Εταιρικοί διάλογοι
Δύο όργανα, ακορντεόν και κιθάρα, παίζουν «ζωντανά» επί σκηνής, υπογραμμίζοντας την ατμόσφαιρα της παράστασης.
Δύο όργανα, ακορντεόν και κιθάρα, παίζουν «ζωντανά» επί σκηνής, υπογραμμίζοντας την ατμόσφαιρα της παράστασης.
Οι μνήμες και ο λόγος αυτής της σπουδαίας Μικρασιάτισσας, της Αγγέλας Παπάζογλου, γυναίκας του ρεμπέτη Βαγγέλη Παπάζογλου, όπως τις διηγήθηκε στον γιο της Γιώργη Παπάζογλου, έγιναν μέσα από το στόμα, τον λόγο και την ψυχή της Άννας Βαγενά που την ενσαρκώνει όλα αυτά τα χρόνια, κτήμα όλου του κόσμου, πολύτιμη παρακαταθήκη για τις νέες γενιές.
Το κοινό γίνεται κοινωνός του πειράματος, καθώς του δίνεται ο ρόλος της επιστημονικής επιτροπής που επιβλέπει τη διαδικασία. “Το πείραμα πρέπει να συνεχιστεί”.
Η Τσερλίνε, η γριά υπηρέτρια του σπιτιού της Βαρόνης Ελβίρας, πέρασε όλη της τη ζωή υπηρετώντας τη Βαρόνη και ζώντας στη σκιά της.
Δυο αδέρφια, η Ζωή και ο Άρης ζουν απομονωμένα από τον έξω κόσμο, εξόριστοι στην ασφάλεια του δωματίου τους.
Επιβάτης στο τρένο στο Ρουφ. Βάζει μπροστά τις μηχανές και χάνομαι. Ταξίδι στο όνειρο, ταξίδι στο πάθος, ταξίδι στην ιστορία, ταξίδι με άρωμα γυναίκας, ταξίδι που μοσχοβολάει Ελλάδα! Η Μαρία, η Μελίνα και η Μήδεια τρυπώνουν ανάμεσά μας με τρόπο μαγικό! Μιλούν κατευθείαν στην ψυχή μας, εισβάλλουν στην καρδιά μας και γινόμαστε ένα με τις γυναίκες του Πάθους.
Σε ένα πολύ όμορφο χωριό η μικρή Κοκκινοσκουφίτσα, αγνοώντας τις συμβουλές των γονιών της να μη σταματήσει στο δάσος και να πάει το φαγητό στη γιαγιά της, μπλέκεται σε περιπέτειες με τον κακό λύκο.
Μερικές φορές, αν όχι τις περισσότερες αδυνατούμε να κατανοήσουμε όσα μας συμβαίνουν. Δεν έχουμε το θάρρος να τα παραδεχτούμε-αποδεχτούμε, ούτε να τα εξομολογηθούμε στους ίδιους μας τους εαυτούς.
Όταν οι διάφορες κοινωνικές καταστάσεις μας οδηγούν στην απελπισία, η μόνη διέξοδος είναι …η αυτοκτονία; Υπάρχουν άλλες παράμετροι;
Η Κλαιρ και η Σολάνζ, δυο αδερφές, υπηρέτριες παίζουν καθημερινά ένα παιχνίδι αλλαγής ρόλων, η Κλαίρ γίνεται η Κυρία και η Σολάνζ, η Κλαιρ.