Στέλιος Λασιθιωτάκης πρώτη γνωριμία πριν το κυρίως κινηματογραφικό ραντεβού μας
Είναι ένας χρόνος περίπου που έτυχε να γνωρίσω το σκηνοθέτη Στέλιο Λασιθιωτάκη. « Τι σκηνοθέτης, μωρέ!» ήταν απ’ τις πρώτες κουβέντες που μου είπε. « Μια ταινία μεγάλου μήκους λέμε να κάνουμε ( ο πληθυντικός της αμηχανίας) μετά από τόσα χρόνια στην κάμερα, να δούμε τι θα γίνει. «Κι από χρήματα;» τον ρώτησα. «Low-budget» μου απάντησε. Το low-budget απ’ το no -budget είναι μια δρασκελιά δρόμος και γι’ αυτό δεν τον ξαναρώτησα. Γυρίσαμε τη σκηνή μου, έμεινε ικανοποιημένος κι ενώ δεν είχα άλλη σκηνή μου είπε πως θα μου έγραφε μια ακόμα γιατί του άρεσα στο φακό. « Να στη γράψω, εγώ;» τον ρώτησα. «Κι ό,τι άλλη σκηνή θες. Κι αν δε σου αρέσουν, πέτα τες». Είναι συγκινητικό να βλέπεις ανθρώπους που θα μπορούσε να τους έχει τσακίσει η ζωή, να μην το βάζουν κάτω. Και μιλάω για τους καλλιτέχνες. Εγώ γι’ αυτούς θα μιλάω – που τους καταλαβαίνω και τους συμπονώ. Για άλλους, ας μιλήσουν… άλλοι. Έτσι ξεκίνησε μια συνεργασία και κυρίως, μια φιλία με τον απόφοιτο της σχολής κινηματογράφου & τηλεόρασης Λυκούργου Σταυράκου.