Το να φέρνουν ξένα φορμάτ στην ελληνική τηλεόραση είναι ντροπή για το ελληνικό πνεύμα, γιατί το σενάριο είναι ένα πολύ ισχυρό και ενδιαφέρον είδος τέχνης και έχουν γραφτεί καταπληκτικά ελληνικά σενάρια. Είμαι πολύ περήφανος που επανέρχομαι με δικό μου σενάριο και που πουλάω ελληνικό προϊόν.

Συνέντευξη στην Νεφέλη Παπαθανασίου

-Σας συναντάμε φέτος στην θεατρική σκηνή «Αθηναΐς», έχοντας επιλέξει να ανεβάσετε τον «Βαπτιστικό της κυρίας», ένα πολύ γνωστό και επιτυχημένο έργο. Γιατί επιλέξατε λοιπόν μια γαλλική φάρσα το 2018, που έχει και προϊστορία ελληνικής οπερέτας;

Χάρης Ρώμας: Τα ωραία θεατρικά έργα δεν έχουν εποχή. Γι’ αυτό το λόγο μπορείς να διαπραγματεύεσαι μαζί τους και να τα επανεξετάζεις σαν δημιουργός, όπως και να τα ξαναβλέπεις με διαφορετική ματιά μέσα στο χρόνο. Είναι κάποια έργα που καθίστανται «μνημεία τέχνης» ή και τεχνικής αν θέλεις και είναι πρόκληση να αναμετριέσαι με τέτοιου είδους κείμενα και να προσπαθείς να τα κάνεις να λειτουργήσουν τώρα, όπως λειτουργούσαν τότε. Εγώ κατά βάση, είμαι γνωστός ως κωμωδιογράφος και κωμικός ηθοποιός, αλλά δεν ασχολούμαι μόνο με την κωμωδία.Έτσι και στο θέατρο ακολούθησα αυτό το δρόμο, όχι όμως ότι με υποχρέωσε η τηλεοπτική μου εικόνα σε αυτό, αλλά μου άρεσε να ασχοληθώ με αυτό το είδος, το οποίο είναι και ανεξάντλητο και έχει πολλές υπό-κατηγορίες με τις οποίες δεν έχω ασχοληθεί κιόλας με όλες, όπως για παράδειγμα δεν έχω κάνει ακόμα ένα Μολίερο έτσι όπως θα ήθελα. Ο «Μισάνθρωπος» είναι σαν να έχει γραφτεί για εμένα.

Στην προκειμένη περίπτωση, πιστεύω ότι η διασκευή που έκανα είναι η πιο αστεία που έχει γίνει ποτέ και το λέω χωρίς ίχνος έπαρσης, καθώς το κοινό σε κάθε παράσταση τρεισήμισι μήνες τώρα, γελάει συνεχώς. Ο «Βαπτιστικός» είναι ένα είδος που πραγματικά αν το χειριστείς σωστά, λυτρώνει τον κόσμο! Είναι το είδος που κάνει τον κόσμο να γελάει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Εδώ έχει γίνει μία δουλειά από την αρχή και με πολλή μεγάλη προσοχή διασκευάστηκε το έργο και τελικά πέτυχε. Η παράσταση τις περισσότερες μέρες της εβδομάδας είναι sold out και νομίζω ότι θα συνεχιστεί, γιατί τα πράγματα στο θέατρο δείχνουν από ένα σημείο και μετά.

-Κάνοντας μια ανασκόπηση και μελετώντας τα καλλιτεχνικά πεπραγμένα σας, βλέπουμε μια τάση για αναδρομή στο παρελθόν, όπως το «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο», το «Καφέ της Χαράς»…

Χάρης: Το «Καφέ της Χαράς» είναι σύγχρονο, αλλά έχει μία νοσταλγική νότα, γιατί ο βασικός ήρωας έχει μείνει στα παλιά. Αυτή η vintage διάθεση νομίζω ότι είναι κάτι που λειτουργεί ευεργετικά για τον κόσμο, αλλά πρέπει να ταιριάζει και στον καλλιτέχνη. Εμένα και η παρουσία μου μοιάζει να βγαίνει από μια άλλη εποχή και φαίνεται πως πείθει και τον κόσμο. Η επιστροφή στο παρελθόν λοιπόν δημιουργεί ένα γλυκό συναίσθημα, ειδικά όταν ένα έργο έχει αυτό που λέμε good feeling (καλή ενέργεια). Η επιστροφή αυτή που θα διαδραματίζεται στο σήμερα, αλλά πάντα έχει αυτή τη vintage εικόνα, θα σηματοδοτήσει για τον κόσμο που ταλαιπωρήθηκε πολύ αυτή την δεκαετία των μνημονίων και συνεχίζει να ταλαιπωρείται, την παλιά εποχή όπου περνούσαν καλύτερα. Οι ήρωες επιστρέφουν στο χωριό για να συνεχίσουν κι εκείνοι την ιστορία από εκεί που την άφησαν, αλλά με το βάρος των δεκαπέντε χρόνων που πέρασαν.

-Έχετε ανακοινώσει τον σκοπό σας να βάλετε υποψηφιότητα στις επερχόμενες περιφερειακές εκλογές. Μιλήστε μας λίγο γι΄αυτό.

Χάρης: Σε όλα τα θεατρικά λοιπόν σχέδια, μπήκε εμβόλιμα και η υποψηφιότητά μου ως Αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού με τον Γιώργο Πατούλη, που ήταν συμφοιτητής μου στην Ιατρική και γι’ αυτό όταν μου το ζήτησε, αισθανόμουν ότι είναι κάτι οικείο αυτό για μένα. Παράλληλα, ήταν άλλη μία πρόκληση το να ασχοληθώ με τα κοινά σε ένα ρόλο που πιθανώς να μου ταιριάζει και δεν είναι στην κεντρική πολιτική σκηνή, για να αναγκαστώ να κομματικοποιηθώ έντονα. Καταλαβαίνω ότι οι εκλογές θα έχουν πόλωση, βλέπω ότι κάποιοι θέλουν να υπάρχουν δύο αντιμαχόμενα πεδία. Εγώ δεν μπορώ να μπω σε αυτή τη διαδικασία και με προστατεύει το συγκεκριμένο πόστο που θέλω να αναλάβω. Δεν συνάδει με έναν καλλιτέχνη νομίζω να εμπλακεί διαφορετικά. Φυσικά και έχω έντονα πολιτικοποιημένη άποψη, αλλά το κυριότερο αυτή τη στιγμή είναι να πούμε όσοι ασχολούμαστε με τον πολιτισμό και τις τέχνες «Όχι» στον διχασμό και την πόλωση.

Είναι κάποια έργα που καθίστανται «μνημεία τέχνης» και είναι πρόκληση να αναμετριέσαι με τέτοιου είδους κείμενα και να προσπαθείς να τα κάνεις να λειτουργήσουν τώρα, όπως λειτουργούσαν τότε. Δεν έχω κάνει ακόμη έναν “Μολιέρο” όπως θα τον ήθελα! Ο “Μισάνθρωπος” είναι σαν να έχει γραφτεί για μένα!

-Μιλήσαμε για το «Καφέ της Χαράς», που γράφετε τώρα μαζί με την Άννα Χατζησοφιά. Πείτε μας τι θα πρέπει να περιμένει να δει ο κόσμος.

Χάρης: Πρόκειται για ένα πραγματικό sequel και φυσικά δεν είναι πρόφαση ο λόγος για τον οποίο ξαναβρίσκονται οι ήρωες μαζί. Είναι τόσο ωραία η αφορμή για την οποία πρόκειται να επανενωθούν όλοι οι ήρωες, που θα την ζήλευε, όπως έχω ξαναπεί, ακόμη και μεγάλο ξένο studio! Η σχέση του Πώποτα και της Χαράς θα έχει πάρει άλλη τροπή πλέον, χωρίς να σημαίνει ότι δεν υποβόσκει και όλο εκείνο που είχαν ζήσει τότε. Το ενδιαφέρον είναι πώς μεταλλάσσονται ή ελλοχεύουν συναισθήματα, τα οποία έχεις προσπαθήσει να καταπνίξεις και από την μία και από την άλλη πλευρά. Έχουν βέβαια προκύψει και νέοι ήρωες, αλλά επιστρέφουν και πολλοί παλιοί, όπως ο ήρωας του Γεράσιμου Σκιαδαρέση, ο «Φατσέας» ή η «Σταυρούλα» που είχαμε γράψει για την Τζόυς και αυτοί ακολουθούν μία δική τους ιστορία πλέον, χωρίς να σημαίνει ότι δεν πιάνουμε το νήμα από το σημείο που είχε μείνει. Οι χαρακτήρες εξελίσσονται βέβαια, είτε θετικά είτε αρνητικά, αλλά τα αρχέγονα χαρακτηριστικά του καθενός υπάρχουν πάντα, είτε τα θάβουμε, είτε τα βγάζουμε προς τα έξω.

-Θα μπορούσα να σας γυρίσω λίγο πίσω και να σας ρωτήσω πώς εμπνευστήκατε την ιστορία του «Καφέ»;

Χάρης: Η ιστορία και ο τίτλος βγήκαν με αφορμή μια πολύ καλή μου παιδική φίλη, που την λένε Χαρά και πάντα ήθελε να ανοίξει ένα καφέ. Θεωρήσαμε με την Χατζησοφιά που το συζήτησα ότι είναι και συμβολικός σαν τίτλος, διότι υποδηλώνει και τη χαρά που θέλαμε να βγάζει το σήριαλ. Θέλαμε ένα σήριαλ που να δημιουργεί εύθυμα, αλλά και βαθιά συναισθήματα. Προσπαθώ γενικά στις σειρές, αλλά περισσότερο σε αυτές που έχουν ξεχωρίσει, να υπάρχει βαθύ συναίσθημα και αυτό έχει βοηθήσει τους αρνητικούς ήρωες που έχω παίξει να είναι συμπαθείς στον κόσμο.

Είχε γίνει μία μελέτη από το Τμήμα Θεατρολογίας του Πανεπιστημίου του Ναυπλίου για τους χαρακτήρες που υποδύομαι και ήμουν καλεσμένος στην παρουσίαση αυτή και ήταν πολύ τιμητικό. Εκεί άκουσα κι εγώ ότι το  να γίνεται ένας αρνητικός ήρωας συμπαθής στον κόσμο, γίνεται συνήθως σε δεύτερους και τρίτους ρόλους. Είναι σπάνιο πρωταγωνιστής να είναι ένας αρνητικός ήρωας. Αυτό στο εξωτερικό το έχει κάνει ο Τζακ Νίκολσον με ρόλους του. Έγω ισορροπώ το βαρύ φορτίο του ήρωά μου με ένα βαθύ συναίσθημα παρότι είναι επικριτικοί, εξουσιομανείς, αντιεπικοινωνιακοί.

Η βασική έμπνευση λοιπόν για το «Καφέ» ήταν αυτή, αλλά η αλήθεια είναι ότι πάντα επιλέγαμε να προβάλλουμε και την σύγκρουση δύο διαφορετικών κόσμων. Οι «Μεν και οι Δεν» που πρωτοκάναμε με την Άννα, είχε ας πούμε την αντίθεση λαός και Κολωνάκι, το «Κωνσταντίνου και Ελένης» είχε πάλι ταξική διαφορά, αλλά και τη διαφορά ανάμεσα στον άντρα και τη γυναίκα. Στο «Καφέ της Χαράς» λοιπόν η λογική μας ήταν η ίδια, να συγκρουστεί το παλιό με το καινούργιο.

Χρειάζονται κάποιες κινήσεις, που να δείξουν ότι κάτι γίνεται σ’ αυτή τη χώρα που μπορεί να ανεβάσει όχι μόνο τη διάθεση, αλλά και το πνεύμα. Μπορεί να ανυψωθεί αυτό το πνεύμα που έχει πάθει τόσο μεγάλη καθίζηση, επειδή υπάρχει μεγάλη έλλειψη καλλιέργειας και παιδείας, είτε επειδή έτσι επιδιώχθηκε, είτε επειδή το αφήσαμε. Αυτό λοιπόν πρέπει να φτιάξει με κάθε τρόπο.

-Η Ρένια Λουιζίδου θα βρίσκεται και στο νέο «Καφέ της Χαράς»;

Χάρης: Θα εξαρτηθεί αν θα μπορέσει να είναι λόγω των επαγγελματικών της υποχρεώσεων ή αν θα έρθει απλά στο πρώτο επεισόδιο για να μου πει «Δεν υπάρχω πια στη ζωή σου» και να έρθει η επόμενη. Πάντως, το σημαντικό είναι ότι στο «Καφέ της Χαράς» πρωταγωνίστρια δεν είναι ούτε η Χαρά, ούτε ο Πώποτας, αλλά το ίδιο το «Καφέ». Επ’ ουδενί δεν θέλω να την φέρουμε σε δύσκολη θέση, γι’ αυτό το «Καφέ» θα γίνει ακόμα κι αν δεν είναι η ίδια εκεί.

-Σε όλες αυτές τις επιτυχημένες σας δουλειές, νιώθατε από την αρχή ότι θα εξελιχθούν με αυτό τον τρόπο ή στην πορεία το βλέπατε;

Χάρης: Πραγματικά δεν μπορώ να θυμηθώ πια πώς λειτουργούσα. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι είχα μια τρομερή αισιοδοξία για οτιδήποτε έκανα, η οποία δεν έβγαινε πάντα στην αρχή. Οπότε η απογοήτευση ήταν πολύ μεγάλη. Αυτή η αισιοδοξία όμως, συνεχιζόταν μετά. Δεν είναι ότι μου κοβόντουσαν τα φτερά, εγώ τα ξανάνοιγα πάλι ή είχα πολλαπλά φτερά, τι να πω… Όταν έγινε η μεγάλη επιτυχία με τους «Μεν και Δεν», φάνηκε στους συνεργάτες μου σαν να το ήξερα, γιατί τους έλεγα «Α, αυτό θα πάει καταπληκτικά». Η πραγματικότητα είναι όμως, ότι αυτό το έλεγα και σε προηγούμενες δουλειές που δεν ίσχυε τίποτα. Τώρα είμαι πιο προσγειωμένος, αλλά πάλι παραμένει αυτή η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου και σε αυτό που κάνω ή αυτή η φύσει αισιοδοξία μου με την οποία με προίκισε ο Θεός, γιατί είναι ωραίο να είσαι αισιόδοξος και να μην βυθίζεσαι.

Είμαι αρκετά μεγάλος και είμαι σε φάση που μπορώ να γίνω ρηξικέλευθος. Δηλαδή, αν δεν μου αρέσει κάτι και δεν γίνεται κάτι ουσιαστικό, μπορώ να παραιτηθώ και αυτό θα είναι ένα δώρο για τον κόσμο. Θα καταλάβουν ότι κάποιοι άνθρωποι δεν υποτάσσονται.

-Μεγάλοι κωμικοί ηθοποιοί εδώ, αλλά και στο εξωτερικό έχουν δηλώσει ότι είναι καταθλιπτικοί, ενώ βλέπεις ότι προσφέρουν άφθονο γέλιο. Έχουν δηλώσει ότι έχουν κάνει τον δικό τους αγώνα, π.χ. ο Robin Williams. Πείτε μας κάποια στοιχεία για τον δικό σας χαρακτήρα.

Χάρης: Υπάρχει αυτός ο μύθος, ο οποίος εν μέρει μπορεί να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, αλλά στη δική μου ζωή δεν ισχύει. Αντίθετα όταν έχω τα κέφια μου, γίνομαι η ψυχή της παρέας. Επειδή είμαι και ευθυμογράφος, έχει μάθει το μυαλό μου να λειτουργεί μ’ αυτό τον τρόπο, οπότε γεννάω αστεία και διασκεδάζουμε πολύ αρκετές φορές.

Πολλές φορές μου έχει συμβεί, ειδικά στην επαρχία, να έρχονται θαυμαστές μετά την παράσταση για ένα αυτόγραφο και εγώ να είμαι είτε κουρασμένος ή και εκνευρισμένος με κάτι που μπορεί να έχει συμβεί στην παράσταση και εκεί που σε αποθεώνουν, μπορείς εύκολα να γίνεις αντιπαθής και να νομίζουν ότι συνάδει με τους ρόλους που παίζεις, ενώ δεν ισχύει και είναι το ακριβώς αντίθετο.

Πρέπει όμως να είμαστε και ειλικρινείς απέναντι στα πάθη μας, μιλώντας για τον Robin Williams ή τον Phillip Seymour Hoffman κ.λ.π. Η πραγματικότητα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί, από το μεγάλο στρες της δουλειάς ή την ανωριμότητα να δεχθούν ότι δεν μπορούν να είναι πάντα στην κορυφή, καταφεύγουν στα ναρκωτικά και το αλκοόλ. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι όλοι αυτοί οι ταλαντούχοι άνθρωποι ήθελαν να πεθάνουν, όταν έπρατταν με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Δεν το δικαιούσαι κιόλας, όταν η ζωή σου έχει δώσει τόσα πολλά και σε έχει κάνει τόσο ξεχωριστό, το να είσαι αχάριστος.

-Ίσως η επιτυχία αυτών των ανθρώπων τους δημιουργεί και την αίσθηση ότι είναι πολύ δυνατοί και αθάνατοι. 

Χάρης: Όταν περάσουν τα χρόνια, επειδή σίγουρα θα έχεις σκαμπανεβάσματα, οφείλεις στον εαυτό σου να καταλάβεις ποια είναι η πραγματικότητα. Ακόμη κι αν το έργο σου έχει διαχρονικότητα, εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι αθάνατο. Υπάρχουν μεγέθη που είναι πολύ μεγάλα, τόσο που μπορεί να κρατήσουν επί αιώνες των αιώνων και πάλι δεν είμαι σίγουρος ότι στο μάκρος της ζωής του πλανήτη, αν θα υπάρχουν ακόμη. Βεβαίως, είτε είσαι άνθρωπος με τέτοια τεράστια επιρροή, είτε κάποιος άλλος με μικρότερο ταλέντο κι εμβέλεια, αφήνεις το αποτύπωμα σου σε αυτόν τον πλανήτη. Ακόμη κι αν επηρεάζεις έναν μόνο άνθρωπο, αυτός ο άνθρωπος θα λειτουργεί με κάτι από τον τρόπο που έμαθε δίπλα σου και θα επηρεάσει κάποιον άλλο με τη σειρά του. Προσωπικά, δεν αισθάνομαι αθάνατος και δεν θα με πειράξει, να μην μείνει τίποτα πίσω από μένα. Αυτό που θα με πειράξει είναι δύο-τρία άτομα που αγαπώ και είναι νεότερα να μη με θυμούνται.

43239118_456157274873807_6015690898841534464_n

Το παιδικό θέατρο βέβαια είναι μία περίεργη ιστορία. Πολλοί θίασοι, έχουν αναπτύξει σχέσεις με σχολεία και φορείς και γεμίζουν θέατρα με τον τρόπο αυτό. Έχω δει παραστάσεις ακατανόητες για μένα, χωρίς αρχή-μέση-τέλος και με διάφορες σαχλοκαταστάσεις και υποτίθεται ότι όλα αυτά μιλούν στην παιδική ψυχή. Αυτό με ενοχλεί. Θέλει πολύ μεγάλη τεχνική για να μπορέσεις να περάσεις τα περίφημα μηνύματα που ζητάνε οι γονείς και οι δάσκαλοι, αλλά πρέπει να ξέρεις και πώς θα τα δώσεις.

-Η τηλεόραση σας βοήθησε στην εξέλιξή σας στο θέατρο;

Χάρης: Πάρα πολύ, γιατί δίδασκα τους ηθοποιούς μέσω των σεναρίων και αυτό ήταν μία πολύ μεγάλη τριβή, που σε μαθαίνει τεχνική. Είναι μεν διαφορετικό, αλλά και πάλι βάζεις το μυαλό σου να σκεφτεί με ποιο τρόπο πρέπει να το κάνεις στη σκηνή και με ποιο τρόπο στην οθόνη. Πάντως, η τηλεόραση είναι πολύ πιο κοντά με το θέατρο, απ’ότι είναι το θέατρο με το σινεμά. Στο σινεμά, επειδή είναι πολύ μεγάλη η οθόνη, θέλει περιορισμό των εκφραστικών μέσων, αλλιώς μοιάζει γκροτέσκο. Το θέατρο κι η τηλεόραση είναι πολύ πιο κοντά απ’ ότι πιστεύει κανείς.

romas-Νιώθετε κάποια δικαίωση με την επιτυχία που έχετε σημειώσει, εν γένει για την ελληνική μυθοπλασία, η οποία πέρασε μια μεγάλη περίοδο ύφεσης;

Χάρης: Ακόμα περνάει. Για μένα, δεν υπάρχει πιο κάτω από αυτό που παρουσιάζει σήμερα η ελληνική τηλεόραση. Φταίνε άνθρωποι που πήραν μερικά ξένα concept να παρουσιάσουν για να έχουν προφυλαγμένα τα νώτα τους ή να μην τους πει ο καναλάρχης ότι απέτυχε η ιδέα τους. Βλέπουμε όμως, ότι δεν κολλάει αυτή η προσαρμογή. Ειδικά η κωμωδία είναι εθνικό προϊόν. Λίγες κωμωδίες μπορούν να περάσουν τα σύνορα, γιατί είναι ιδιάζων ο τρόπος που γελάει ο κάθε λαός και η διασκευή μίας ξένης κωμωδίας θέλει πολύ μεγάλη τέχνη.

Δεν είναι δυνατόν δηλαδή, να είναι όλα ξένα format γιατί θέλουν να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο ή επειδή όπως μου είχε πει κάποια στιγμή στα μούτρα κάποια παραγωγός «δεν θέλω να με κρατάει όμηρο ο κάθε Χάρης Ρώμας – τώρα μπορώ να γράψω ή τώρα δεν μπορώ» και είχε φέρει τα format από το εξωτερικό για να έχει όσα επεισόδια θέλει!

Αυτό είναι ντροπή για το ελληνικό πνεύμα γιατί το σενάριο είναι ένα πολύ ισχυρό και ενδιαφέρον είδος τέχνης και έχουν γραφτεί καταπληκτικά ελληνικά σενάρια. Είμαι πολύ περήφανος που επανέρχομαι με δικό μου σενάριο και που πουλάω ελληνικό προϊόν. Στο θέατρο συμβαίνει το ίδιο, γιατί κανείς δεν δίνει βήμα σε Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Γι’ αυτό θέλω να υλοποιήσω αν μπορέσω αυτό που σκέφτομαι στην περιφέρεια. Ένα project, που να βραβεύει ένα θεατρικό έργο κάθε χρόνο και να το ανεβάζουμε σε θέατρο της περιφέρειας για να προωθήσουμε το ελληνικό έργο ξανά, αφού δεν το κάνει κανείς άλλος.

-Πείτε μας για την απόφαση να κατέβετε στα κοινά. Πώς το αποφασίσατε;

Χάρης: Το αποφάσισα όταν μου το πρότεινε ο Γιώργος Πατούλης. Το συζήτησα μαζί του και κατάλαβα ότι ίσως έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου, γιατί μου το είχαν ζητήσει και στο παρελθόν να κατέβω στις βουλευτικές εκλογές. Δεν είχα αποφασίσει ποτέ να το κάνω, δεν ήταν τότε η κατάλληλη στιγμή. Μου φαίνεται ότι είναι πιο προστατευμένο αυτό τώρα και ότι θα μπορέσω να προσφέρω κάποιο έργο.

-Όταν είδατε λοιπόν, ότι τα πράγματα τα τελευταία χρόνια έχουν φτάσει σε ένα τέλμα, το νιώσατε και σαν υποχρέωση να βοηθήσετε ή μήπως το είδατε και λίγο σαν δίκοπο μαχαίρι να μπείτε στον πολιτικό στίβο;

Χάρης: Εντελώς σαν υποχρέωση. Είμαι αρκετά μεγάλος και είμαι σε φάση που μπορώ να γίνω ρηξικέλευθος. Δηλαδή, αν δεν μου αρέσει κάτι και δεν γίνεται κάτι ουσιαστικό, μπορώ να παραιτηθώ και αυτό θα είναι ένα δώρο για τον κόσμο. Θα καταλάβουν ότι κάποιοι άνθρωποι δεν υποτάσσονται.  Για παράδειγμα κάποιος συνάδελφος, ο οποίος κατέβηκε και με λάθος -κατά την δική μου άποψη- κόμμα και όντας καλλιτέχνης, υπέγραψε την πρώτη μείωση συντάξεων, δεν το κατάλαβε ούτε αυτός πιστεύω, ότι τον έβαλαν επί τούτου ως κυματοθραύστη, επειδή είναι συμπαθής στον κόσμο. Αυτό δεν θα ήθελα να μου συμβεί.

Είμαι φύσει καλλιτέχνης, δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο. Προσλαμβάνω όλα τα πράγματα με αυτή την ιδιότητα, του καλλιτέχνη. Όλες τις εικόνες που βλέπω γύρω μου, τις μετατρέπω σε ένα μελωδικό θεατρικό ή τηλεοπτικό έργο.

-Νομίζω ότι θα έχετε και την ευχέρεια να επιβάλλετε την γνώμη σας, αν χρειαστεί.

Χάρης: Ο Γιώργος έχει ένα πολύ μεγάλο χάρισμα, είναι έτοιμος να ακούσει. Εάν έχει αποδεχθεί τον άλλον και τον πιστεύει, λέει εύκολα «ναι». Ελπίζω να πάμε μαζί χέρι-χέρι και να μην πέσουμε στον γκρεμό χωρίς να το καταλάβουμε. Αν και δεν το νομίζω, γιατί θα εμπλακώ με μοναδικό γνώμονα να βοηθήσω και ένα μέρος του πληθυσμού θα το καταλάβει αυτό. Χρειάζονται κάποιες κινήσεις, που να δείξουν ότι κάτι γίνεται σ’ αυτή τη χώρα που μπορεί να ανεβάσει όχι μόνο τη διάθεση, αλλά και το πνεύμα. Μπορεί να ανυψωθεί αυτό το πνεύμα που έχει πάθει τόσο μεγάλη καθίζηση, επειδή υπάρχει μεγάλη έλλειψη καλλιέργειας και παιδείας, είτε επειδή έτσι επιδιώχθηκε, είτε επειδή το αφήσαμε. Αυτό λοιπόν πρέπει να φτιάξει με κάθε τρόπο.

-Με το παιδικό θέατρο ασχολείστε εντατικά εδώ και χρόνια. Φέτος, διασκευάζετε Αριστοφάνη με την «Νεφελοκουκοχώρα», με τον οποίο έχετε ασχοληθεί και στο παρελθόν με ενήλικο θέατρο.

Χάρης: Αγαπώ πολύ τον Αριστοφάνη, αν και δεν νομίζω ότι μου ταιριάζει, αλλά θα ήθελα πολύ να ανεβάσω μία «Λυσιστράτη». Το παιδικό θέατρο βέβαια είναι μία περίεργη ιστορία. Πολλοί θίασοι, έχουν αναπτύξει σχέσεις με σχολεία και φορείς και γεμίζουν θέατρα με τον τρόπο αυτό. Έχω δει παραστάσεις ακατανόητες για μένα, χωρίς αρχή-μέση-τέλος και με διάφορες σαχλοκαταστάσεις και υποτίθεται ότι όλα αυτά μιλούν στην παιδική ψυχή. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα τα παιδάκια, βαριούνται τη ζωή τους και απλά έχουν τη χαρά ότι έχουν βγει έξω απ’ το σπίτι. Αυτό με ενοχλεί. Θέλει πολύ μεγάλη τεχνική για να μπορέσεις να περάσεις τα περίφημα μηνύματα που ζητάνε οι γονείς και οι δάσκαλοι, αλλά πρέπει να ξέρεις και πώς θα τα δώσεις. Αν τα δώσεις με έναν τρόπο που είναι βαρετός και ακαδημαϊκός, το παιδάκι δεν θα καταλάβει τίποτα και θα θέλει να φύγει. Αν τα δώσεις πάλι με έναν αμιγώς ψυχαγωγικό τρόπο, θα είναι τραγουδάκια και τίποτα παραπάνω. Το να κάνεις όμως πραγματικό παιδικό θέατρο είναι μία μεγάλη ιστορία, κάτι που θα αφήσει πράγματα μέσα στην ψυχή του παιδιού και θα το συνοδεύουν για πάντα, είτε το θυμάται, είτε όχι. Επίσης στο πρόγραμμα της περιφέρειας, ένα πολύ σημαντικό κομμάτι θα είναι και το παιδικό θέατρο.

-Εκτός από το γεγονός ότι «ενορχηστρώνετε» παιδικές παραστάσεις, σας έχουμε δει να πρωταγωνιστείτε επίσης. Σε έναν άνθρωπο με την δική σας πορεία, τι έχει να προσφέρει το παιδικό θέατρο με το τόσο ιδιαίτερο κοινό;

Χάρης: Ήθελα να το ζήσω και αυτό. Η δική μου παρουσία στο «Ο γύρος του κόσμου σε ογδόντα ημέρες» ήταν και καθηλωτική, επειδή με ήξεραν και από την τηλεόραση. Σε κατάμεστα λοιπόν θέατρα και με δύσκολα κοινά, αποκόμισα και εγώ πολλά και μου αρέσει να είμαι στρατιώτης μέχρι την τελευταία στιγμή. Είναι πραγματικά πάρα πολύ δύσκολο να υποτάξεις τα παιδιά, αλλά θέλω να βάζω τον εαυτό μου σε δύσκολες καταστάσεις. Επειδή ως νέος είχα το απωθημένο ότι ποτέ δεν είχα κάνει παιδικό θέατρο, μου δόθηκε η ευκαιρία να παίξω ένα ρόλο που είναι σε μεγαλύτερη ηλικία, όπως ο Φιλέας Φογκ που είναι γεροντοπαλίκαρο. Μου άρεσε πολύ αυτή η παράσταση, άρεσε και στον κόσμο πολύ. Δεν μπορώ να σου πω ότι θα το συνέχιζα εύκολα, γιατί θέλει πολλά κότσια. Αν δεις και στη «Νεφελοκουκοχώρα», οι ηθοποιοί είναι σε πλήρη ενέργεια και σε πλήρη σύνδεση με το κοινό. Είναι πραγματικά υπέροχοι!

Σε στιγμές που με συνεπαίρνει το ίδιο το ταλέντο μου ή η επιρροή που έχω στον κόσμο, πρέπει να γειώνω πρώτος τον εαυτό μου.

vaftistikos

-Ποιά είναι η σχέση σας με το κοινό σας που είναι τα παιδιά;

Χάρης: Το θέμα είναι να κάνεις θέατρο που να το αφορά, είτε είναι για ενήλικες, είτε είναι παιδικό. Έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν μπορείς να τους «πιάσεις» όλους. Οπότε προσπαθείς να κάνεις τη δουλειά σου όσο καλύτερα μπορείς. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την Μάγια Λυμπεροπούλου, αυτή την μεγάλη περσόνα του θεάτρου, σε μία συνέντευξη που έδωσε στην Μπήλιω Τσουκαλά. Ενώ της έλεγε τα γνωστά «είστε σπουδαία, είστε θεά, καθηλώνετε τον κόσμο με τη Ρένη Πιττακή και την Μπέτυ Αρβανίτη στις «Δούλες» του Ζενέ», της απαντά η Λυμπεροπούλου: «Εν μέρει κάποιοι μπορεί, κάποιους άλλους πάλι και μάλιστα στην πρώτη σειρά τους παίρνει ο ύπνος. Μία φορά μάλιστα ένας ροχάλιζε»! Αυτό που έκανε η Μάγια για μένα ήταν ένα μάθημα ζωής, γιατί από τότε αποφάσισα πως σε στιγμές που με συνεπαίρνει το ίδιο το ταλέντο μου ή η επιρροή που έχω στον κόσμο, πρέπει να γειώνω πρώτος τον εαυτό μου.

-Έχετε ασχοληθεί και με την στιχουργική, έχοντας συνεργαστεί με την Λένα Αλκαίου, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Δημήτρη Μπάση, τον Στέφανο Κορκολή , τον Κώστα Μακεδόνα, την Γλυκερία… Πως σας προέκυψε και αυτή σας η πλευρά, στη στιχουργική;

Χάρης: Μου αρέσει πιστεύω, αλλά θα προτιμούσα να είμαι καλύτερος σ’ αυτό. Μου έχει ζητήσει η Λένα Αλκαίου να της γράψω ένα τραγούδι και το σκέφτομαι. Βασανίζομαι να σκεφτώ κάτι ιδιαίτερο, να μην είναι “της σειράς”. Ενώ έλεγα ότι είναι ένα ευχάριστο χόμπι, αν το κάνεις ως δουλειά, είναι δύσκολο. Πάντως και τώρα ακόμα, θα κυκλοφορήσουν δύο νέα τραγούδια σε δικούς μου στίχους.

Ακόμη κι αν το έργο σου έχει διαχρονικότητα, εγώ πιστεύω ότι τίποτα δεν είναι αθάνατο. Βεβαίως είτε είσαι άνθρωπος με τεράστια επιρροή, είτε κάποιος άλλος με μικρότερο ταλέντο κι εμβέλεια, αφήνεις το αποτύπωμα σου σε αυτόν τον πλανήτη. Ακόμη κι αν επηρεάζεις έναν μόνο άνθρωπο ο οποίος είναι δίπλα σου, αυτός ο άνθρωπος θα λειτουργεί με κάτι από τον τρόπο που έμαθε δίπλα σε εσένα.

-Άρα έχετε και αυτό το μικρόβιο. Δεν είναι κάτι που σας προέκυψε θέλοντας να γράψετε στίχους για μουσική κάποιου έργου σας.

Χάρης: Είμαι φύσει καλλιτέχνης και εκφράζομαι με διαφορετικούς τρόπους. Υπάρχουν πολλαπλοί τρόποι, που συνάδει ο ένας με τον άλλον. Είμαι συγγραφέας, στιχουργός, σεναριογράφος, θεατρικός συγγραφέας… Θέλω πολύ να γράψω κι ένα μυθιστόρημα. Επίσης, είμαι ηθοποιός και σκηνοθέτης. Μπορεί να έγινε και από ανάγκη, όμως συνάδει το ένα με το άλλο. Δεν λέω ότι είμαι ένα πολυεργαλείο που ασχολείται με όλες τις τέχνες. Δεν ζωγραφίζω, ούτε κάνω γλυπτική ας πούμε. Αλλά σε ότι έχει σχέση με θέαμα, θέατρο, τηλεόραση, είμαι εκεί. Πιστεύω ότι γεννήθηκα γι’ αυτά.

-Δίπλα από το όνομά σας, τί θα θέλατε να γράφαμε; Ποιά ιδιότητα από αυτές θα σας χαρακτήριζε;

Χάρης: Εγώ θα έλεγα, φύσει καλλιτέχνης. Αυτό είμαι, δεν μπορώ να είμαι κάτι άλλο. Προσλαμβάνω όλα τα πράγματα με αυτή την ιδιότητα, του καλλιτέχνη. Όλες τις εικόνες που βλέπω γύρω μου, τις μετατρέπω σε ένα μελωδικό θεατρικό ή τηλεοπτικό έργο. Αυτό που μου λείπει τώρα είναι ο κινηματογράφος. Θα ήθελα να κάνω δύο-τρεις ταινίες όσον αφορά τη συγγραφή και το παίξιμο και μάλιστα στο εξωτερικό, στην αγγλική γλώσσα. Θέλω να ξαναπάω και στην Επίδαυρο.

-Κωμωδία και πάλι;

Χάρης: Όχι αναγκαστικά. Δράμα και κωμωδία, μιας και έχω γράψει ήδη τα σενάρια.

-Μιας και σας έχουμε δει σε δράμα στην τηλεόραση, πιστεύετε μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας ότι η κωμωδία είναι ένα εύκολο είδος;

Χάρης: Είναι πολύ δύσκολο να γελάσει ο θεατής. Βέβαια εξαρτάται και με τι τρόπο γελάει. Είναι άλλο πράγμα να γελάσουν με το ευφυολόγημα ή την ατάκα και άλλο με το ρυθμό της κωμωδίας και το «χτίσιμο» ενός κωμικού ρόλου. Γενικά πάντως η κωμωδία είναι δύσκολη, γιατί εάν δεν γελάσει ο άλλος το βλέπεις. Στο δράμα, αν δεν συγκινηθεί ή δεν τον αγγίξει βαθιά μέσα του δεν το βλέπεις. Στην κωμωδία, αν δεν γελάσουν είσαι δυστυχής. Το εισπράττεις εκείνη τη στιγμή.

7bad8d58-9df9-4f68-92ab-516b979339bf

Το να κάνεις πραγματικό παιδικό θέατρο είναι μία μεγάλη ιστορία, κάτι που θα αφήσει πράγματα μέσα στην ψυχή του παιδιού και θα το συνοδεύουν για πάντα, είτε το θυμάται, είτε όχι.

-Τί είναι αυτό που απεχθάνεστε και δεν συγχωρείτε σε μια επαγγελματική, φιλική ή συντροφική σχέση;

Χάρης: Πολλά είναι αυτά που απεχθάνομαι. Η αγένεια με ενοχλεί, καθώς επίσης η αχαριστία και το ψέμα. Όλα αυτά που νομίζω ότι ενοχλούν τον κάθε άνθρωπο. Ποιός θέλει να έχει σχέση με κάποιον που του λέει ψέματα ή είναι αχάριστος κι αγενής; Νομίζω ότι αυτό είναι και λογικό κι αν πρέπει να τα ιεραρχήσεις δεν έχει νόημα. Εγώ σε τίποτα από αυτά δεν θα πω, «οκ, φτάνει που μ’αγαπάς».

-Μέσα απ΄τις σειρές σας, πάρα πολλοί ηθοποιοί έχουν αναδειχθεί κι έχουν κάνει καριέρα. Έχετε εισπράξει το «ευχαριστώ» και την ευγνωμοσύνη τους;

Χάρης: Η αλήθεια είναι ότι από κάποιους το έχω εισπράξει και από κάποιους όχι. Δεν θα σου κρύψω ότι από αυτούς που δεν το έχω εισπράξει, εντυπωσιάστηκα όταν έτυχε να αναφέρουν την πορεία τους και να «ξεχάσουν» το πολύ μεγάλο δώρο ξεκινήματος που τους έκαναν κάπου. Κάποιοι επανόρθωσαν στην πορεία. Δεν μπορώ να πω ότι ενοχλούμαι πραγματικά. Το κυριότερο είναι ότι δεν περιμένω κάτι πίσω. Όταν το κάνω, το κάνω γιατί θέλω να συνεισφέρω κι εγώ σ’ αυτό το σύμπαν με θετικό τρόπο. Γι’ αυτό διάλεξα το αγόρι που κάνει τον βαπτιστικό στο τέλος με οντισιόν. Αυτή την στιγμή κάνει μία πολύ μεγάλη επιτυχία και αυτό εμένα μου δίνει μεγάλη ικανοποίηση. Είναι ευχάριστη έκπληξη όταν ακούσω κάποιον που λέει «πραγματικά οφείλω στον Ρώμα αυτό», γιατί αυτή είναι η πραγματικότητα. Χαίρομαι για εκείνον που θυμάται και αναγνωρίζει αυτή τη σημαντική στιγμή που ζήσαμε μαζί κι όχι γιατί πρέπει να πάρω τα εύσημα εγώ.

-Η έννοια του καθολικού καλλιτέχνη με την οποία πορεύεστε και σας κάνει να ασχολείστε με όλους αυτούς τους τομείς των τεχνών, καθορίζει και τον χαρακτήρα σας ή βάζετε όρια και το χαλιναγωγείτε; Σας μονοπωλεί και την προσωπική ζωή;

Χάρης: Όλο αυτό σίγουρα βάζει τους όρους του στο ποιός είμαι, αλλά είμαστε σε μία αλληλοεξάρτηση. Δηλαδή και οι άλλες ανάγκες που έχω σαν άνθρωπος, κάποια στιγμή διεκδικούν τον δικό τους χώρο. Σ’ αυτό άργησα να βρω την ισορροπία και συνέβη όταν ανακάλυψα την αληθινή αγάπη συντροφικά, οπότε ήταν επιτακτικό πια να υπάρχει η ισορροπία αυτή. Ακόμα βέβαια το παλεύω να μην γέρνει από τη μία μεριά και να είναι δεδομένο ότι ακόμα κι όταν δεν υπάρχει χρόνος, υπάρχει πάντα αυτή η βαθιά αγάπη. Έφτασα σχεδόν πενήντα χρονών για να ισορροπήσει η μία ζωή με την άλλη.

Η κωμωδία είναι δύσκολη, γιατί εάν δεν γελάσει ο άλλος το βλέπεις. Στο δράμα, αν δεν συγκινηθεί ή δεν τον αγγίξει βαθιά μέσα του δεν το βλέπεις. Στην κωμωδία, αν δεν γελάσουν είσαι δυστυχής. Το εισπράττεις εκείνη τη στιγμή.

-Στα επόμενα σχέδιά σας μόνο το «Καφέ της Χαράς» βρίσκεται προς το παρόν;

Χάρης: Στην τηλεόραση θα κάνουμε το «Καφέ της Χαράς». Στο θέατρο θα συνεχίσουμε τον «Βαπτιστικό της κυρίας», αλλά ήδη σκεπτόμαστε και το επόμενο έργο που θα ανεβάσουμε. Περιμένω να βγω και αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού, ώστε να μπορέσω να κάνω όλες τις πολιτιστικές δράσεις που έχω κατά νου. Συζητάω βέβαια και για μία ταινία, αλλά θα δούμε αν θα βρεθούν όλες οι προϋποθέσεις για να γίνει αυτό.

-Χαρήκαμε πάρα πολύ για αυτή την συνέντευξη-συζήτηση που είχαμε και σας ευχόμαστε καλή επιτυχία σε όλα σας τα σχέδια.

Χάρης: Κι εγώ χάρηκα!

charis-romas-perouka

Από κάποιους έχω εισπράξει το “ευχαριστώ” και από κάποιους όχι. Δεν θα σου κρύψω ότι από αυτούς που δεν το έχω εισπράξει, εντυπωσιάστηκα όταν έτυχε να αναφέρουν την πορεία τους και να «ξεχάσουν» το πολύ μεγάλο δώρο ξεκινήματος που τους έκαναν κάπου. Κάποιοι επανόρθωσαν στην πορεία. Δεν μπορώ να πω ότι ενοχλούμαι πραγματικά. Το κυριότερο είναι ότι δεν περιμένω κάτι πίσω. Όταν το κάνω, το κάνω γιατί θέλω να συνεισφέρω κι εγώ σ’ αυτό το σύμπαν με θετικό τρόπο.

Συνέντευξη: Νεφέλη Παπαθανασίου, Νίκος Γινάργυρος
Απομαγνητοφώνηση: Νεφέλη Παπαθανασίου
Επιμέλεια: Μαρία Αγγέλου