Για μένα, η αξία ενός έργου είναι σαν το παλιό καλό κρασί, ωριμάζει με τον χρόνο. Το έργο είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που συνέχεια μεγαλώνει και οι ρίζες του εξαπλώνονται. Τα έργα μου δεν εξαντλούνται, επειδή βασίζονται σε αυτή την γνησιότητα που προσπαθώ να τηρώ και μιλάνε για πράγματα πολύ βασικά και διαχρονικά για τον άνθρωπο.

Συνέντευξη στον Νίκο Γινάργυρο

-Φέτος ανεβάζεις δύο διαφορετικά είδη θεάτρου σχεδόν ταυτόχρονα, την «Βαλπούργη» και «Το Κάλεσμα της Λορίν». Ποιές προκλήσεις καλείται να αντιμετωπίσει ένας δημιουργός όταν έχει να μοιράσει τον χρόνο του ανάμεσα σε δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές απόπειρες;

Φένια Αποστόλου: Όσον αφορά την «Βαλπούργη», η παράσταση ήταν ουσιαστικά έτοιμη από πέρσι και θέλαμε πολύ να συνεργαστούμε με την Λαμπρινή Γκόλια, αλλά εγώ είχα άλλες υποχρεώσεις και δεν μπορούσα να μπω στη διαδικασία καινούργιας παραγωγής. Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε να την δουλεύουμε μέχρι ένα σημείο και μετά να την ξεκινήσουμε ξανά από του χρόνου, επειδή ήταν μία παράσταση πολύ σύνθετη και δύσκολη. Ευτυχής συγκυρία για την «Βαλπούργη», ήταν η έγκριση που πήραμε από το Ίδρυμα Κωστόπουλου για την επιδότηση του έργου και αυτό βοήθησε πολύ τη διαδικασία της παραγωγής, ετοιμάζοντας έτσι το μισό έργο. Οπότε από άποψη παραγωγής, η καλλιτεχνική ιδέα υπήρχε ήδη και είχαμε κάνει μία προεργασία με τις δύο ηρωίδες, ενώ τις άλλες τρεις τις δουλέψαμε με τον καινούργιο χρόνο. Ξεκινήσαμε πρόβες για «Το Κάλεσμα της Λορίν» στις αρχές Σεπτεμβρίου, παράλληλα με μία περιοδεία για το χορευτικό μου έργο «Twisted Genders», που παρουσιάστηκε για 5 μέρες στην Αρμενία. Μετά την πρεμιέρα για «Το Κάλεσμα της Λορίν», επικεντρώθηκα στην «Βαλπούργη», κάνοντας επιμέρους επεξεργασία των λεπτομερειών και των σκηνών που μας έλειπαν.

-Έχεις παρουσιάσει δουλειές σου και στο εξωτερικό. Τί έχεις αποκομίσει ως καλλιτέχνιδα από την επαφή σου με άλλες κουλτούρες;

Φένια: Είναι τιμητικό να δείχνεις την δουλειά σου σε διεθνή κλίμακα. Αυτό που αποκόμισα είναι ότι η δουλειά μου μπορεί να σταθεί σε ένα διεθνές επίπεδο και αυτό με γεμίζει αυτοπεποίθηση και κίνητρο στο να δημιουργώ. Επιπλέον, είδα θεάματα από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες, ήρθα σε επαφή με δημιουργούς από άλλες χώρες και όλο αυτό είναι πολύ γόνιμο. Η αποδοχή των παραστάσεών μου στο εξωτερικό ήταν πολύ μεγάλη και μπορώ να πω ότι το χειροκρότημα ήταν πολύ πιο θερμό από ότι στην Ελλάδα. Κάποια έργα μου συνδυάζουν χορό και θέατρο, που μπορεί να “ξενίζει” αυτός ο συγκερασμός τους Έλληνες, αλλά δεν είναι τόσο “ξένος” στο εξωτερικό, όπου μπορούν να τον αποκωδικοποιήσουν πολύ πιο εύκολα. Αν και οι ηθοποιοί μου παίζουν στα ελληνικά, το κείμενο μεταφράζεται στην εκάστοτε γλώσσα και η αποδοχή είναι τόσο μεγάλη που καταλαβαίνεις, ότι το έργο τους άγγιξε σαν να ήταν στη μητρική τους γλώσσα.

-Τί ήταν αυτό που σε γοήτευσε στο «Το Κάλεσμα της Λορίν», ώστε να επιλέξεις να το ανεβάσεις φέτος και ποιές είναι οι προσδοκίες σου σε σχέση με την ανταπόκριση του κόσμου;

Φένια: Με ενδιαφέρει να παράγω ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, που να έχει την προσωπική μου μάτια και μία συνέπεια στους άξονές του και την ιδέα του. Διάλεξα το έργο, γιατί με συγκίνησε η ιστορία και συνέπεσε με την ψήφιση του νόμου για την αναγνώριση της κοινωνικής ταυτότητας φύλου. Με ενδιέφερε να κάνω ένα ισπανικό έργο, γιατί η Μαρία Χατζηεμμανουήλ, με την οποία θέλαμε να συνεργαστούμε και είχε δει δουλειές μου, όπως το «Other Side», πίστευε ότι μου πάει καλύτερα το ισπανικό έργο. Όταν η Μαρία μου έστειλε «Το Κάλεσμα της Λορίν», σκέφτηκα ότι αυτή είναι η φετινή επιλογή μου για το θέατρο. Ήθελα επίσης, να ανεβάσω ένα έργο για τους δύο ηθοποιούς-συνεργάτες μου από το «Other Side», την Βιργινία Ταμπαροπούλου και τον Ιωάννη Αθανασόπουλο. Στο «Κάλεσμα της Λορίν» πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μου για ένα καλό ισπανικό έργο, που θα με εμπνεύσει και θα ταιριάζει στους δύο ηθοποιούς μου.

-Στην επίσημη πρεμιέρα για «Το Κάλεσμα της Λορίν», ήρθε και η συγγραφέας του έργου, Παλόμα Πεδρέρο. Μίλησέ μας για αυτή την εμπειρία σου και αυτό που έζησες.

Φένια: ‘Ήταν πολύ μαγική εμπειρία, γιατί επικοινωνούσαμε με την Παλόμα και την αισθανόμασταν κοντά μας από την πρώτη κιόλας ανάρτησή μας στο Facebook. Ήταν καρμική συγκυρία ότι το έργο πήρε δύο παρατάσεις, γιατί σε αυτό το διάστημα ήταν ελεύθερη από τις υποχρεώσεις της και μπόρεσε να έρθει. Πιστεύω ότι είναι ένας βαθιά φιλοσοφημένος άνθρωπος, με μία ουσιαστική ματιά πάνω στην ζωή και στην τέχνη. Πολύ αυθόρμητη, ειλικρινής, με κέφι για τη ζωή και μία νεανική φρεσκάδα. Είχαμε μία πάρα πολύ ωραία χημεία μεταξύ μας. Είχε δει την παράσταση, μόνο μέσα από φωτογραφίες και το πρώτο τρέϊλερ, οπότε είχε παρθένο μάτι και περιμέναμε πώς θα της φανεί. Οι εντυπώσεις της ήταν εξαιρετικές.

Η γυναίκα ως ασθενές φύλο, πέρασε πάρα πολύ άσχημα και σε πολλές διαφορετικές περιόδους. Η «Βαλπούργη» λοιπόν, είναι ένας ύμνος και φόρος τιμής σε αυτές τις γυναίκες. Βέβαια, έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα και υπάρχει πλέον ισότητα των δύο φύλων, αλλά πιστεύω ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας, μέχρι να γίνει η ισότητα αδιαπραγμάτευτο κτήμα σε όλες της τις εκφράσεις και πτυχές.

27496117_1669880566403149_727464199_n

-Όσον αφορά το άλλο σου έργο, την «Βαλπούργη», η οποία αγγίζει το κοινωνικό θέμα της άνισης μεταχείρισης των γυναικών από το αρσενικό φύλο, ποιά είναι τα μηνύματα που περνάει για εσένα αυτή η χοροθεατρική παράσταση;

Φένια: Το βασικό της θέμα είναι η αδικία και η καταπίεση των γυναικών ανά τους αιώνες, με αφορμή μία ιστορική περίοδο, όπου γίνονταν κτηνωδίες πάνω στη γυναίκα, κατηγορώντας την ως μάγισσα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι γυναίκες αυτές είχαν κάποια φάρμακα που απαγορεύονταν από την εκκλησία τότε, γιατί τα άφηναν όλα στην θέληση και στο νόμο του Θεού. Ήθελαν να βοηθήσουν λοιπόν, στο να καλυτερεύσει η υγεία των αγαπημένων τους προσώπων με κάποιες συνταγές που είχαν από πιο παλιές εποχές που δεν απαγορεύονταν. Αυτό όμως που έκαναν με την καλή τους την καρδιά, γυρνούσε μπούμερανγκ λόγω του προσηλυτισμού, ότι η ζωή δεν είναι στα χέρια του ανθρώπου, αλλά στα χέρια του Θεού. Όσες τολμούσαν να αντισταθούν, τις κατηγορούσαν, τις έστελναν στην Ιερά Εξέταση με τρομερά βασανιστήρια και στο τέλος τις έκαιγαν. Με αυτή την ιστορική περίοδο ασχολείται η παράσταση, αλλά και με την αδικία γενικώς, γι΄αυτό και οι ηρωίδες του έργου είναι από διάφορες εποχές και ιδιότητες. Η ιδέα είναι ότι η γυναίκα ως ασθενές φύλο, πέρασε πάρα πολύ άσχημα και σε πολλές διαφορετικές περιόδους. Είναι ένας ύμνος λοιπόν και φόρος τιμής σε αυτές τις γυναίκες. Βέβαια, έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα και υπάρχει πλέον ισότητα των δύο φύλων, αλλά πιστεύω ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας, μέχρι να γίνει η ισότητα αδιαπραγμάτευτο κτήμα σε όλες της τις εκφράσεις και πτυχές.

-Μίλησέ μας για την ομάδα «Λυδία λίθος» και πώς προέκυψε το συγκεκριμένο όνομα. Ποιά είναι τα όνειρά σου για τη συγκεκριμένη ομάδα;

Φένια: Αυτό που έχει σημασία για μένα στην τέχνη είναι η γνησιότητα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτή η λέξη ετυμολογικά. Η «Λυδία λίθος» ήταν μία πέτρα, που οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν για την καθαρότητα του χρυσού. Αυτή την καθαρότητα μεταφέρω στη σκηνή και προσπαθώ να τη βρίσκω σε κάθε μου έργο, έτσι ώστε να αγγίζει τον πυρήνα του έργου και να μεταφέρει το νόημά του. Αυτό που προσπαθώ να τηρήσω είναι να υπάρχει μία ομάδα ρεπερτορίου, το οποίο είναι πάρα πολύ δύσκολο στις μέρες μας, αλλά το έχω καταφέρει με αρκετά έργα μου. Για μένα, η αξία ενός έργου είναι σαν το παλιό καλό κρασί, ωριμάζει με τον χρόνο. Το έργο είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που συνέχεια μεγαλώνει και οι ρίζες του εξαπλώνονται. Τα έργα μου δεν εξαντλούνται, επειδή βασίζονται σε αυτή την γνησιότητα που προσπαθώ να τηρώ και μιλάνε για πράγματα πολύ βασικά και διαχρονικά για τον άνθρωπο. Το όραμά μου γι’ αυτή την ομάδα είναι να έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ρεπερτόριο και να ταξιδεύει εντός και εκτός Ελλάδος. Επίσης, να έχουμε έναν πυρήνα καλλιτεχνών με κοινό στόχο και να δουλεύουμε μαζί, κάτι που ως ένα βαθμό το έχω πετύχει. Με ενδιαφέρει να έχω μόνιμους συνεργάτες, γιατί έτσι με γνωρίζουν, καταλαβαίνουν τον κόσμο μου και έτσι η κάθε δουλειά κυλάει πιο εύκολα, σφαιρικά και με άποψη.

-Κάνοντας μία ανασκόπηση της μέχρι τώρα καλλιτεχνικής σου πορείας, ποιό έργο σου θα ξεχώριζες ως σκηνοθέτιδα και ποιό με την ερμηνευτική σου ιδιότητα ως ηθοποιός;

Φένια: Σαν σκηνοθέτιδα και σαν καλή μαμά, αγαπάω όλα τα παιδιά μου εξίσου. Το κάθε παιδί γεννήθηκε σε μία πολύ συγκεκριμένη φάση της ζωής μου, που με εκπροσωπούσε μοναδικά και μου θυμίζει μνήμες του εαυτού μου που με συγκινούν και με ευαισθητοποιούν. Γι΄αυτό θέλω να κρατάω ζωντανά όλα μου τα έργα. Το καθένα ήταν ένας πολύ σημαντικός σταθμός στο δημιουργικό μου δρόμο και μου ξεκλείδωσε πόρτες δημιουργίας. Σαν ερμηνεύτρια, ξεχωρίζω μία πολύ ωραία παράσταση που έγινε το 2000, το «Σκράϊκερ» του Αντώνη Καλογρίδη, με τις Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, Πέγκυ Τρικαλιώτη και Νατάσα Καλογρίδη στο θέατρο «Πόρτα». Ήταν μία από τις πιο εμπορικές παραστάσεις εκείνης της χρονιάς,  μου πήγαινε πάρα πολύ ιδιοσυγκρασιακά και το χάρηκα. Παίξαμε γύρω στις εκατόν ογδόντα παραστάσεις και βίωσα το πώς μπορεί ένα έργο να μένει ζωντανό για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Μία άλλη δουλειά μου που ξεχωρίζω ως ερμηνεύτρια, είναι η «Τρελλή Ευτυχία» του Κωνσταντίνου Ρήγου και σαν ηθοποιός, ξεχωρίζω την μεγάλη ευκαιρία που μου έδωσε ο Δημήτρης Φοινίτσης να ερμηνεύσω την “Ωραία Ελένη” στο έργο του «BELLEΛEN- η (αιώνια) τραγωδία της Ελένης». Ήταν ένας μονόλογος, που μου έδειξε μία άλλη οπτική του θεάτρου και ένιωσα τί σημαίνει υποκριτικά να είναι ζωντανός και βιωματικός ο λόγος πάνω στην σκηνή και σε τόσο μεγάλη έκταση. Είναι ένα έργο που το έχω λατρέψει, με στιγμάτισε και με την πρώτη ευκαιρία θα το ξανακάνουμε.

-Ως χορεύτρια και χορογράφος, είχες το προνόμιο να βρεθείς δίπλα σε καταξιωμένους καλλιτέχνες, όπως ο Βαγγέλης Σειληνός, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου και ο Κωνσταντίνος Ρήγος. Πώς επηρέασε τη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής σου ταυτότητας η επαφή σου μαζί τους; Τί μαθήματα πήρες από αυτούς, τα οποία θεωρείς σημαντικά και τηρείς και εσύ τώρα στη δουλειά σου;

Φένια: Ξεκίνησα χορό με τον Βαγγέλη Σειληνό, που ήταν ο πρώτος μου δάσκαλος και η αρχή είναι πάρα πολύ σημαντική σε όλα τα πράγματα. Είχε μία δική του, ημιεπαγγελματική ομάδα και με έβγαλε στο θέατρο από πολύ μικρή ηλικία. Έτσι, πήρα τον «αέρα» της σκηνής, που είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί για να φανεί η τεχνική και η εκπαίδευσή σου στη σκηνή πρέπει να έχεις τον «αέρα» και να μεταδίδεις αυτό που κάνεις ελεύθερα και χωρίς καμία φοβία. Ένας καλλιτέχνης είναι πολύ σημαντικό να έχει σκηνική εμπειρία, ώστε να μπορεί να απελευθερωθεί. Ήμουν συνεργάτιδα του Κωνσταντίνου Ρήγου στο χοροθέατρο Οκτάνα” και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος για δύο χρόνια και χόρεψα σε εννιά του έργα. Ταιριάζαμε πάρα πολύ και είχαμε καλλιτεχνική χημεία. Με το Δημήτρη Παπαϊωάννου, συνεργάστηκα σε ένα πολύ μεγάλο γεγονός, την Ολυμπιάδα, όπου κατάλαβα τι σημαίνει εξειδίκευση. Υπήρχε μία τέλεια οργάνωση, ώστε να μην υπάρχει το απειροελάχιστο περιθώριο λάθους, πράγμα που σημαίνει ότι βίωσα τον μεθοδικό και σωστό χρόνο προετοιμασίας. Αυτή η δουλειά είναι τόσο πολύπλευρη, που χρειάζεται ανθρώπους που έχουν τη γνώση για την λειτουργία μιας παράστασης. Από τους τρεις τους, κέρδισα την αγάπη και την αφοσίωση για τη δουλειά. Αυτοί οι άνθρωποι γεννήθηκαν για να υπηρετούν την τέχνη.

Υπάρχει έντονη υποκρισία στις σχέσεις και πιστεύω ότι είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων να κρατάνε κάποια “κρυμμένα χαρτιά” ως άμυνα. Παρόλο που μπορεί να μοιράζονται πράγματα μέσα σε μία σχέση, δεν γίνεται να ξεγυμνώσει εντελώς ο ένας τον άλλον, γιατί πιστεύω ότι θα μείνουν αβοήθητοι και ευάλωτοι.

24337261_1612998675424672_1773391423_n

-Έχεις βραβευτεί για δουλειές σου, έχεις επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού και επιλεγεί από διεθνείς επιτροπές. Τί σημασία παίρνουν για σένα αυτές οι διακρίσεις, όσον αφορά την καλλιτεχνική σου παρουσία και υπόσταση;

Φένια: Σίγουρα είναι μία επιβεβαίωση και ανταμοιβή για τους κόπους και την προσπάθεια που έχει γίνει σε όλες αυτές τις παραγωγές. Είναι ένα μικρό δώρο και ένα κίνητρο για να παίρνουμε ενθάρρυνση για να συνεχίζουμε με τα μελλοντικά μας σχέδια.

-Το «Κάλεσμα της Λορίν» καταπιάνεται με το ευαίσθητο θέμα των προσωπικών επιθυμιών ενός ατόμου. Πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σου, να εκφράζεις τις επιθυμίες σου, όποιες κι αν είναι αυτές, μέσα σε μία σχέση σήμερα και τί ρόλο παίζει ο φόβος;

Φένια: Ο φόβος της απόκλισης σε εμποδίζει να εκφράσεις τις επιθυμίες σου. Όταν τα «θέλω» σου αποκλίνουν από τα «θέλω» του άλλου ή όταν οι προσδοκίες του άλλου, σε σχέση με αυτό που είσαι εσύ, γκρεμίζονται και αλλάζει ο τρόπος που σε “βλέπουν”. Υπάρχει έντονη υποκρισία στις σχέσεις και πιστεύω ότι είναι χαρακτηριστικό των ανθρώπων να κρατάνε κάποια “κρυμμένα χαρτιά” ως άμυνα. Παρόλο που μπορεί να μοιράζονται πράγματα μέσα σε μία σχέση, δεν γίνεται να ξεγυμνώσει εντελώς ο ένας τον άλλον, γιατί πιστεύω ότι θα μείνουν αβοήθητοι και ευάλωτοι. Κανονικά, θα πρέπει να συζητιούνται όλες οι επιθυμίες, για να μπορούν να μοιραστούν οι σύντροφοι τα «θέλω» τους.

-Όσον αφορά την «Βαλπούργη», τί είναι αυτό που θα μπορούσες να πεις, ως σκηνοθέτης, σε ανθρώπους που δεν έχουν δει ακόμη το έργο, έτσι ώστε να έρθουν να το δουν;

Φένια: Η «Βαλπούργη» είναι για μένα ένα είδος γοτθικού παραμυθιού, όπου πολλές τέχνες μαζί δίνουν το παρόν τους, όπως είναι ο χορός, το θέατρο και το video art. Είναι ένα έργο μεταμορφώσεων, που σε ταξιδεύει ιστορικά και κρύβει συνέχεια εκπλήξεις. Για μένα, αυτό το έργο είναι ένα εικονοποιημένο βιβλίο.

-Στο «Κάλεσμα της Λορίν» οι πρωταγωνιστές σου είναι μέσα σε ένα μινιμαλιστικό σκηνικό. Τί νόημα παίρνουν για σένα τα συμβολικά αντικείμενα που έχεις επιλέξει;

Φένια: Η συγγραφέας περιγράφει στο κείμενο ένα ρεαλιστικό σπίτι, αλλά δεν ήθελα να το δείξω έτσι, γιατί με ενδιαφέρει περισσότερο το “εσωτερικό” των ηρώων. Ήθελα από την αρχή, να διαμορφωθεί έτσι ο σκηνικός χώρος, ώστε να το μεταφέρω σε “νουάρ” ατμόσφαιρα. Άλλωστε, έχουμε και δύο πολύ βασικές αναφορές στα ιερά τέρατα του Χόλιγουντ, την Λορίν Μπακόλ και τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ, που σηματοδοτούν την νουάρ εποχή, η οποία σημειολογικά έχει να κάνει με κάτι παράνομο, κάτι το οποίο κρύβει σασπένς ή μία αλήθεια. Για μένα, όλα αυτά μαζί εξυπηρετούν το έργο καλύτερα και πιο πρωτότυπα από ένα ρεαλιστικό σπίτι. Επίσης, οι σκάλες έχουν να κάνουν με την άνοδο προς την αλήθεια του “Πέδρο” και την κάθοδο της “Ρόζας”, η οποία χάνει την γη κάτω από τα πόδια της μετά την αποκάλυψη. Οι σκάλες έχουν να κάνουν επίσης, με την ισορροπία της σχέσης και με το γκρέμισμά της, γιατί είναι μία σχέση που ουσιαστικά δεν έχει χτιστεί σε γερά θεμέλια, οπότε με την αποκάλυψη του “Πέδρο”, γκρεμίζονται τα πάντα.

Αυτό που έχει σημασία για μένα στην τέχνη είναι η γνησιότητα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτή η λέξη ετυμολογικά. Η «Λυδία λίθος» ήταν μία πέτρα, που οι αρχαίοι χρησιμοποιούσαν για την καθαρότητα του χρυσού. Αυτή την καθαρότητα μεταφέρω στη σκηνή και προσπαθώ να τη βρίσκω σε κάθε μου έργο, έτσι ώστε να αγγίζει τον πυρήνα του έργου και να μεταφέρει το νόημά του.

27781363_1677817242276148_1866139252_n

-Θα μπορούσες να μοιραστείς μαζί μας τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;

Φένια: Είμαστε πολύ χαρούμενοι, γιατί θα πάμε στη Σύρο, όπου «Το Κάλεσμα της Λορίν» θα δοκιμαστεί σε ένα μεγάλο θέατρο, το Δημοτικό θέατρο «Απόλλων». Επίσης, το «Κάλεσμα της Λορίν» πήρε παράταση μέχρι τις 28 Μαρτίου και μετά το Πάσχα, θα παρουσιαστεί στην Πάτρα στο θέατρο «Επίκεντρο» για δύο Δευτερότριτα. Η «Βαλπούργη» θα παίζει και αυτή μέχρι τις 28 Μαρτίου και μετά, ίσως να συνεχίσει μέχρι το Πάσχα μία φορά την εβδομάδα. Όσο αφορά τα υπόλοιπα έργα της ομάδας, περιμένουμε να επιλεχθούν σε κάποιον φεστιβάλ και όποιο έργο επιλέγει, με αυτό θα ασχοληθώ. Δεν έχω να ανακοινώσω κάποια καινούργια παραγωγή ή κάποια περιοδεία, γιατί θα παρουσιάσω τα χορευτικά μου έργα σε φεστιβάλ χορού, όπως κάθε καλοκαίρι. Αν ανέβει κάτι καινούργιο, αυτό θα γίνει από την επόμενη σεζόν, αλλά σίγουρα θα έχουμε επαναλήψεις, γιατί δεν τελειώνω τόσο εύκολα με τα έργα μου.

-Θα μπορούσες να κάνεις και μία ευχή για το τέλος;

Φένια: Εύχομαι να έχω τη δύναμη να συνεχίζω να δημιουργώ στις δύο τέχνες που αγαπάω και να τις παντρεύω, όπως το κάνω ήδη. Θέλω τα έργα μου να αφορούν τον κόσμο, να μην περιορίζονται σε τόπους, αλλά να ταξιδεύουν και να επεκτείνεται το κοινό μου. Θέλω να κάνω έργα και εκτός ομάδος, είτε στην Ελλάδα, είτε στο εξωτερικό και να μπορώ να βρίσκομαι σε μία έντονη κινητικότητα, όπως βρίσκομαι και αυτή την περίοδο. Για τον κόσμο, εύχομαι υγεία, αυτογνωσία, να περνάμε καλά και να γλεντάμε τη ζωή, γιατί τη θεωρούμε δεδομένη, ενώ δεν είναι. Επίσης, να ζούμε ουσιαστικά και συμφιλιωμένοι με τον εσωτερικό μας εαυτό.

Συνέντευξη: Νίκος Γινάργυρος
Απομαγνητοφώνηση: Νίκος Γινάργυρος
Επιμέλεια: Μαρία Αγγέλου