Ο Πασχάλης Αρβανιτίδης είναι ένα κεφάλαιο της Ελληνικής μουσικής σκηνής, καθώς πάντα είχε μουσική ταυτότητα, ένας ζωντανός θρύλος της Ελληνικής μουσικής, ότι και να πεις για τον Πασχάλη Αρβανιτίδη είναι πραγματικά λίγο, τα έχει πει όλα το διαχρονικό και σπουδαίο του έργο… Πρόσφατα είχα την χαρά και την τιμή να του πάρω μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα και σπάνια συνέντευξη για λογαριασμό του site kallitexnes.gr. Απολαύστε την.

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε την συνέντευξη λέγοντάς μου για το τελευταίο κομμάτι σας το οποίο βγήκε πρόσφατα και πραγματικά το ΄΄Η εσύ ή εγώ’’ είναι ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που έχετε ερμηνεύσει.

Αρχικά σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Το «ή εσύ ή εγώ», γράφτηκε τελευταία εν καιρώ πανδημίας. Γράφτηκε από εμένα πρώτα ο στίχος και στη συνέχεια, το έστειλα στη Ζηνοβία στη κόρη μου να το δει και μετά από λίγο με ρώτησε ποια είναι η έκταση της φωνής μου. Αφού της είπα, την άλλη μέρα το πρωί στο e-mail μου βρήκα έτοιμο το τραγούδι. Και το λέω «στο e-mail μου βρήκα», γιατί η κόρη μου, για όσους δεν ξέρουν, ζει στην Γαλλία και εργάζεται σαν μουσικοσυνθέτης, γράφει μουσικές για κινηματογράφο, τηλεόραση και κάνει και δικές της παραγωγές δίσκων που κυκλοφορούν παγκοσμίως, καθώς κ.α πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που άπτονται στην σύγχρονη κλασική μουσική κτλ. Στη συνέχεια λοιπόν το τραγούδι μου άρεσε πάρα πολύ φυσικά, το προχωρήσαμε, έκανε την ενορχήστρωση η ίδια. Το καλοκαίρι με τις διακοπές ήρθε στην Ελλάδα, περάσαμε πολύ ωραία ένα μήνα, μπήκαμε στο στούντιο, το ηχογραφήσαμε και το τελειώσαμε, δηλαδή όλη την παραγωγή και τον Οκτώβριο κυκλοφόρησε διαδικτυακά. Είναι πραγματικά ένα πολύ καλό τραγούδι για εμένα. Πάντα ξέρεις όταν με ρωτούσαν γιατί δεν κάνω καινούργια τραγούδια, έλεγα ότι θα ήθελα το τραγούδι που θα κάνω να είναι μία πρόταση, γιατί μέχρι τώρα στην πορεία μου έχω αρκετές φορές προτείνει πράγματα που ανανέωσαν την Ελληνική ποπ μουσική. Ξεκινώντας αν θέλεις έτσι για να το πάρουμε και ιστορικά από τη δεκαετία του 1960 με τον Τρόπο, που ήταν το πρώτο τραγούδι σε σύγχρονο και μοντέρνο ρυθμό για εκείνη την εποχή με ελληνικά λόγια και πάνω σ’ αυτό το πρωτότυπο, βάδισαν οι επόμενες γενιές των τραγουδοποιών, των σύνθετων, που έγραψαν μοντέρνα τραγούδια για εκείνη την εποχή πάντα, χορευτικά τραγούδια με ελληνικό στίχο, ο οποίος κυλούσε όμορφα όπως στον Τρόπο (Ο τρόπος), όπως στο Σχολείο (όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο), όπως δηλαδή πρώτος εγώ διδάξας καθιέρωσα αυτό το στυλ του τραγουδιού.

Ναι, γεγονός.

Τους έδειξα δηλαδή στη συνέχεια τον τρόπο πώς να μπορούν να κάνουν την ελληνική γλώσσα να ακούγεται όπως και τα ξένα.

Το νέο σας κομμάτι εισπράττει πάρα πολύ θετικά-κολακευτικά σχόλια…

Ναι, πράγματι το «Ή εσύ ή εγώ» είναι το μοναδικό τραγούδι σε όλη την δισκογραφία μου που εισέπραξε και εισπράττει τόσο κολακευτικά σχόλια και κριτικές. Δεν μου έχει ξαναμιλήσει έτσι ποτέ τόσος κόσμος, συνάδελφοι, μουσικοί, καλλιτέχνες δημοσιογράφοι… Με τα καλύτερα λόγια μιλάνε γι’ αυτό το τραγούδι.

Όντως. Είναι πάρα πολύ ωραίο! Όπως εξίσου ωραίο είναι και το βίντεο που βγάλατε.

Ναι, ναι και χαίρομαι φυσικά πάρα πολύ γι’ αυτό, γιατί η έμπνευση λοιπόν είναι σπουδαίο πράγμα. Η έμπνευση που ήρθε κάποια στιγμή ένα βράδυ και γράφτηκε φυσικά νεράκι που λέμε, σε εισαγωγικά νεράκι, και γράφτηκε ο στίχος μία και έξω, αβίαστα και το ίδιο εμπνευσμένα γράφτηκε και η μουσική από την Ζηνοβία.

Αναμφισβήτητα έχετε αποτελέσει ένα κεφάλαιο στην Ελληνική μουσική και αναμφισβήτητα αυτό το οποίο είπατε προηγουμένως έχει αποδειχθεί με τη διαχρονικότητα των τραγουδιών, των κομματιών που έχετε γράψει, έχετε τραγουδήσει κτλ. Σίγουρα όλα τα τραγούδια αυτά είναι παιδιά σας…

Σίγουρα ναι. Και είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι σε κάθε δεκαετία, δεκαετία του 1960, δεκαετία του 1970, δεκαετία του 1980, του 1990, του 2000 μέχρι σήμερα, δίνω ένα παρόν κάθε φορά με κάποια πρόταση. Και αυτό είναι ας πούμε… αν θέλεις επιτελείται το όνειρό μου, η επιθυμία μου, η αναζήτησή μου, η πίστη μου σ’ αυτό το είδος, δηλαδή στην ελληνική pop μουσική και ίσως και σαν πατέρας της μ’ αρέσει να δίνω όσο μπορώ περισσότερα.

paschalisxxx

Τόσα χρόνια επιτυχημένης, δημιουργικής πορείας, από πού αντλείτε δύναμη;

Μόλις σου είπα τον λόγο στην προηγούμενη απάντησή της προηγούμενης ερώτησης σου, θα δεις ότι ο λόγος είναι ότι αισθάνομαι πατέρας της ελληνικής ποπ μουσικής. Και αισθάνομαι ο θεμελιωτής αυτής της μουσικής η οποία τροφοδότησε σε εμπνεύσεις και τις επόμενες γενιές των τραγουδοποιών της ποπ μουσικής όπως και της ροκ μουσικής, αλλά και της έντεχνης μουσικής. Όλα αυτά τα είδη μουσικής που ακολούθησαν από τη δεκαετία του 1960 και μετά, όταν θέλανε να γράψουν τραγούδι ρυθμικό και όχι ένα ζεϊμπέκικο, μία μπαλάντα, ένα ελληνοφανές από ρυθμικής πλευράς τραγούδι, δεν τους δυσκόλευε η γλώσσα. Να φανταστείς ότι οι ίδιοι αυτοί οι μεγάλοι συνθέτες χρησιμοποίησαν ποιητές. Χρησιμοποίησαν ποίηση, που δεν ήταν καθόλου εύκολο να εντάξεις την ποίηση μέσα στην ψυχαγωγική μουσική. Οπότε η δική μου προσφορά σ’ αυτό τον τομέα, στον τομέα της ρυθμικής μουσικής, δηλαδή το να χορεύεις και να αισθάνεσαι όμορφα και να τραγουδάς έναν στίχο ο οποίος να συνοδεύει αυτό σου το συναίσθημα, δεν ήταν καθόλου εύκολο πράγμα. Ήθελε μελέτη, ήθελε εμπνεύσεις και στο κάτω-κάτω ήθελε ταλέντο και πολλή δουλειά.

Βέβαια. Άρα, αν ρωτήσω αυτή τη στιγμή αν όλο αυτό είχε ένα κόστος, σίγουρα είναι η μελέτη, η δουλειά… Έτσι δεν είναι;

Κοίταξε, το κόστος όταν ακούει ένας καλλιτέχνης τον δημοσιογράφο να του ρωτάει… Να του θέτει αυτή τη λέξη «τι κόστος;», «κόστος», αμέσως το μυαλό πάει στο ψυχικό. Το ψυχικό κόστος που πληρώνει ένας καλλιτέχνης είναι αυτό το αντίτιμο αν θέλεις μέσα στο βωμό της τέχνης ή στον βωμό του ψώνιου. Γιατί εμείς οι καλλιτέχνες έχουμε ένα ψώνιο και όπως πολλοί ξέρουν ότι το καλάμι είναι προνόμιο των καλλιτεχνών (γέλια). Έχει λοιπόν να κάνει και με την ψυχολογία μας και γι’ αυτό ακριβώς θα κλείσω την απάντησή μου με το «τίποτα δεν κερδίζεται χωρίς κόπο, κόστος ψυχικό και κόστος ρεαλιστικό».

Έχετε ζήσει επίσης ανεπανάληπτες στιγμές τόσο πολύ στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Ναι γεγονός.

unnamed

Αν έλεγα τώρα αυτή τη στιγμή να ξεχωρίσετε κάποιους σταθμούς της μέχρι τώρα πορείας σας, ποιοι θα ήταν αυτοί;

Κοίταξε, σταθμούς της πολυετούς καριέρας μου, 55 χρόνια φέτος, με το 2021 που μας έρχεται. Από το 1966 που ξεκίνησε δισκογραφικά η καριέρα μου. Λοιπόν, έχω να πω ότι ένας πολύ σημαντικός σταθμός ήταν η εκπροσώπηση από εμένα, τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς, την Μπέσσυ Αργυράκη και την Μαριάννα Τόλη  στην Eurovision όπου εκπροσωπήσαμε την Ελλάδα με το τραγούδι του Γιώργου Χατζηνάσιου και της Σέβης Τηλιακού «μάθημα σολφέζ», το 1977. Ήταν μία πολύ σημαντική στιγμή και την αναφέρω κάθε φορά που ερωτώμαι, γιατί το να εκπροσωπείς την πατρίδα σου, τη χώρα σου κάπου, εμπεριέχει ένα ιδιαίτερο συναίσθημα. Και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί. Δεν μπορώ να το απαξιώσω. Και γι’ αυτό το θυμάμαι και τόσα χρόνια από το 1977 μέχρι τώρα και θα το θυμάμαι μέχρι να φύγω από αυτή τη ζωή. Αλλά το σημαντικότερο είναι ότι το θυμούνται και όλοι οι Έλληνες.

Το τραγούδι αυτό έμεινε σαν σήμα κατατεθέν της Eurovision των Ελληνικών συμμετοχών της Eurovision. Και αυτό είναι επίσης πάρα πολύ σημαντικό. Τώρα, από εκεί και πέρα, ο απόδημος ελληνισμός για εμένα είναι ένα κομμάτι της βαθύτερης ψυχής μου που συγκινείται ιδιαίτερα, δεδομένου ότι προέρχομαι από μία πολυμελή οικογένεια. Οι γονείς μου ήταν πολύτεκνοι, είχαν πέντε παιδιά από τα οποία τα τέσσερα μετανάστες στην Αυστραλία και στον Καναδά. Έχω ζήσει στο πετσί μου την μετανάστευση και τη νοσταλγία της πατρίδας μέσω των αδελφών μου που λείπανε και λείπουνε τόσα χρόνια έξω. Και όπου πήγα στο εξωτερικό, είχα πολύ μεγάλη επιτυχία, στην Αυστραλία, στην Αμερική, στην Αγγλία, στην Γερμανία και με συγκίνησε ιδιαίτερα αυτή η δραστηριότητα.

Πώς βλέπετε την εξέλιξη της Ελληνικής μουσικής σήμερα;

Η Ελληνική μουσική σήμερα βρίσκεται σε ένα στάδιο ας το πούμε, σε μία εξέλιξη, που το μόνο αρνητικό θα έλεγα που έχει είναι ότι γράφεται από ένα άτομο όλη η παραγωγή. Όλο το τραγούδι το ενορχηστρώνει το παίζει και το φτάνει στο τελικό του στάδιο ένα άτομο. Αυτό είναι κακό. Δηλαδή θα παρότρυνα, θα πρότεινα στους δημιουργούς να χρησιμοποιούν μουσικούς. Να χρησιμοποιούν πολλούς μουσικούς. Πολλές ψυχές να συμμετέχουν στη δημιουργία ενός τραγουδιού. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να εμψυχωθεί σε εισαγωγικά το σημερινό ελληνικό τραγούδι και να μην ψυχροποιηθεί μέσα από τον υπολογιστή. Αυτό είναι ένα στοιχείο αρνητικό. Από εκεί και πέρα, δημιουργοί, ερμηνευτές και εμπνεύσεις υπάρχουν και σήμερα. Γράφονται και σήμερα ωραία τραγούδια. Το μόνο που μου λείπει από τα σημερινά τραγούδια είναι η ψυχή, η κατάθεση ψυχής. Όχι ότι δεν θέλουν να την καταθέσουν, αλλά με τον τρόπο που γίνεται φαίνεται ότι δεν επιτυγχάνεται το ζητούμενο.

Οπότε, κάποιο νέο παιδί που θα μας διαβάσει και θέλει να ασχοληθεί με τον μαγικό χώρο της μουσικής και του τραγουδιού ή της σύνθεσης ή οτιδήποτε που έχει να κάνει μ’ αυτό…

Ας ζητήσει παρέα. Θα σε διακόψω στην ολοκλήρωση του σκεπτικού σου. Ας ζητήσει η παρέα. Ας ζητήσει συμμετοχή και άλλων καλλιτεχνών και μουσικών, ώστε αυτό που θα βγει να είναι συλλογικό και ζωντανό.

3041141

Έχετε κάνει πάρα πολλές εμφανίσεις σε συναυλίες, σε χώρους που έχετε τραγουδήσει κτλ. Θυμάστε κάποιο ευτράπελο που έχει γίνει το θυμάστε και γελάτε;

Υπάρχουν πάρα πολλά! Πάρα πολλά να λες και να μην σταματάς…Ήμουν στο Ηράκλειο της Κρήτης και έπαιζα σε έναν θερινό κινηματογράφο, ο οποίος θερινός κινηματογράφος είχε από τη δεξιά μεριά και από την αριστερή μεριά δύο καμαρίνια.

Τότε όμως θυμάμαι έκανα δύο παραστάσεις τη βραδιά. Η πρώτη παράσταση τελείωνε στις 22:00, έβγαινε ο κόσμος και από τις 22:30 έμπαινε ο κόσμος της επόμενης παράστασης. Τελείωσε λοιπόν η πρώτη παράσταση, ιδρωμένος πήγα άλλαξα, φόρεσα το μπουρνούζι μου και πέρασα από την άλλη μεριά για να πάω στο καμαρίνι των μουσικών για να συνεννοηθώ μαζί τους για την επόμενη παράσταση. Από όσο θυμάμαι είχα να κάνω κάποια παρατήρηση. Και εν τω μεταξύ ανοίξανε οι πόρτες και μπήκε ο κόσμος. Ο θερινός ο κινηματογράφος δεν είχε τρόπο να περάσεις από το ένα καμαρίνι στο άλλο πίσω από τη σκηνή. Δεν γινόταν. Έπρεπε να περάσεις από πάνω από τη σκηνή. Και η σκηνή δεν είχε κουρτίνα. Οπότε έρχεται η ώρα να βγω εγώ και λέω «αμάν, τα ρούχα μου είναι από την άλλη μεριά! Τι γίνεται τώρα; Είμαι με το μπουρνούζι! Τι θα κάνω;». Και εν τω μεταξύ η ορχήστρα άρχισε να παίζει την εισαγωγή για να βγω. Οπότε έγινε ένας πανικός, σταματάει η μουσική και βλέπουν έναν τύπο κρατώντας την κρεμάστρα με τα ρούχα να περνάει απέναντι να φέρνει τα ρούχα. Κάποιοι καταλάβανε ότι κάτι συνέβαινε. Οπότε ντύθηκα και ξεκίνησε από την αρχή η εισαγωγή (γέλια). Είχε πολύ πλάκα αυτό το περιστατικό.

Αμέτρητες συνεργασίες, αμέτρητες γνωριμίες. Ποια είναι η προσωπικότητα μουσική ή μη μουσική που έχει γοητεύσει τον Πασχάλη Αρβανιτίδη;

Από τις συνεργασίες που έκανα, αυτός που πάντα με γοήτευε και με έκανε και αισθανόμουνα άβολα συνεργαζόμενος μαζί του… άβολα με την έννοια του σεβασμού της αξίας του, ήταν ο Γιάννης Πουλόπουλος. Ο Γιάννης Πουλόπουλος συνεργάστηκε μαζί μου αρκετές φορές. Κάναμε πολύ ωραίες συνεργασίες για αρκετά χρόνια. Και κάθε φορά που βγαίναμε στη σκηνή επάνω, ένιωθα ένα δέος. Αυτός ήταν ο καλλιτέχνης λοιπόν που με έκανε και αισθανόμουν διαφορετικά.

Μάλιστα. Όση ώρα μιλάμε και παρακολουθώντας κάποιος την πορεία σας, το είπαμε και πριν και το είχα γράψει πρόσφατα σε άρθρα μου… Πρωτοπόρος σε πάρα πολλά πράγματα. Είχατε σκεφτεί ποτέ ή έχετε ασχοληθεί με το κομμάτι της διδασκαλίας;

Δεν ασχολήθηκα με το κομμάτι της διδασκαλίας, όμως κάποια στιγμή πριν από μερικά χρόνια σκέφτηκα όλες αυτές τις εμπειρίες μου να τις καταγράψω σ’ ένα βιβλίο. Κάθισα τις κατέγραψα. Ο τίτλος αυτού του… (πώς να το χαρακτηρίσω τώρα)… πονήματος σε εισαγωγικά, ήτανε «το εγχειρίδιο του καλού τραγουδιστή». Αυτό δεν το εξέδωσα πότε. Υπάρχει στο συρτάρι μου. Κάποια στιγμή ίσως όταν γράψω και αν γράψω την αυτοβιογραφία μου, μπορεί να το εντάξω μέσα στην αυτοβιογραφία μου σαν σκέψεις και σαν γνώσεις και σαν συμπεράσματα από την εμπειρία αυτή των τόσων ετών στο χώρο. Ίσως επειδή πέρασαν και κάποια χρόνια να το ανανεώσω λίγο με περισσότερες εμπειρίες. Γιατί θα πρέπει να πω ότι όταν το έγραψα η εποχή ήταν διαφορετική. Σήμερα έχει αλλάξει τελείως η εποχή. Ο τρόπος δηλαδή που λειτουργεί ένας καλός τραγουδιστής είτε σε εισαγωγικά, είτε χωρίς εισαγωγικά το «καλός», είναι διαφορετικός ο τρόπος. Έχουν αλλάξει πολύ οι συνθήκες δουλειάς. Εγώ πάντως καταγράφω τα χαρακτηριστικά πολλών δεκαετιών θα έλεγα των τραγουδιστών. Πώς, ποια θα έπρεπε να είναι η συμπεριφορά τους γενικότερα και προς τον εαυτό τους και προς τον κόσμο.

Τώρα γεννιέται αυτή η ερώτηση εν τη ρύμη του λόγου. Αν ποτέ αποφασίσετε και γράψετε την αυτοβιογραφία, (σας το εύχομαι), ποιος θα ήταν ο τίτλος που θα βάζατε αν πούμε ότι το τοποθετούσαμε μέχρι σήμερα. Γιατί ένας καλλιτέχνης και ένας άνθρωπος όπως εσείς συνεχώς δημιουργεί, συνεχώς εξελίσσεται, σαν προσωπικότητα, σαν μουσικός, σαν στιχουργός και σαν τραγουδιστής, ποιος θα ήταν ο τίτλος αυτός που θα βάζατε στο σήμερα, μέχρι σήμερα που μιλάμε;

Να είσαι βέβαιος ότι ο τίτλος θα είχε να κάνει με τον ψυχικό κόσμο και με τον άνθρωπο. Δεν θα είχε να κάνει με την showbiz. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό μου που ασχολήθηκα και ασχολούμαι συνεχώς με αντικείμενο και με στόχο τις ψυχές και τις καρδιές του κόσμου… Οπότε θα επέλεγα έναν τίτλο που θα είχε να κάνει με την ψυχή και με τα συναισθήματα του κόσμου…

 Άρα σε μία τετριμμένη ερώτηση «ποιο είναι το μυστικό της διαχρονικότητας;», θα ήταν αυτή η απάντηση;

Ακριβώς. Πρόσφατα, σε μία εκπομπή στην τηλεόραση στο φλΕΡΤ συγκεκριμένα που πήγα, κάποια στιγμή η Νάντια Κοντογιώργη με ρώτησε κάτι και η ερώτηση είχε τη λέξη «σεβασμός». Και πιάστηκα απ’ αυτή την λέξη «σεβασμός» και είπα ότι ο σεβασμός του τραγουδιστή προς τον αποδέκτη του έργου του είναι πολύ σπουδαίο πράγμα και είναι πρωταρχικό για εμένα. Σέβομαι τον εαυτό μου πρώτα, σέβομαι όμως πολύ περισσότερο τον κόσμο που αγαπάει τα τραγούδια μου. Αυτό είναι το χαρακτηριστικό μου θα έλεγα. Και μπορεί να αποτελέσει και σκέψη για τίτλο βιβλίου. Δεν ξέρω, βιογραφίας.

Μάλιστα. Δεν γίνεται να παίρνω συνέντευξη, από τον Πασχάλη Αρβανιτίδη και να μη σταθώ στο κομμάτι και στο κεφάλαιο Eurovision όσον αφορά την Eurovision και τα τραγούδια τα οποία στέλνονται ή τους καλλιτέχνες οι οποίοι στέλνονται από τη χώρα μας…

Σ’ αυτό έχω να απαντήσω το εξής. Η χώρα μας, η Ελλάδα μας, και αυτοί που διοικούν την Ελλάδα πέρα από την πάρτη τους δεν βλέπανε ούτε μισό μέτρο. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν δώσανε την δέουσα προσοχή, στις συμμετοχές μας σ’ έναν διαγωνισμό που τον βλέπουνε εκατομμύρια κόσμου και δισεκατομμύρια ματιών. Δεν δώσανε την δέουσα προσοχή, διότι εκεί εκπροσωπούνταν η Ελλάδα σε όποιο κοινό το οποίο έχει να κάνει σε παρένθεση με την απαξίωση ορισμένων απ’ αυτούς που επηρεάζουν την κοινή γνώμη. Απαξιώνουν το κοινό της Eurovision. Το θεωρούνε ελαφρό…

Μα αυτό το κοινό είναι άνθρωποι, είναι ψυχές. Είναι κόσμος που αγαπάει την μουσική. Ποιος είσαι εσύ που απαξιώνεις έστω και έναν που αγαπάει τη μουσική; Πόσο πολύ περισσότερο, εκατομμύρια ανθρώπων παγκοσμίως. Γι’ αυτό είμαι πάρα πολύ θυμωμένος και με συναδέλφους αλλά και με υπευθύνους που στέλνουν τόσο ανεύθυνα τη συμμετοχή της Ελλάδας στη Eurovision.

Θα πρέπει σε αυτό το σημείο να σημειώσω μία χρονιά για την οποία είμαι πολύ υπερήφανος σαν Έλληνας για τη συμμετοχή μας εκεί, η οποία ήταν όταν μας εκπροσώπησε η Μαρίζα Κωχ με το «Παναγία μου, Παναγία μου». Θεωρώ ότι ήταν η πιο αξιοπρεπής, η πιο αξιοπερήφανη, ένιωσα πολύ περήφανος  γι’ αυτή τη συμμετοχή μας.

Ναι βέβαια.

Αλλά να συμπληρώσουμε κάτω στο υστερόγραφο. Ποιος το επέλεξε; Ο Μάνος Χατζιδάκις. Εκεί λοιπόν τελειώνει η απάντηση στην ερώτηση που μου έκανες.

Μάλιστα.

Και σε μία άλλη ίσως ερώτηση, μπορώ να σου αναλύσω τι σημαίνει σήμερα Eurovision. Γενικά, όχι όμως για τις συμμετοχές μας. Άμα θέλεις μπορώ να σου το απαντήσω και σ’ αυτό.

Ναι, πολύ ευχαρίστως…

Η Eurovision σήμερα, το φεστιβάλ της Eurovision σήμερα είναι το μεγαλύτερο παγκόσμια γεγονός με τόσες συμμετοχές κρατών, τόσες διαφορετικά ακούσματα ειδών τραγουδιού, και τόσο μεγάλο  θεαματικό κοινό και το οποίο καλείται να πει και τη γνώμη του  για ό,τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή μπροστά στα μάτια του. Αυτά τα στοιχεία δεν τα έχει κανένα άλλο φεστιβάλ παγκόσμια. Γι’ αυτό είναι μοναδικό, είναι θαυμαστό και κυρίως σεβαστό. Όλοι οι Έλληνες, για να γυρίσω στην προηγούμενη τοποθέτησή μου, όλοι οι Έλληνες, οι υπεύθυνοι ήταν για πάρτη τους. Ευλογούσαν τα δικά τους γένια.

Σας είχε γίνει ποτέ ξανά πρόταση για να συμμετάσχετε;

Στην επιτροπή;

Ναι

Κάποια χρονιά συμμετείχα στην επιτροπή επιλογής του τραγουδιού. Μάλλον προεπιλογής του τραγουδιού. Ανοίξαμε τους φακέλους δηλαδή. Και μέχρι εκεί. Τίποτα περισσότερο.

Αναφέρατε προηγουμένως ότι ήσασταν/είσαστε από μία πολυμελή οικογένεια. Τα παιδικά χρόνια ήταν εύκολα ή δύσκολα;

Ήταν εύκολα Σπύρο θα έλεγα διότι εγώ ήμουν ο μικρότερος. Τα αδέρφια μου ήταν μεγαλύτερα από εμένα και ήταν αυτά που δούλευαν στα καπνά και στις οικοδομές, γιατί οι γονείς μου ήταν άποροι. Ο πατέρας μου μετανάστης… Εκδιωχθείς μάλλον από την Ανατολική Θράκη στα ενδότερα της Ελλάδας, σταμάτησαν στο Δοξάτο της Δράμας που το κράτος τους παραχώρησε ένα οικόπεδο να χτίσουν μία καλύβα. Κατάλαβες… Και η γιαγιά μου με τα δύο ορφανά της, τον πατέρα μου και τη θεία μου. Και έτσι λοιπόν εκεί άποροι οι γονείς μου που πέρασαν τα πάνδεινα από τους Βούλγαρους που κάψανε το χωριό μου τρεις φορές και στήσανε και τον πατέρα μου στο απόσπασμα και γλίτωσε τελευταία στιγμή, ενώ η μητέρα μου που έφαγε ξύλο από τους Βούλγαρους και υπέφερε… Όμως σαν μικρότερος που γεννήθηκα μετά τον πόλεμο, όλοι με πρόσεχαν, όλοι μου κάνανε τα χατίρια… Αυτά τα παιδικά χατίρια ας πούμε που μπορεί να έχει ένα παιδάκι που μεγαλώνει σε ένα χωριό.

Αλλά και όταν έγινα έφηβος, μετά από τα 17 μου, ανεξαρτητοποιήθηκα θα έλεγα γιατί έμεινα μόνος μου με τους γονείς μου. Όλα τα αδέλφια μου είχαν μεταναστεύσει. Και πολύ μικρός ας πούμε πήρα το βάπτισμα της ελευθερίας να κάνω ό,τι θέλω. Και έτσι έγινα τραγουδιστής, γιατί μέχρι τότε ήμουν βαφεύς αυτοκινήτων.

Πότε σας γεννήθηκε η επιθυμία αυτή που δεν σταματάει ποτέ αυτό… να γίνετε τραγουδιστής, να ασχοληθείτε με τη μουσική;

Σπύρο, δεν μου γεννήθηκε η επιθυμία. Μου το είχε γραμμένο η μοίρα μου. Γιατί πριν να γίνω τραγουδιστής, ενώ όσο ήμουνα βαφεύς αυτοκινήτων, επάνω στη δουλειά έγραψα το Σχολείο και ένα χρόνο αργότερα έγραψα τον Τρόπο. Πώς τον έγραψα; Ασχολούμουν λίγο με τη μουσική, λίγο με την κιθάρα, αλλά όχι σοβαρά. Αυτά λοιπόν για να τα γράψω είχα επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, της έμπνευσης.

Οπότε επειδή χωρίς να αποδέχομαι τη σημασία που της αποδίδουν της λέξης «μοιρολάτρης», είμαι μοιρολάτρης. Βέβαια δεν αποδέχομαι αυτή τη σημασία που της δίνουν, την αρνητική σημασία. Εγώ είμαι μοιρολάτρης, πιστεύω στη μοίρα μου απόλυτα διότι η μοίρα μου ήταν διαγραμμένη και το πιστεύω αυτό και έχω αποδείξεις…

Αυτό είναι γεγονός, καθώς το μαρτυράει το έργο που έχετε κάνει μέχρι σήμερα.

Ναι αλλά να σου πω και αυτό που το έχω πει πολλές φορές, ότι οι γονείς μου όταν ήταν αρραβωνιασμένοι τους είπε μία τσιγγάνα τη μοίρα τους και αφού τέλος πάντων ό,τι τους είπε είχαν βγει, ένα τελευταίο που τους είπε ότι θα κάνει πέντε παιδιά (η μάνα μου φυσικά) και έκανε πέντε παιδιά, «και ένα από τα παιδιά σου όπου πηγαίνει θα το χειροκροτούν». Γίνεσαι μοιρολάτρης ή δεν γίνεσαι; Σε ρωτώ.

Γίνεται και παραγίνεται.

Και δεν είναι το μοναδικό. Είναι και άλλα πράγματα που έχουνε έρθει σαν δείγματα για το τι θα συνέβαινε. Ήρθαν στον ύπνο μου, ήρθαν έτσι σε όνειρο ας πούμε που πραγματοποιήθηκε. Άρα δηλαδή η μοίρα μου, μου είχε γραφτό στα 74 μου να γράψω έναν στίχο τον οποίο θα πάρει η κόρη μου, θα τον μελοποιήσει και θα φτιάξουμε φέτος λοιπόν, εν έτη 2020, αυτό το τραγούδι που κυκλοφορεί τώρα το «ή εσύ ή εγώ» που νομίζω ότι θα είναι ένας πολύ μεγάλος σταθμός στην καριέρα μου.

Αναμφισβήτητο αυτό. Η Ζηνοβία κάνει πάρα πολύ σπουδαίο έργο και έχει πάρα πολύ καλή πορεία σε μία ξένη χώρα. Σίγουρα είσαστε περήφανος γι’ αυτό έτσι δεν είναι;

Αλίμονο. Είμαι περήφανος για το ταλέντο της Ζηνοβίας, δεν είμαι περήφανος που ζει σε μία ξένη χώρα. Αντίθετα με στεναχωρεί. αλλά επειδή δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, είναι και ζει εκεί. Και εκείνης της στοιχίζει που είναι μακριά μας. Αλλά είμαι περήφανος για το ταλέντο της γιατί είναι πολύ ταλαντούχα.

da0d9167ce17caba4ce29b557cee59c9

Σίγουρα στην ερώτηση εάν έχετε όνειρα ή αν αισθάνεστε γεμάτος μου το έχετε απαντήσει σε γενικές γραμμές, αλλά θα ήθελα να μου απαντήσετε εκτενέστερα.

Λίγο ως πολύ ναι. Κοίταξε, να σου πω κάτι. Στην ερώτηση αυτή θα σου απαντήσω το εξής. Για φέτος και για τον επόμενο χρόνο δράσης, έχω ήδη ένα σχέδιο που θα ήθελα να στο εξομολογηθώ.

Ετοιμάζω μία μουσική παράσταση η οποία θα λέγεται «55 χρόνια Πασχάλης, 55 χρόνια Ελληνικής ποπ μουσικής» ή μπορεί να εμπεριέχει και τη λέξη «ιστορία». «Ιστορία της Ελληνικής ποπ».  Κάπως έτσι. Η οποία παράσταση θα ξεκινάει φυσικά από τον Τρόπο και τους Olympians και θα φτάνει μέχρι σήμερα. Πχ τον Ρέμο, τον Αργυρό, τον Οικονομόπουλο ή όποιον… Όποιον σήμερα, που ασχολείται με την ελληνική ποπ. Η παράσταση αυτή θα περιλαμβάνει τραγούδια πέρα από το δικό μου ρεπερτόριο που μέχρι σήμερα συνεχώς τροφοδοτούσε την ιστορία της Ελληνικής ποπ μουσικής ανελλιπώς. Παράλληλα υπήρξαν οι άνθρωποι που ανανέωσαν, που διεύρυναν και που έκαναν σημαντική την ιστορία της ελληνικής ποπ μουσικής. Αυτοί οι άνθρωποι θα αναφέρονται μέσα σ’ αυτή την παράσταση ονομαστικά και δημιουργικά. Δηλαδή τι κάνανε και τα τραγούδια τους θα παίζονται. Και δεν αποκλείεται να κάνω και προτάσεις σαν guest συμμετοχές.

Θα ήθελα να σου αναφέρω επίσης… Φυσικά μπορεί να περνάει από το μυαλό σου, αλλά μπορεί και να μην περνάει, ότι ποπ τραγούδια τραγούδησαν και τραγουδιστές που δεν ανήκαν και ανήκουν στον χώρο της ποπ. Ανήκουν στο χώρο της έντεχνης μουσικής, ή ανήκουν στο χώρο της λαϊκής μουσικής.

Σωστά το έχουμε δει πολλάκις.

Και σε όποιο είδος μουσικής, οι οποίοι χρησιμοποίησαν την ποπ μουσική για να πούνε πχ ένα τραγούδι… Κατάλαβες; Εν ολίγοις σ’ αυτή την παράσταση θέλω να δείξω πόσο υπερήφανος είμαι για τη δημιουργία του είδους αυτού στην Ελλάδα για το ότι την γέννησα για το πόσο δίδαξα σε επόμενες γενιές τον τρόπο για να φτιάξουν ποπ τραγούδια, ωραία ποπ τραγούδια.

Σε αυτό το σημείο για να επιστρέψουμε και λίγο σε κάτι που λέγαμε πριν αισθάνομαι λίγο καθηγητής, λίγο δάσκαλος, αλλά μέχρι τώρα δεν δοκίμασα να διδάξω. Μάλιστα την εποχή που έγραψα «το εγχειρίδιο του καλού τραγουδιστή» σκέφτηκα να κάνω μία περιοδεία σε όλα τα ωδεία της Ελλάδας κάνοντας διάλεξη.

Αυτό θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον και σίγουρα θα είχε μεγάλη ανταπόκριση. Ωστόσο θα ήθελα να σταθούμε λίγο παραπάνω σε αυτή την παράσταση που ετοιμάζεται…

Ναι βεβαίως…Το project αυτό λοιπόν το πρότεινα στην διοργάνωση Ελλάδα 2021 με την κα. Γιάννα Αγγελοπούλου – Δασκαλάκη διότι το 2021 θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την απελευθέρωση και στα πλαίσια αυτής της επετείου θα γίνουν πάρα πολλές δράσεις κτλ και έγινε μία πρώτη αποδοχή της πρότασης μου και περιμένω τώρα τη δεύτερη φάση που θα συζητήσουμε τα επιμέρους, μάλιστα η πρότασή μου είναι αυτή η παράσταση να έχει μία δυνατότητα να παίζεται με δέκα άτομα, αλλά να παίζεται και με 60 άτομα ως προς την ορχήστρα, ως προς τους συμμετέχοντες, δηλαδή να παίζεται σε ένα μικρό θεατράκι, να παίζεται πχ και σε ένα μέγαρο μουσικής.

Άρα δηλαδή το όνειρό μου και η επιθυμία μου είναι η αποκατάσταση του ονόματός της ελληνικής ποπ μουσικής. Αν σου λέει κάτι αυτό… Επίσης να σου πω ότι όλο αυτό γεννήθηκε από ένα κομμάτι μου που λέγεται ‘’Περήφανοι Όλοι’’…

Πάρα πολύ ενδιαφέρον… Εύχομαι ολόψυχα να πάνε όλα καλά και να θαυμάσουμε αυτή την υπέροχη παράσταση. Κλείνοντας θέλω να μου δώσετε μία ευχή για τον κόσμο που θα μας διαβάσει, που είναι εν μέσω πανδημίας, εν μέσω διαφόρων καταστάσεων γενικώς.

Η ευχή μου Σπύρο είναι να σεβόμαστε πρώτα τον εαυτό μας και μετά τους συνανθρώπους μας. Λείπει ο σεβασμός από την κοινωνία και ιδιαίτερα αυτή τη στιγμή που απαιτείται σεβασμός. Κυρίως από τη νέα γενιά που μεγάλωσε χωρίς σεβασμό στις αρχές, αυτό θα πρέπει να το αναλογιστούμε… Επίσης εύχομαι σε όλο τον κόσμο Χρόνια Πολλά και καλές γιορτές, με υγεία, αγάπη και κάθε καλό, αλλά προπαντός σεβασμός…

Σπύρος Καλαματιανός

Σπύρος Καλαματιανός

Με πολυετή παρουσία στα ΜΜΕ και στις δημόσιες σχέσεις & σε χώρους της μόδας των καλλιτεχνών, των τεχνών, των πολεμικών τεχνών καθώς και του αθλητισμού, με σπουδαίες συνεντεύξεις στο ενεργητικό του, ήρθε στην μεγάλη παρέα του kallitexnes.gr
Σπύρος Καλαματιανός