεψη ο Γιάννης, του κάναμε το τραπέζι στο σπίτι μου και είπε στον πατέρα μου και στην μάνα μου ότι θα αναλάμβανε εκείνος την ευθύνη, θα μ’ έπαιρνε στο σπίτι του, θα έμενα στο σπίτι του και έτσι έγινε και έτσι ήρθα στην Αθήνα και ξεκίνησα την πρώτη μου δουλειά με τον Πουλόπουλο και την Χωματά. Χρωστάω πολλά στον Γιάννη…

Πολύ συγκινητικό…

Ναι είχα πολλά συγκινητικά στη ζωή μου, αυτό είναι αλήθεια.

Πολύ συγκινητικό αυτό. Και πρόσφατα μου μιλούσανε και άλλοι για τον Γιάννη Πουλόπουλο. Δυστυχώς έφυγε από κοντά μας πρόσφατα.

Με τον Γιάννη ήμαστε 40 χρόνια φίλοι μέχρι που πέθανε κάναμε παρέα, μιλάγαμε..40 χρόνια φιλίας.

Η ενασχόληση και οι εμφανίσεις τις οποίες είχατε σε ταινίες όπου έκανε και ιδιαίτερη αίσθηση η ερμηνεία, η παρουσία κλπ… Εγώ ας πούμε όταν ήμουνα πιο μικρός, μου λέγανε αυτός είναι λέει συμπατριώτης μας, να, άκουσε τον, είναι πάρα πολύ καλός, μου λέγανε, στις ταινίες και όλα αυτά. Και όντως τραβάγατε το ενδιαφέρον και καθόμασταν κτλ, και πρόσφατα με μία κοπελιά που σας έβλεπα το ίδιο…

Και αυτό έγινε ξαφνικά. Ήμουνα τότε με τον Κατσαρό, με τον Πλέσσα στο Michelle, σ’ ένα κέντρο στο Σύνταγμα, και ένα βράδυ ήρθε ο Κώστας Καραγιάννης, ο σκηνοθέτης. Και μιλήσαμε «καλησπέρα», «καλησπέρα», του λέω «κύριε Καραγιάννη μ’ ενδιαφέρει ο κινηματογράφος. Μπορώ να κάνω κάτι; Με κοίταξε ο Κώστας έτσι και μου λέει «μπορείς». Λέω «πού το ξέρετε;». Λέει «από το βλέμμα σου» (γέλιο). Και μου λέει «έλα αύριο στο γραφείο μου». Και πήγα στο γραφείο την άλλη μέρα και μου δίνει να παίξω ένα ρόλο σε μία ταινία που λέγεται «η ταβέρνα του Σωκράτη», κάνω ένα ζωγράφο σε αυτή την ταινία. Μετά μου λέει ο Κώστας «κάνεις κάποια άλλα πράγματα;». Του λέω «μουσική, γράφω στίχους, τραγουδάω…», μου λέει «ωραία, πάρε και γράψε μουσική στην ταινία ‘τα ντερέκια’». Και μετά απ’ αυτή την ταινία επακολούθησαν καμιά σαρανταριά ακόμα, όπου έγραφα ατελείωτα, γιατί οι ταινίες αυτές γυρίζονταν και σε μία εβδομάδα και σε 15 μέρες, δεν έπαιρνε και πάρα πολύ χρόνο. Και μπορεί να είχανε μέσα και 10 τραγούδια ή 15 ή 7 ή 6 ανάλογα. Και έπεσε πάρα πολλή δουλειά τότε στην οποία και εγώ δοκίμαζα τον εαυτό μου. Έτσι ήταν μία ευκαιρία για εμένα να δοκιμαστώ. Μάλιστα με τον Κώστα στείλαμε και ένα κομμάτι στην Eurovision το οποίο πέρασε μέσα στα τέσσερα. Και υπήρχε μία εξέλιξη έτσι πολύ δυνατή ας πούμε και σ’ αυτό τον τομέα.

Σίγουρα για όλα αυτά τα οποία μου λέτε, πρέπει να αισθάνεστε πάρα πολύ ευλογημένος και γεμάτος. Έτσι δεν είναι; Γιατί όλα αυτά τα οποία μου λέτε τώρα είναι πάρα πολύ συγκινητικά, πάρα πολύ όμορφα, πάρα πολύ στρωτά, δίχως ίντριγκες δίχως… μιλάμε τόση ώρα…

Καμία ίντριγκα, καμία ίντριγκα.

Μιλάμε τόση ώρα και όντως, θα πω αυτό που είχε πει και ο Μητροπάνος, δεν έχετε… δεν είστε άνθρωπος που βλάπτετε κάποιον.

Όχι, όχι δεν είχα λόγους να το κάνω αυτό το πράγμα.  Πίστευα στον εαυτό μου και πιστεύω βέβαια. Ένα πράγμα έχω κενό μέσα μου το οποίο δεν γέμισε ποτέ και δεν ξέρω αν θα γεμίσει ποτέ. Είναι να έφευγα έξω να έκανα καριέρα. Πήγα Αμερική, τραγούδησα στην Αμερική με τον Κατσαρό στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου. Από Carnegie Hall μέχρι Kennedy Center. Μετά δούλεψα σ’ ένα μαγαζί στο Σικάγο και ήταν κάθε μέρα γεμάτο με νεολαία ερχότανε εκεί πέρα θυμάμαι ένας που έχει πεθάνει τώρα, o Patrick Swayze και με άκουγε. Ερχότανε η γυναίκα του δημάρχου του Σικάγο, ερχότανε διάφοροι τέτοιοι και τελευταία μέρα που θα έφευγα, θυμάμαι ένα περιστατικό πάλι πολύ συγκινητικό, πήγα στο μπαρ να πιώ ένα ουίσκι και γυρνάει ένα ζευγάρι Αμερικανών μου δίνει 100 δολάρια και μου λέει «σας παρακαλώ μη φύγετε». Είχα κλείσει εδώ πέρα να κάνω ταινίες και διάφορα άλλα και δεν μπορούσα να μείνω άλλο. Αυτό μου έχει μείνει κενό. Θα μπορούσα να είχα κάνει πράγματα έξω. Αν ήξερα και καλύτερα αγγλικά θα μπορούσα.

Ναι κατάλαβα.

Αλλά και πάλι τώρα ετοιμάζω μουσικές για έξω, κάνω επαφές με διάφορους, με κάποιον μάνατζερ που ξέρω από τη Γαλλία, με διάφορους… μπορεί να τύχει αυτό το πράγμα.

139059529_1260383511085554_4467047765367987630_n

Μακάρι.

Είναι ένα όνειρο.

Μακάρι. Τώρα θα το αναλύσουμε τώρα σε λίγο αυτό. Αισθάνεστε όμως ευλογημένος και γεμάτος όσον αφορά το υπόλοιπο σκέλος;

Να σου πω την αλήθεια βρε Σπύρο μου;

Ναι, ναι.

Αισθάνομαι ότι ο θεός μου έδωσε ένα ταλέντο που μου στάθηκε πολλές φορές ευχή και πολλές φορές κατάρα. Ευχή γιατί έκανα αυτό που έκανα. Κατάρα γιατί είχα και τον πόλεμο μου, μη νομίζεις. Υπάρχει κρυφός πόλεμος σ’ αυτή την δουλειά. Όταν είσαι επικίνδυνος για κάποιους, όταν συμβαίνουν διάφορα τέτοια, υπάρχει ένας πόλεμος. Ας μην κρυβόμαστε και ας μη λέμε ψέματα. Κρυφός πόλεμος και ύπουλος που δεν σ’ αφήνει να κάνεις πράγματα ενώ μπορείς. Και ξέρεις, είναι πολύ κακό πράγμα να μπορείς και να μην μπορείς να κάνεις.

139529460_397736924660014_8535510642042922024_n

Ναι κατάλαβα.

Όταν δεν μπορείς να κάνεις κάτι λες «ρε παιδιά δεν μπορούσα να το κάνω» ας πούμε. Αλλά αν μπορείς να το κάνεις είναι κατάρα.

Σήμερα την εξέλιξη του ελληνικού τραγουδιού πώς την βλέπετε;

Υπάρχουν ενδιαφέροντα παιδιά και ενδιαφέροντα πράγματα που γίνονται και ενδιαφέρουσες φωνές. Θέλω όμως να πιστεύω, και ας μη φανεί έτσι, πώς να το πω, ότι παίρνω μία θέση κάπως ιδιαίτερη σ’ αυτό το πράγμα.

Υπήρξαν στο ελληνικό τραγούδι πολύ μεγάλες αξίες, αξεπέραστες. Πολύ μεγάλοι τραγουδιστές, που δεν νομίζω να ξαναβρεθούν τόσο μεγάλοι τραγουδιστές. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει όψη. Η όψη είναι ένα καλό τραγούδι, μία ωραία φωνή, ένα ωραίο video clip και παρουσιάζουν μία ωραία βιτρίνα που αρέσει.

Ναι κατάλαβα.

Δεν ψαχνόμαστε πια σε νοήματα και σε μεγάλες φωνές. Και να σε ρωτήσω κάτι. Εσένα θα ρωτήσω. Εάν κάποιος σήμερα έβγαινε και τραγούδαγε το τραγούδι «τα πουλιά τα βρίσκει ο χάρος στο φτερό», θα ενδιέφερε κανέναν;

Όχι.

Γιατί;

Γιατί είναι δομημένη αλλιώς η όλη κατάσταση της μουσικής κλπ, της χώρας.

Ακριβώς. Εμείς ας πούμε πολεμήσαμε με τον τρόπο μας και ρίξαμε μία χούντα, ή πολεμήσαμε για το ψωμί μας ή για να επιβιώσουμε ή για διάφορα πράγματα. Η σημερινή νεολαία τα βρίσκει λίγο πιο έτοιμα τα πράγματα.

Και αναρωτιέται πολλές φορές πού θα πάει αυτή η κατάσταση. Δηλαδή εντάξει βγήκε ο Ξαρχάκος, βγήκε ο Χατζιδάκις, βγήκε ο Θεοδωράκης, είπανε και τι δεν είπανε… βουνά, μεγάλα βουνά, τραγουδιστές ο Καζαντζίδης, ο Πουλόπουλος, ο Νταλάρας διάφοροι… Αυτά τα παιδιά σήμερα τι θα αφήσουν πίσω τους και ποιοι θα είναι εκείνοι οι άλλοι; Μήπως το ότι δεν ακούγεται το μπουζούκι τόσο πολύ στα ελληνικά ραδιόφωνα, αλλά ακούγονται ξένες παραγωγές σημαίνει κάτι;

Το έχουν καταργήσει το μπουζούκι εδώ και πολλά χρόνια. Βέβαια ναι.

Μα το συρτάκι είναι κάτι που και οι ξένοι το φωνάζουν «συρτάκι όπα» από κάτω όταν σε δούνε Έλληνα. Το θέλουνε. Γιατί οι ίδιοι εμείς το σαμποτάρουμε; Δεν καταλαβαίνω.

Έτσι είναι, δυστυχώς. Οπότε τι θα λέγατε σε κάποιον ο οποίος θα μας διαβάσει και ασχολείται με τη μουσική γενικότερα;

Να κάνει καλές επιλογές άσχετα με το πόσο θα έχουν αντίκρισμα στον κόσμο, γιατί μη ξεχνάς ότι υπήρχαν και υπάρχουν πάντα οι έμποροι οι οποίοι κοιτάνε την εμφάνιση, κοιτάνε την επιδερμική κατάσταση του καλλιτέχνη και τον πουλάνε όσο κρατήσει. Όταν όμως ένας καλλιτέχνης ασχοληθεί πιο σοβαρά με τα πράγματα και με καλύτερο στίχο και με καλύτερη μουσική, ας έχει λιγότερους θαυμαστές και λιγότερους αγοραστές. Στην πορεία θα του μείνει.

139639333_402247280880416_6120056407856204839_n

Ναι κατάλαβα. Και πάμε στο σήμερα λοιπόν. Μου είπατε ότι… σήμερα εσείς με τι ασχολείστε, πού είστε; Μου είπατε κάτι πολύ ενδιαφέρον προηγουμένως. Θέλετε να το αναλύσουμε;

Πες μου τι ήτανε αυτό που σου είπα ενδιαφέρον να το αναλύσουμε (γέλιο). Γιατί δεν τον θυμάμαι.

Εντάξει έχουμε πει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, αλλά αυτό για το σήμερα λίγο μου έμεινε και είπα θα το αναλύσουμε μετά γιατί ήθελα να σας κάνω αυτές τις ερωτήσεις πριν από αυτό. Ότι έχετε κάποια επαφή με κάποιον μάνατζερ στη Γαλλία κλπ.

Ναι. Λοιπόν, καταρχήν τελειώνουμε ένα cd καινούργιο με 11 ή 12 τραγούδια καινούργια, τα τρία μου έχουνε μείνει ακόμα να τελειώσω στο στούντιο, το οποίο θα κυκλοφορήσει. Βέβαια οι εταιρείες απ’ ό,τι ξέρεις έχουν κλείσει οι περισσότερες.

Ναι δυστυχώς.

Αλλά πουλιούνται πια τα τραγούδια στο διαδίκτυο. Έχω κάνει άπειρες μουσικές πίσω μου τις οποίες έχω τοποθετήσει σε διάφορα πράγματα. Μέσα στα πράγματα αυτά είναι και μία ταινία που θέλω να κάνω. Είναι μία μουσική ταινία η οποία έχει πάρα πολλά τραγούδια ελληνικά μέσα, γραμμένα με τέτοιο τρόπο που θα περάσουνε έξω πιστεύω. Δεν είναι ας πούμε… επειδή από τον Χατζιδάκι, που ήταν μία πολύ μεγάλη σχολή, κατάλαβα πολλά πράγματα και μου είχε μιλήσει πολλές φορές για τον τρόπο που πέρασε έξω ο Μάνος, έχω κάνει την δουλειά με τέτοιο τρόπο και το σενάριο είναι φτιαγμένο με τέτοιον τρόπο και η μουσική του, που πιστεύω θα περάσει έξω. Αρκεί να βρω τον κατάλληλο άνθρωπο να την στήσουμε την ταινία. Κάποιον χρηματοδότη τέλος πάντων. Αυτό ψάχνω τώρα.

Ναι, ναι κατάλαβα. Μάλιστα. Και αυτό που μου είπατε για τον μάνατζερ πού είναι…;

Ναι, υπάρχει ένας μάνατζερ ο οποίος είχε αναλάβει τότε να διακινήσει στο εξωτερικό το «φεγγάρι καλοκαιρινό», είχε πάρει τα δικαιώματα. Με το οποίο έχω ακόμα επαφές. Ζει στην Γαλλία αυτός και έχουμε συνεννοηθεί να συναντηθούμε κάποια στιγμή εδώ στην Ελλάδα που θα έρθει, να του πω τι ακριβώς θέλω και να μπορέσουμε να κάνουμε κάποια πράγματα.

Οπότε σας βρίσκουμε αρκετά δημιουργικό απ’ ό,τι ακούω.

Πάντα γράφω, πάντα. Όπως επίσης… Έχω γράψει και ένα πολύ ωραίο… Αυτό πρέπει να στο πω οπωσδήποτε. Αυτό θα στο πω γιατί πρέπει να προετοιμάσουμε τον κόσμο. Έχω γράψει ένα βιβλίο για την Κέρκυρα. Το έχω αγαπήσει πάρα πολύ αυτό το βιβλίο.

Μάλιστα.

Δεν θα σου πω πολλά λόγια. Θα σου πω έτσι κάποια πράγματα για να προετοιμάσουμε τον κόσμο. Το βιβλίο αναφέρεται σε μία ερωτική ιστορία δύο παιδιών η οποία συνέβη στην εποχή των Ενετών. Και το έχω έτοιμο τώρα, περιμένω να δακτυλογραφηθεί το βιβλίο αυτό για να κυκλοφορήσει στην Κέρκυρα.

Καλοτάξιδο!

Ευχαριστώ πολύ Σπύρο, ευχαριστώ.

Η πανδημία πόσο σας έχει επηρεάσει;

Πολύ.

Είτε σαν άνθρωπο, είτε σαν μουσικοσυνθέτη, σαν καλλιτέχνη γενικότερα κλπ.

Πάρα πολύ και αυτό που βλέπω είναι ότι είναι άδικο αυτό για την ανθρωπότητα όλη, για όλους εμάς.

Θεωρείτε ότι η οικογένεια για εσάς ήρθε σε κατάλληλο σημείο θεωρείτε στη ζωή σας;

Ναι, η γυναίκα μου είναι πολύ καλός άνθρωπος και η κόρη μου. Οι κόρες μου δηλαδή. Έχω δύο κόρες. Με την μία έχω τέσσερα εγγόνια και η άλλη τελειώνει το πανεπιστήμιο. Έχει τελειώσει και δίνει κάτι μαθήματα. Η γυναίκα μου ευτυχώς παρότι δεν ανήκει στον χώρο μας τον καλλιτεχνικό… Βέβαια έχει ευαισθησίες και γράφει πράγματα, και στίχους γράφει και μουσικές γράφει, διάφορα πράγματα… Δεν θέλει απλά να ανακατευτεί μ’ αυτό το σινάφι. Είναι ένας άνθρωπος με μεγάλη κατανόηση πού μπορώ να σου πω ότι με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο να κάνω αυτή την δουλειά. Γιατί; Γιατί αν ήταν κάποια άλλη γυναίκα ίσως να μην μπορούσα να την κάνω. Δηλαδή δεν ξέρω, δεν ξέρω…

57484921_2343984575915586_6466160168496267264_n

Έτσι όμορφα όπως ξεκινήσαμε με μία πάρα πολύ ωραία εικόνα και ωραία στιγμή της καριέρας σας, το «φεγγάρι το καλοκαιρινό»

Θα ήθελα να κλείσουμε λοιπόν έτσι με μία ωραία εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό από οποιαδήποτε στιγμή της ζωής σας και ενδεχομένως μία που το χόμπι σας είναι και η ζωγραφική και είχατε παίξει και σε ταινία, στη συνέντευξη που είπαμε που είχατε κάνει και τον ζωγράφο…

Ναι…

Αν αυτή την εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό την ζωγραφίζατε κιόλας, ποια θα ήτανε;

Κοίταξε να δεις. Αν μπορούσε κανείς να ζωγραφίσει την ευτυχία θα το έκανε, αλλά επειδή δεν είναι δυνατόν, είναι πολλά πράγματα μαζί η ευτυχία, παίζει και παίζει και αλλάζει και είναι και ένα πρόσωπο που τη μία στιγμή κρατάει την άλλη στιγμή χαλάει. Τι να πω; Μία μόνιμη ευτυχία στον άνθρωπο, δεν γίνεται να γίνει αυτό το πράγμα.

Δεν είναι δυνατόν να γίνει. Απλά να μας δίνει ο θεός ψυχική και σωματική υγεία να μην αδικούμε άλλους ανθρώπους γιατί η ζωή μας είναι πάρα πολύ μικρή και πάρα πολύ λίγη και τελικά αυτά μας μένουν, τίποτα άλλο. Τι να πω; Να πω αυτό που είπε ένας φιλόσοφος ότι ένας ευτυχισμένος θάνατος είναι το καλύτερο; Τι να πω;

 

Σπύρος Καλαματιανός

Σπύρος Καλαματιανός

Με πολυετή παρουσία στα ΜΜΕ και στις δημόσιες σχέσεις & σε χώρους της μόδας των καλλιτεχνών, των τεχνών, των πολεμικών τεχνών καθώς και του αθλητισμού, με σπουδαίες συνεντεύξεις στο ενεργητικό του, ήρθε στην μεγάλη παρέα του kallitexnes.gr
Σπύρος Καλαματιανός