Το 2015 απονεμήθηκε στον Ζαν Κλοντ Καρριέρ ένα ειδικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του. Το 2021 σε ηλικία 86 χρονών, πέθανε. Ποια ήταν εκείνη η σπουδαία καριέρα που έπρεπε να τιμήσει το Χόλυγουντ; Χαρακτηρίζεται ως εμβληματικός στην τέχνη της γραφής. Ήξερε από νεαρός πως θα αφιέρωνε τη ζωή του και την πένα του στο σινεμά. Συνεργάστηκε με τον Ζακ Τατί, τον Πιερ Ετέξ, με τον Λουίς Μπουνιουέλ, με τον Πήτερ Μπρουκ. Σύμφωνα με πηγές, ο Καριέρ είχε στο «οπλοστάσιό» του, περίπου, 150 συνεργασίες στον κινηματογράφο και 11 θεατρικά έργα. Αυτή εν ολίγοις ήταν η καριέρα του Ζαν Κλοντ Καριέρ που τιμήθηκε με «συνολικό» Όσκαρ (ενοχών) που δίνει η Ακαδημία όταν κατάλαβε (σπάνια περίπτωση) ότι μέσα σε 60 χρόνια, τίμησε ένα ευφυή και διανοούμενο καλλιτέχνη, μόνο με ένα Όσκαρ για ταινία μικρού μήκους, στην αρχή της καριέρα του.
Το «Σημειωματάριο» του Ζαν Κλοντ Καριέρ είναι μια ευρηματική και φιλοσοφικά, πικάντικη, κωμωδία. Αλλά, κυρίως, είναι μια παγίδα μνήμης με σημείο αναφορά ένα βοήθημα θύμησης (Σημειωματάριο) που αντί να βοηθά τη μνήμη, τονίζει πόσο επισφαλής και εύπλαστη είναι. Το έργο, παρουσιάζει τη ζωή του Ζαν Ζακ, ενός καλόκαρδου, γοητευτικού εργένη με κοστούμι και γραβάτα, ευγενικούς τρόπους αλλά, επιρρεπή σε σαρκικές απολαύσεις και έλλειψη εκδήλωσης συναισθημάτων. Ζει μόνος και κρατάει ένα αρχείο στο εν λόγω σημειωματάριο με τα ονόματα των γυναικών που έχει «απολαύσει» και εξακολουθεί ν’ απολαμβάνει, καθημερινά. Μεγαλώνοντας, ξεχνάει και δε θέλει να χάσει το μέτρημα, αφού η τάξη είναι σημαντική στη ζωή του. Ό,τι κάνει, το κάνει με σοβαρότητα, σχεδόν σχολαστικά.
Ξαφνικά μια άγνωστη γυναίκα, η Σουζάν, μια βαλίτσα κι ένα κουρδιστό ρολόι, εισβάλουν στο σπίτι του και αρχικά ζητούν να μείνουν για πέντε λεπτά… που γίνονται δέκα λεπτά και καταλήγουν να «θρονιάζονται» για τρεις μέρες και δυο νύχτες. Ποια είναι αυτή η γυναίκα και γιατί θέλει διακαώς να μείνει στο σπίτι του; Γνωρίζονταν, γνωρίζονται ή το σημαντικό είναι να γνωριστούν; Είναι γοητευτική, ανέμελη, ενδιαφέρουσα και σίγουρη για όλα. Όσα λέει και όσα κάνει. Αν είναι αλήθειες ή φαντασιώσεις, κανείς δεν γνωρίζει. Ίσως, άλλα είναι πραγματικά και άλλα να τα δημιουργεί την ώρα που εξελίσσονται. Κι αυτό είναι που μαγεύει, περισσότερο, τον Ζαν Ζακ. Που διχάζεται ανάμεσα στην επιθυμία του να τη διώξει και στη λαχτάρα του να καθίσει και να την ακούσει. Αυτή η σύγκρουση, φυσικά, είναι η αιτία ν’ ανθίσει ένας έρωτας. Όμως, τελικά, είναι μια γυναίκα που πρέπει να αγαπήσει; Ή είναι μια υπενθύμιση ό,τι οι στιγμές του (στο καρνέ) δε σημειώνονται, μα διαγράφονται;
«Το Σημειωματάριο», ερμηνεύεται από δύο εξαιρετικούς ηθοποιούς, τον Νίκο Νίκα και την Ελένη Κούστα, σε σκηνοθεσία Αντώνη Αντωνίου. Οι ερμηνείες κινούνται μέσα σε εξαιρετικά λεπτές αποχρώσεις, όπου η ένταση δεν ξεσπά, αλλά υποβόσκει, μετατρέποντας κάθε σιωπή σε υπόνοια. Κι αφήνοντας τον θεατή, να ανακαλύψει μόνος του, τις εσωτερικές διακυμάνσεις των ηρώων.
Η ηρωίδα διατηρεί μια συγκινητική ευθραυστότητα, χωρίς να χαρακτηρίζεται αφελής. Είναι άλλωστε σε μια ηλικία όπου η αυτογνωσία δεν επιτρέπει αυταπάτες. Μπορεί, όμως, να τις δημιουργήσει. Η Ελένη Κούστα, έχει τα προσόντα να αναδείξει την λαμπερή αλλά και πολύπλοκη πλευρά της ηρωίδας. Η επιμονή της Σουζάν (να πραγματοποιήσει ό,τι βάλει στο μυαλό της), είναι σχεδόν κωμικά ανυπότακτη και λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη της δράσης. Χωρίς, ποτέ, να εκπίπτει σε επανάληψη ή εύκολο γέλιο. Κι εδώ θα αναγνωρίσω στην Ελένη Κούστα πως δεν “παίζει” τον ρόλο — τον κατοικεί με μια εντυπωσιακά αβίαστη ακρίβεια.
Ο ήρωας είναι αξιαγάπητος κι ευχάριστος άνθρωπος. Είναι ένας σοβαρός μεσήλικας που κάνει… ανοησίες. Γιατί τι άλλο κάνει, ένας καταξιωμένος άντρας, όταν σημειώνει – καθημερινά – τον αριθμό και τα χαρακτηριστικά των ερωμένων του;
Ο Νίκος Νίκας, υποστήριξε με μεγάλη αλήθεια το ρόλο του Ζαν Ζακ, επενδύοντας σε μια σχεδόν, υπόγεια ένταση, ώστε με το παραμικρό εξωτερικό ρήγμα – ένας μορφασμός, μια παύση, μια πνιχτή κραυγή… – να αποκαλύπτει, ολόκληρο, τον συναισθηματικό του κόσμο. Σ’ όλη τη διάρκεια, κωμικά σοβαρός, προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει. Αυτό που σίγουρα κατάλαβε είναι, πώς να λέει «σ’ αγαπώ».
Η σκηνοθεσία του Αντώνη Αντωνίου, ανέδειξε με πολύ τρυφερότητα την αδυναμία των ανθρώπων να ελέγχουν τη ζωή τους. Δημιούργησε μια απλή και ζεστή σκηνική ατμόσφαιρα ώστε να μην μείνει ο θεατής στο περιβάλλον και κατόπιν, αφοσιώθηκε στη διδασκαλία. Δημιούργησε ένα δέσιμο μεταξύ των δυο ηθοποιών και ανέδειξε ξεκάθαρα όλα τα συγκινησιακά στοιχεία του έργου. Κατάφερα να συναντηθούν όσο πιο ομαλά γίνεται η καθημερινότητα με το αλλόκοτο και να βγει το γέλιο αβίαστο δημιουργώντας, έτσι, μια ειλικρινή σχέσεις μεταξύ θεατρικής πράξης και θεατή.
Αυτή η σουρεαλιστική – ερωτική κωμωδία, ξεκινά με μια φαινομενικά απλή, σχεδόν αμήχανη συνάντηση ενός άντρα και μιας γυναίκας. Είναι ρεαλιστική, καθημερινή. Από εκεί και πέρα, το έργο μετατρέπεται σε μια ιδιότυπη «ανάκριση μνήμης». Το κοινό υποκύπτει στη γοητεία των δύο χαρακτήρων, μπαίνει εύκολα στο παιχνίδι, αντιδρά και δεν σταματά να διασκεδάζει. Στο τέλος, δεν υπάρχει αποκάλυψη, ούτε λύση. Αυτό που μένει είναι ένα ανοιχτό, σχεδόν ανησυχητικό ενδεχόμενο: η σχέση τους, μπορεί να υπάρχει, μόνο, όσο τη θυμούνται — ή όσο επιμένουν να τη θυμούνται.
Ταυτότητα Παράστασης
Που: Θεατρική Σκηνή – Αντώνη Αντωνίου, Νάξου 84 Πλ. Κολιάτσου, Αθήνα 112 55
Πότε: έως 5-4-2026 – Τετάρτη 19:30, Πέμπτη 21:00, Παρασκευή 21:00, Σάββατο 21:00, Κυριακή 20:00
Διάρκεια: 75 λεπτά ( χωρίς διάλειμμα)
Τιμή εισιτηρίου: 10€, 15€
Προπώληση: www.ticketservices.gr
Συντελεστές
Κείμενο: Ζαν Κλοντ Καρριέρ
Μετάφραση: Γιάννης Θηβαίος
Σκηνοθέτης: Αντώνης Αντωνίου
Σκηνογραφία – Κοστούμια: Νίκος Κασαπάκης
Φωτισμοί: Μαριέττα Παυλάκη
Βοηθός σκηνοθέτη: Νατάσα Ασίκη
Τεχνολογική Υποστήριξη: Κωνσταντίνος Βιδάλης
Creative Agency: GRID FOX
Δημόσιες Σχέσεις: Άντζυ Νομικού
Παίζουν
Ζαν Ζακ: Νίκος Νίκας
Σουζάν: Ελένη Κούστα
Φωνή Μισέλ: Αντώνης Αντωνίου
Φωτεινή Βαμβούκη
Latest posts by Φωτεινή Βαμβούκη (see all)
- Είδαμε “Το Σημειωματάριο” στη Θεατρική Σκηνή του Αντώνη Αντωνίου - 31 Μαρτίου 2026
- Είδανε την παράσταση «Nora, the hell’s house” στο θέατρο Bios - 26 Μαρτίου 2026
- Οικογένεια Άνταμς – Το μιούζικαλ, στο θέατρο ΒΕΜΠΟ, σε σκηνοθεσία Θέμις Μαρσέλου - 26 Φεβρουαρίου 2026




Καμία κριτική