Tην Πέμπτη στις 31/10 το κέντρο της Αθήνα είχε υποστεί ίσως τη μεγαλύτερη φθινοπωρινή βροχή μέχρι σήμερα, απο το μεσημέρι μέχρι αργά το απόγευμα πραγματοποιήθηκε μαζικότατα το Πανελλαδικό φοιτητικό συλλαλητήριο, οι κλειστοί και η μυρωδιά των δακρυγόνων πλανιέται στον αέρα.Φτάνοντας στην πλατεία Ειρήνης, ακούσαμε μουσική, είδαμε live μπάντα, φώτα και κόσμο και έτσι αποφασίσαμε να μπούμε στο Faust Bar. Eπί σκηνής βρισκόντουσαν οι Φουλ του Ρήγα και το σκηνικό μας θύμισε Λονδίνο ή Βερολίνο.
Το βράδυ, το κέντρο έμοιαζε με έρημη πόλη, ελάχιστος κόσμος, τα έργα του Δήμου παγωμένα έχουν αφήσει πεζοδρόμια ξηλωμένα και όμως υπήρχε κάτι έντονα καλλιτεχνικό μέσα σε όλα αυτά.. Φτάνοντας στην πλατεία Ειρήνης, ακούσαμε μουσική, είδαμε live μπάντα, φώτα και κόσμο και έτσι αποφασίσαμε να μπούμε στο Faust Bar. Eπί σκηνής βρισκόντουσαν οι Φουλ του Ρήγα και το σκηνικό μας θύμισε Λονδίνο ή Βερολίνο. Η διακόσμηση και τα φώτα του Faust Bar, ο κόσμος που κάπνιζε απ΄έξω και συζητούσε. Η μουσική είχε τόσο πολλές επιρροές μέσα της, καταδεικνύοντας μας ξεκάθαρα τη νέα μουσική εποχή, όπου μπορεί πλέον να συμπεριλαμβάνει στοιχεία απο διάφορες περιοχές και παραδόσεις, ανοίγοντας νέους ορίζοντες. Οι στίχοι μετέφεραν έντονα το κοινωνικό γίγνεσθαι του σήμερα, στην πρωτεύουσα της Αθήνας, τις συγκρούσεις, την ανασφάλεια, τον έρωτα, την ελπίδα, την προσπάθεια για ένα καλύτερο αύριο. Μία Αθηναϊκή φθινοπωρινή ημέρα έκλεισε ζωντανά, καλλιτεχνικά και με ελπιδοφόρα, τελικά δεν μας χαλάει και τόσο πολύ να ζούμε στην πόλη αυτή!
Καμία κριτική