Κάθε γνώση πρέπει να έχει τη ζήτηση που την καλεί να έρθει μέσα στην ψυχή. Η μάθηση δεν μπορεί να είναι διεκπεραίωση, δεν έχει να προσφέρει τίποτα έτσι.

Συνέντευξη στην Αγγελική Μπάτσου

Το kallitexnes.gr συνάντησε τον μουσικοσυνθέτη και ερμηνευτή Δημήτρη Λιόλιο, λίγες μόνο μέρες πριν την εμφάνισή του στη μουσική σκηνή του Black Box Methodia και μίλησε μαζί του τόσο για την ξεχωριστή αυτή βραδιά, όσο και για την εν γένει πορεία του στον κόσμο της μουσικής, τις σκέψεις του και τα όνειρά του.

Ο τίτλος της παράστασης είναι «Αγάπησε και λίγο εσένα» και οχτώ μουσικοί, τρεις ερμηνευτές και μία ηθοποιός, μας περιμένουν για μια μουσικοθεατρική βραδιά γεμάτη ζωή, διανθισμένη με τραγούδια και κωμικά σκετς εμπνευσμένα από την καθημερινότητά μας. Ο καλλιτέχνης μας, μαζί με την συμμετοχή της Αφροδίτης Βούλτσου στα θεατρικά και με τις Ζαννέτα Καλοσκάμη και Παναγιώτα Μπιρμπάκου στο τραγούδι και τα φωνητικά, συνθέτουν μία ιδιαίτερη bar theater ατμόσφαιρα, απόλυτα διαδραστική με το κοινό.

– Πες μας λίγα λόγια για τη μουσικοθεατρική σου παράσταση «Αγάπησε και λίγο εσένα» στο Black Box Methodia το Σάββατο 16 Μαρτίου. Ποιοί είναι οι συνεργάτες σου σ’ αυτό το μουσικό project επί σκηνής;

Δημήτρης Λιόλιος: Η παράσταση «Αγάπησε και λίγο εσένα», αν μη τι άλλο είναι μια ειλικρινής καλλιτεχνική απάντηση σ’ αυτόν τον «πουθενισμό» της κάθε μας μέρας στα χρόνια που βιώνουμε. Δεν έχει να προτείνει. Δεν είναι κάτι που δεν έχεις ξαναδεί. Δεν είναι κάτι που θα σε φωτίσει. Είναι το σλόγκαν της: «οχτώ μουσικοί, τρεις ερμηνευτές και μία ηθοποιός ερωτεύονται την ζωή που αγαπάς να μισείς». Είναι μια ροή δράσης επί σκηνής, που θέλει να σε φιλοξενήσει στις μουσικές της ατμόσφαιρες, να σε πάει βόλτα σε μουσικές ταιριασμένες, αλλά και αταίριαστες μεταξύ τους, από το ροκ στο λαϊκό κι από την soul στο hip hop και το mainstream και από εκεί, στην μπαλάντα και το παλιό λαϊκό και το blues-rock μέχρι να επιστρέψει στα «ίσια» της που αυτά είναι όλα τα παραπάνω, καθώς ο χαρακτήρας της είναι ροκάδικος από φύση. Έχουμε μία παράσταση που φτιάχτηκε για να παίρνει μποέμικα και ψυχάτα μονοπάτια καθημερινής τρέλας κι όπου συναντηθούμε…

Με μία εναλλακτική περιγραφή, τα τραγούδια και τα θεατρικά κείμενα φλερτάρουν έως και την «πέφτουν» κανονικά σε ότι εννοούμε γέλιο ή στιγμιαία συνειδητοποίηση. Η παράσταση παίρνει αγκαλιά αυτή την σκέψη-εμμονή που όλοι φέρνουμε στο μυαλό συχνά και πάει περίπατο μαζί της… «Θέλω να αλλάξουν όλα τώρα…». Συνήθως εκεί δακρύζουμε, γελάμε και αυτή η συνεχής εναλλαγή είναι που αποκαλούμε ζωή.

Εκτός από την εκπληκτική ομάδα των οχτώ μουσικών που θα ήθελα να αναφέρουμε στο πέρας της κουβέντας μας, καθώς είναι πάντοτε οι «κρυφοί» ήρωες μιας τέτοιας ιδέας όταν αυτή πραγματοποιείται, μαζί μου στα θεατρικά σκετς είναι η εξαιρετική ανερχόμενη ηθοποιός Αφροδίτη Βούλτσου. Για την συγκεκριμένη συνεργασία έχω να πω ότι δεν προέκυψε, αλλά απλώς πέτυχε «επί τη εμφανίσει». Είναι τόσο όμορφο να συναντάς ανθρώπους που αποκωδικοποιείτε παρέα την ζωή με τρόπους που ταιριάζουν μεταξύ τους. Στην περίπτωση μάλιστα που οι τρόποι αυτοί μπορούν να σας ενώσουν επάνω σε μια σκηνή, τότε μιλάμε για το ιδανικό! Στο τραγούδι, αλλά και στα φωνητικά, είναι μαζί μου επίσης η Ζαννέτα Καλοσκάμη και η Παναγιώτα Μπιρμπάκου. Δύο εκπληκτικές φωνές, που ολοκληρώνουν μαγευτικά την παράσταση. Μάλλον δεν ήταν λίγα λόγια για την παράσταση αυτά.(γέλια)

Αυτό που βάλλεται περισσότερο στις μέρες μας, είναι η αυτοεκτίμησή μας και αυτό συμβαίνει καθημερινά με πάρα πολλούς τρόπους. Θέλει πίστη σε αυτό το εσωτερικό μας «φωτάκι».

img-6266

– Πότε μπήκε το μικρόβιο της μουσικής μέσα σου και ποιά ήταν τα αρχικά σου ακούσματα, τα οποία συνετέλεσαν στη δημιουργία της μουσικής σου ταυτότητας;

Δημήτρης: Πίστεψέ με, δεν κατάλαβα πότε και πως «μολύνθηκα» από το μικρόβιο.Ήμουν μικρός, περπατούσα και ξυπόλητος… πού να ξέρω! Πέρα από την πλάκα, θα σου πω κάτι που έχω ξαναπεί και είναι η μόνη αλήθεια σχετικά με αυτό που με ρωτάς… Η μουσική από πάρα πολύ μικρή ηλικία, ήταν ο μοναδικός τρόπος που αποκωδικοποιούσα τη ζωή γύρω μου σε κάθε επίπεδο.Είχα την τύχη οι γονείς μου να ακούνε συνέχεια μουσική. Το ραδιόφωνο είναι ο κύριος ιός της μόλυνσης αυτής. Έχω ακούσει σε πολύ μικρή ηλικία το «I left my heart to San Francisco» σαν ένα «όχι και τόσο πολύ πρόσφατο τραγούδι» στο ραδιόφωνο. Θα σέβεστε! (γέλια)

Τα ακούσματά μου, πολλά και ετερόκλητα. Οι soul ήχοι της Motown, το classic rock που τότε δεν ήταν classic, αλλά απλώς ό,τι ροκ κυκλοφορούσε γύρω, μετά τα eighties… νέες οπτικές και ηχητικές προσεγγίσεις που με ταξίδεψαν, ένας David Bowie που τις ανατροπές τις είχε για πρωινό, καθώς ήδη από το «Space Oddity» του ’67 είχε προφητεύσει την μουσική του σήμερα. Ο Elvis Costello και ο Lou Reed να «κρατάνε» τα μπόσικα με τα «αέρινα» ακούσματά τους και λίγο πιο δίπλα, τα ρεμπέτικα. Εκεί κοντά ο Παύλος και τόσα άλλα… Όλα έμπαιναν μέσα στην ψυχή, γιατί είχαν ένα κοινό. Ήταν όλα μουσική. Τα λόγια ήρθαν λίγο πιο μετά.

– Ποιές ήταν οι σπουδές σου πάνω στον τομέα της μουσικής; Τί σε δίδαξαν όλα αυτά τα χρόνια που μαθήτευσες σε ωδεία και δασκάλους μουσικής;

Δημήτρης: Ξεκίνησα το μουσικό μου μονοπάτι ως αυτοδίδακτος στην κιθάρα και τα drums. Αρκετά πιο μετά, ήρθαν τα μαθήματα κλασσικής κιθάρας στο Εθνικό Ωδείο με τον Δημήτρη Φάμπα, ενώ λίγο αργότερα τα μαθήματα πιάνου και θεωρίας στο ωδείο του Κώστα Γκλάβα. Ο κάθε άνθρωπος έρχεται να πάρει τα δικά του συμπαντικά μαθήματα και μηνύματα, σύμφωνα με το μονοπάτι του.
Αυτό που μπορώ να πω ότι διδάχθηκα από όλα αυτά τα χρόνια, είναι πως η κάθε γνώση πρέπει να έχει τη ζήτηση που την καλεί να έρθει μέσα στην ψυχή. Η μάθηση δεν μπορεί να είναι διεκπεραίωση, δεν έχει να προσφέρει τίποτα έτσι. Μονάχα ατόφια ανάγκη για εξέλιξη μπορεί να είναι.

Εκείνες τις μαγικές στιγμές που το στυλό ή μια πένα μοιράζονται τα αγγίγματά μας με ένα πιάνο, μια κιθάρα ή και τίποτα από αυτά, παρά μόνο με τις σκέψεις.

img-6272

– Κρατώντας ως γεγονός τις σπουδαίες σου συνεργασίες με άλλους Έλληνες συνθέτες και τραγουδιστές, θα ήθελες να μας πεις κάποιες από αυτές που θα κρατάς πάντα στον νου και την καρδιά σου ως κάτι πολύτιμο;

Δημήτρης: Κάθε συνεργασία μου, ήταν μία ευλογία στην μουσική μου πορεία και όχι μόνο. Κάθε μία από αυτές ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία, μοναδική και ιδιαίτερη.  Καταλαβαίνεις ότι δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποια. Όλες ήταν αναπόσπαστα και σημαντικά κομμάτια της πορείας μου.

– Πόσους προσωπικούς δίσκους έχεις βγάλει ως σήμερα; Θα ήθελες να μας πεις κάποια πράγματα για τον καθένα από αυτούς;

Δημήτρης: Έχω κυκλοφορήσει συνολικά τέσσερα cd albums, ξεκινώντας το 1998 με «Το σκοτάδι καίγεται» που βγήκε από την Minos-Emi. Παραγωγός μου σ΄εκείνο τον δίσκο λοιπόν, ήταν ο Μάνος Ξυδούς. Άνθρωπος- κλειδί στην πορεία μου. Αυτό που θυμάμαι με χαμόγελο, είναι πως το τραγούδι που ακούστηκε περισσότερο στα ραδιόφωνα από εκείνη την δουλειά ήταν το «Για μένα μη μιλάς». Τραγούδι που γράφτηκε κυριολεκτικά λίγο πριν φύγει η δουλειά από το στούντιο για κοπή στο εργοστάσιο. Ηχογραφήθηκε σε χρόνο μηδέν, θυμάμαι…

Δύο χρόνια μετά, ήρθε το cd «Μια θάλασσα που αγρίεψε». Σ’αυτόν τον δίσκο ήμουν σε μια αυτοαναζήτηση γενικότερα στη ζωή μου, προσπαθώντας να ισορροπήσω την ανάγκη για απαξίωση ενός κόσμου που όλοι θα τον ήθελαν καλύτερο, αλλά κανείς δεν κάνει κάτι γι αυτό, ξεκινώντας από τον εαυτό του με την αγάπη για την ζωή και όσα αυτή πρεσβεύει. Λίγο πιο σκληρός ήχος από την προηγούμενη δουλειά και η θεματολογία των στίχων πολύ εσωτερική. Η πιο κεφάτη στιγμή ήταν το ντουέτο μου με τον Γιάννη Γιοκαρίνη.

Στη συνέχεια, ένα μεγάλο κενό και το 2009 έρχεται ο τρίτος μου δίσκος με τίτλο «Τι είναι η αγάπη τελικά;». Δεκαοχτώ τραγούδια και ένα ντουέτο με τον αγαπημένο μου Γιάννη Ζουγανέλη στο «Δεσμοί- Επίδεσμοι». Φτάνουμε στο 2011 με μία ψηφιακή κυκλοφορία, «Τα λόγια της ψυχής», που φιλοξενούσε ελληνόφωνα και αγγλόφωνα τραγούδια που είχα γράψει στο μεσοδιάστημα. Στη συνέχεια, από το 2014 μέχρι και τώρα οι κυκλοφορίες που έκανα αφορούσαν μεμονωμένα τραγούδια, με μεγάλο σταθμό τα ντουέτα μου με τους Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Πάνο Μουζουράκη, Σοφία Βόσσου και Χρήστο Δάντη.

Ο κάθε άνθρωπος έρχεται να πάρει τα δικά του συμπαντικά μαθήματα και μηνύματα, σύμφωνα με το μονοπάτι του.

img_7498

– Τί σε εμπνέει πιο πολύ, ώστε να συνθέσεις ένα κομμάτι; Η πραγματικότητα που ζούμε ή ο κόσμος της φαντασίας; Ποιά είναι τα θέματα που θίγεις μέσα από τη μουσική σου;

Δημήτρης: Αυτό που μπορεί να μιλήσει μέσα μου στην αλήθεια του. Στο δικό μου μονοπάτι, η φαντασία είναι η μουσική. Το παραμυθένιο που θα έρθει δηλαδή και θα αγκαλιάσει την αλήθεια ζωής του λόγου, που θα γίνει ή είναι ήδη στίχος. Δεν έχω συγκεκριμένη θεματολογία. Κανένας δημιουργός, πιστεύω. Τα «ανάθεμά» μας, τα θέματά μας. Απλώς νοικοκυρεύουμε σε λέξεις και μουσική τα δικά μας «ασυμμάζευτα», μπας και ξορκίσουμε τον πόνο αφού τον έχουμε βιώσει πρώτα με όλα του τα λιπαρά. Εκείνες τις μαγικές στιγμές που το στυλό ή μια πένα μοιράζονται τα αγγίγματά μας με ένα πιάνο, μια κιθάρα ή και τίποτα από αυτά, παρά μόνο με τις σκέψεις. Βλέπεις, ο λόγος είναι αυτό που κυρίως υπάρχει για το μήνυμα που φτιάχνει ένα τραγούδι. Η μουσική μόνη της, είναι κάτι σαν την ανάσα μας. Ο ρυθμός της και η χροιά της ζωής.

– Σε κάποια στιγμή της ζωής σου, μπήκε και το θέατρο μέσα στα ενδιαφέροντα και τις δραστηριότητές σου. Πες μας πώς συνέβη αυτό και ποιες συνεργασίες προέκυψαν από αυτή τη γνωριμία.

Δημήτρης: Είχα την τύχη, αλλά και την τιμή σχετικά νωρίς στην πορεία μου, να συναντηθώ με τον μεγάλο δάσκαλο του θεάτρου Διομήδη Φωτιάδη. Δεν υπήρξα ποτέ «επισήμως» μαθητής του, αλλά μέσα από την φιλία μου μαζί του μπορώ να πω τελικά ότι υπήρξα μαθητής του. Πιο ενεργά, μια πρώτη ευκαιρία ήταν με την παιδική επιθεώρηση της Ελένης Γερασιμίδου με τίτλο «Δώσε μου να κάνω μία», όπου ενορχήστρωσα την μουσική του αξέχαστου Γιώργου Γερασιμίδη. Το θέατρο έπαιρνε ολοένα και πιο πολύ χώρο μέσα μου, μέσα στα χρόνια που κυλούσαν. Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, έκανα κι εγώ την δική μου απόπειρα στο θέατρο με μία μουσικοθεατρική παράσταση σε κείμενα του Στέλιου Κάτσαρη και δικά μου. Τους «Ανεμοδείκτες», που ανέβηκαν στο θέατρο «Άννα-Μαρία Καλουτά» τον Μάρτιο του 2016. Έκτοτε, οι μουσικές παραστάσεις μου έχουν κι έναν έντονα θεατρικό χαρακτήρα.

– Είναι γνωστή και η συνεργασία σου με το εξωτερικό. Πες μας τις εντυπώσεις σου από αυτές τις επαφές και το αποτέλεσμα αυτών.

Δημήτρης: Οι δυνατότητες της άμεσης επικοινωνίας που προσφέρει το διαδίκτυο σε παγκόσμιο επίπεδο, ήταν η αφορμή να κάνω focus για κάποια χρόνια στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αποτέλεσμα όλου αυτού μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ήταν η επιλογή ενός τραγουδιού μου από την Microsoft ανάμεσα σε τραγούδια άλλων καλλιτεχνών από διάφορες χώρες, για την πρώτη καμπάνια των Windows 7. Ήταν το «Stormy Eyes». Τα σχέδια για το εξωτερικό βέβαια, ποτέ δεν σταμάτησαν, καθώς ακόμα και τώρα κάτι ετοιμάζω. Θα δείξει…

Στο δικό μου μονοπάτι, η φαντασία είναι η μουσική. Το παραμυθένιο που θα έρθει δηλαδή και θα αγκαλιάσει την αλήθεια ζωής του λόγου, που θα γίνει ή είναι ήδη στίχος.

mg-6938

– Eνόψει της σημερινής κατάστασης, η οποία έχει πλέον αποκτήσει χρόνιο χαρακτήρα, πώς πιστεύεις ότι πρέπει να την αντιμετωπίζει κάποιος και ιδιαίτερα ένας καλλιτέχνης;

Δημήτρης: Με απόλυτη πίστη στο έργο του και στους λόγους του, που ξεκίνησε αυτό το «ταξίδι» του. Κάθε άνθρωπος πρέπει να το κάνει αυτό. Αυτό που βάλλεται περισσότερο στις μέρες μας, είναι η αυτοεκτίμησή μας και αυτό συμβαίνει καθημερινά με πάρα πολλούς τρόπους. Θέλει πίστη σε αυτό το εσωτερικό μας «φωτάκι». Δε λέω ότι είναι εύκολο. Αυτή είναι η αντίσταση όμως, κατά την γνώμη μου.

– Ποιές είναι οι ελπίδες και τα όνειρά σου για το μουσικό μέλλον, αλλά και για το μέλλον γενικά;

Δημήτρης: Η ελπίδα μου για το μέλλον γενικά, είναι να προλάβω τα ιπτάμενα οχήματα (γέλια). Τα επίγεια οχήματα τα έχω βαρεθεί και σίγουρα δεν είμαι ο μόνος. Εννοείται ότι αστειεύομαι, αλλά μην παίρνεις και όρκο! Βλέπω ελπίδα για το μέλλον, την επόμενη μέρα από αυτήν που βιώνουμε στο «τώρα». Το κάθε επόμενο λεπτό, την κάθε επόμενη σκέψη γεμάτη δύναμη και θέληση. Κοινώς, όσο προχωράμε δημιουργικά σε κάθε επίπεδο, θα έχουμε και μια καλή απάντηση στο κάθε σκοτάδι.

– Ποιά είναι τα μουσικά σου σχέδια για το μέλλον;

Δημήτρης: Να συνεχίσω να κάνω μουσική με την ίδια όρεξη και διάθεση. Αυτό πάντα θα γεννάει καινούργια σχέδια. Τί μπορείς να προγραμματίσεις στις μέρες που ζούμε; Οι δυνατοί γίνανε αδύναμοι και οι αδύναμοι, Θεοί της μιας εντύπωσης. Αυτές οι μέρες που βιώνουμε, είναι μια καλή ευκαιρία-αν βέβαια θέλουμε-να θυμόμαστε ότι είμαστε άνθρωποι με κάθε έννοια. Μπορούμε τα πάντα, αλλά και βαλλόμαστε από τα πάντα. Μετά πάλι ξαναμπορούμε τα πάντα, αλλά καταλήγουμε να κρατάμε σιγή ιχθύος για την έμπνευση ζωής που γεννηθήκαμε να έχουμε και για να απενοχοποιηθούμε, δημοσιοποιούμε στα social media κάτι χαριτωμένα panda… Δεν έχω μουσικά σχέδια. Διάθεση μόνο έχω να με αλλάξω, μπας και αλλάξει και κάτι άλλο. Απλώς, ο τρόπος μου ακόμα και γι΄αυτό είναι η μουσική.

– Για το τέλος, άφησέ μας με μια ευχή που βγαίνει από την καρδιά σου.

Δημήτρης: Καλή υγεία κυρίως! Σωματική και ψυχική. Ευχαριστώ πολύ για την υπέροχη φιλοξενία!

Όσο προχωράμε δημιουργικά σε κάθε επίπεδο, θα έχουμε και μια καλή απάντηση στο κάθε σκοτάδι.

img_6265Συνέντευξη: Αγγελική Μπάτσου
Επιμέλεια: Μαρία Αγγέλου