Γράφει η Μαρία Αγγέλου

Ηπαραπλανητική αίσθηση της αιωνιότητας αποτελεί σύμφυτο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης, με οποιαδήποτε ουσιαστική θεώρηση του τι είναι πιο σημαντικό στην ζωή να παίρνει την αναβλητική οδό. Επιπροσθέτως, ο χρόνος μοιάζει να έχει μια ατέρμονη βιωματική αισθητική για την πλειονότητα του κόσμου, γεγονός που δεν υποβοηθάει την αναγκαία ανακατεύθυνση του ρου της ζωής σε αξίες που έχουν λησμονηθεί.

Λόγια ανείπωτα, σκέψεις και πράξεις που έμειναν στο μεταίχμιο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, όνειρα που σταματήσανε επιτόπου την πορεία τους εξαιτίας μιας άνω τελείας που τους έβαλε φρένο, συνθέτουν όλα όσα καταχωνιάζονται στις σκοτεινές επάλξεις της ανθρώπινης συνείδησης περιμένοντας να βγούνε στο φως όταν έρθει η ώρα τους. Μια αναμονή που στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην απατηλή υπόσχεση της αιωνιότητας.

Η ζωή όμως, ούσα ανατρεπτική εκ φύσεως, την κατάλληλη χρονική στιγμή διασαλεύει την γραμμική ροή των ανθρωπίνων βιωμάτων, αναγκάζοντας ξαφνικά την κάθε ύπαρξη να έρθει αντιμέτωπη τόσο με τα πραγματικά της συναισθήματα, όσο και με τον κόσμο που την περιβάλλει. Με αυτό τον τρόπο ο άνθρωπος, υπό την υπενθύμιση της θνητότητάς του, καλείται να αναθεωρήσει τις προτεραιότητες που είχε θέσει ως τώρα.

Σε αυτή την νοητή γραμμή κινείται η ιστορία του Χουάν και του Θέλιο, των δυο ηρώων που αναθερμαίνουν με την παρουσία τους την κρύα σκηνή του θεάτρου «Μικρό Αργώ», στο αριστουργηματικό πόνημα της Αμπρίλ Θαμόρα «Το Ψυγείο».

Λίγα λόγια για το έργο:

Ένα βράδυ Σαββάτου, το κρεοπωλείο στο οποίο εργάζονται ο Χουάν και ο Θέλιο γίνεται στόχος ληστών. Έπειτα από διαμάχη με τους ληστές, καταλήγουν οι δύο τους κλειδωμένοι στο ψυγείο με τα κρέατα. Σε θερμοκρασία κοντά στο μηδέν και με το χρόνο να κυλά αντίστροφα, τα σώματά τους υπόκεινται σε μια θανατηφόρα δοκιμασία. Μια δοκιμασία που διαταράσσει τη μεταξύ τους σχέση, αλλά και την ίδια τους την ύπαρξη.

Ο επικείμενος θάνατος ως απειλή, τους φέρνει αντιμέτωπους με τις φοβίες τους, τις προσωπικές τους αλήθειες, τους ξεκλειδώνει και τους ωθεί να ανοιχτούν σε σκέψεις και κουβέντες, στο να καταλάβουν το παρελθόν και να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλον, ξεγυμνωμένοι και ελεύθεροι από κάθε αναστολή.

Η κριτική μας:

Το θέατρο, ως ετυμολογικό συνώνυμο της θέασης και κατ΄επέκταση της έκθεσης, κάθε φορά που καταθέτει μια νέα δημιουργική πρόταση επί σκηνής φλερτάρει απροκάλυπτα με την ενδεχόμενη επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία του εγχειρήματος. Η εξ αρχής αβέβαιη όμως «ετυμηγορία» του κοινού, εντείνει ακόμα περισσότερο την αίσθηση της ικανοποίησης όταν το θεατρικό αποτέλεσμα συναντάει την καθολική αποδοχή του κόσμου. Σε αυτήν την κατηγορία παραστάσεων ανήκει και το συγγραφικό δημιούργημα της Αμπρίλ Θαμόρα με τίτλο «Το ψυγείο».

Το θεατρικό κείμενο αποτελεί έναν άκρως δημιουργικό καμβά, πάνω στον οποίο η λιτή, αλλά κατευθυντήρια συνθήκη του εγκλωβισμού στο ψυγείο αποκαλύπτει μια πληθώρα συναισθημάτων, που κρατάνε το ενδιαφέρον του κοινού σε εγρήγορση. Πρόκειται για ένα έργο με αμιγώς ρεαλιστική βάση, που εντρυφά στο ένστικτο της επιβίωσης και αφήνει να ξεχυθούν όλες οι ανθρώπινες εξάρσεις που προκύπτουν από μια μοιραία και απειλητική κατάσταση. Μεστό, βαθιά ειλικρινές, με βαθμιαία ένταση που «χτίζει» το δραματουργικό κρεσέντο, είναι ένα κείμενο με κραταιά δομικά υλικά που ευνοεί τις καταιγιστικές ερμηνείες.

Στην μετάφραση του κειμένου στα ελληνικά, έχουν επιδείξει ακάματο ζήλο οι Μαρία Χατζηεμμανουήλ και Δημήτρης Ψαρράς, οι οποίοι έχουν συνεισφέρει καταλυτικά στην απόδοση και κατανόησή του από το κοινό, άρα και στην αποδοχή του εν λόγω θεατρικού.

Στον συγκλονιστικό αντίκτυπο της παράστασης συμβάλλει τα μέγιστα και η σκηνοθεσία του Σήφη Μάινα, που χαρακτηρίζεται από μια στωική σκηνοθετική μεθοδικότητα με σκοπό να εμβαθύνει στα άδυτα των ψυχισμών των δυο ηρώων. Χωρίς τις αναμενόμενες δραματικές υπερβολές, ο Σήφης Μάινας ενορχηστρώνει με ιδεατή μαεστρία το εν λόγω κείμενο, βάζοντας στο μικροσκόπιο τις εν γένει σχέσεις και εμφαίνοντας την αθέατη πλευρά της ανθρώπινης φύσης, κάτι που αποδεικνύει το ταλέντο του, αλλά και την εκτεταμένη και εις βάθος ενασχόλησή του τόσο με το κείμενο, όσο και με τους ηθοποιούς του.

Υποκριτικά αξιέπαινοι οι δυο πρωταγωνιστές, παραδίδουν υποδειγματικές ερμηνείες που καθηλώνουν με την εκφραστικότητα, την πειστικότητα και τις διαφορετικές τους αποχρώσεις. Με αγωνιώδες ερμηνευτικό ρυθμό, εντυπωσιακές αυξομειώσεις στην ένταση των συναισθημάτων καταφέρνουν να παρασύρουν στην τραγική τους ιστορία κάθε θεατή, που παρατηρεί το υποκριτικό τους ξεδίπλωμα με κομμένη την ανάσα.

41«Το ψυγείο» είναι ένα θεατρικό πόνημα, στο οποίο η υποκριτική δεινότητα είναι αυστηρή και απαραίτητη προϋπόθεση για να καταπιαστεί κάποιος με αυτό. Ως εκ τούτου, η επιλογή του Κωνσταντίνου Λεβαντή στο ρόλο του Χουάν και του Μάνθου Καλαντζή στο ρόλο του Θέλιο αποτελεί μια εμπνευσμένη απόφαση. Υποκριτικά αξιέπαινοι και οι δυο πρωταγωνιστές, παραδίδουν υποδειγματικές ερμηνείες που καθηλώνουν με την εκφραστικότητα, την πειστικότητα και τις διαφορετικές τους αποχρώσεις. Με αγωνιώδες ερμηνευτικό ρυθμό, εντυπωσιακές αυξομειώσεις στην ένταση των συναισθημάτων καταφέρνουν να παρασύρουν στην τραγική τους ιστορία κάθε θεατή, που παρατηρεί το υποκριτικό τους ξεδίπλωμα με κομμένη την ανάσα. Το να πει κανείς ότι απλά στέκονται στο ύψος της συνθήκης που υπηρετούν, θα ήταν ένας άδικος υποβιβασμός.

Το κλίμα της παράστασης εξυπηρετήθηκε άψογα από την Μάγδα Καλέμη, η οποία επιμελήθηκε με προσήλωση τα σκηνικά και τα κοστούμια που έκλεψαν τις εντυπώσεις με την πιστότητα τους, συντελώντας στην ολοκλήρωση της «παγωμένης» αίσθησης. Από την άλλη, οι φωτισμοί της Κατερίνας Μαραγκουδάκη και η μουσική επιμέλεια του Σωτήρη Καναρέλη επέκτειναν και υπογράμμισαν την αδιόρατη αγωνία των πρωταγωνιστών, δημιουργώντας μια ιδιαζόντως κλειστοφοβική ατμόσφαιρα. Όσον αφορά τα αποσπάσματα μουσικής του Γιάννη Καμπουρόπουλου, πρόσθεσαν μια όμορφη και καταλυτική νότα στο συνολικό αποτέλεσμα.

Αναμφίβολα η παράσταση «Το ψυγείο» αποτελεί ένα δείγμα ερμηνευτικής ποιότητας, που το κοινό έχει απόλυτη ανάγκη, καθώς επίσης προσφέρει έναν αντικατοπτρισμό ζωτικής σημασίας μηνυμάτων στα οποία οφείλει να σταθεί με βαθιά επίγνωση κάθε θεατής. Συστήνεται ανεπιφύλακτα στο φιλοθεάμον κοινό!

Ταυτότητα παράστασης:

Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ-Δημήτρης Ψαρράς
Σκηνοθεσία: Σήφης Μάινας
Σκηνικά-κοστούμια: Μάγδα Καλέμη
Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μουσική επιμέλεια-επεξεργασία ήχων: Σωτήρης Καναρέλης
Φωτογραφίες: Γιάννης Τζουβελέκης

Ακούγονται αποσπάσματα από μουσική και τραγούδια του Γιάννη Καμπουρόπουλου.

Επικοινωνία παράστασης: Αλέξανδρος Κωνσταντάκης
Παραγωγή: Ομάδα «Γέφυρα»

Παίζουν:
Μάνθος Καλαντζής
Κωνσταντίνος Λεβαντής

Χώρος: Θέατρο «Αργώ» (A Small Argo Full of Art).

Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Από 26/11/2018 ως 8/01/2019
για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων.

Διάρκεια: 80΄

Σελίδα παράστασης: https://www.facebook.com/psygeio/

Εισιτήρια:
Κανονικό: 12 ευρώ
Φοιτητικό: 8 ευρώ
Ατέλειες-άνεργοι: 5 ευρώ

Προπώληση:
https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-argo/to-psigeio/

Θέατρο «Αργώ» (A Small Argo Full Of Art)
Ελευσινίων 15, Αθήνα.
Στάση: μετρό Μεταξουργείο.
Τηλέφωνο: 210-5201684

Χωρίς τις αναμενόμενες δραματικές υπερβολές, ο Σήφης Μάινας ενορχηστρώνει με ιδεατή μαεστρία το εν λόγω κείμενο, βάζοντας στο μικροσκόπιο τις εν γένει σχέσεις και εμφαίνοντας την αθέατη πλευρά της ανθρώπινης φύσης, κάτι που αποδεικνύει το ταλέντο του.

afisa