Γράφει η Μαρία Αγγέλου

Στο ναρκοπέδιο που ονομάζεται ανθρώπινες σχέσεις, κάθε συναίσθημα ακροπατεί με περίσσια επιφύλαξη, ώστε να αποφύγει την σφοδρή σύγκρουση με άλλα, αντικρουόμενα συναισθήματα, που αναπόφευκτα δημιουργούνται από την σύζευξη των ανθρώπων σε μακροχρόνιες δεσμεύσεις. Κάποιες φορές ο συγκερασμός συναισθημάτων καταφέρνει να ισορροπήσει ιδανικά ανάμεσα στην φθορά και την αφθαρσία των σχέσεων. Άλλες φορές πάλι, υπερισχύει η πολυπλοκότητα των αισθημάτων, δημιουργώντας έναν λαβύρινθο ψυχολογικών μεταπτώσεων, τον οποίο σου παίρνει χρόνια να αποσαφηνίσεις.

Μια από αυτές τις ανθρώπινες σχέσεις, είναι και η αέναη σχέση μητέρας και κόρης. Μια σχέση που έρχεται στο θεατρικό προσκήνιο μέσα από την παράσταση «Γιατί μαμά;», κουβαλώντας το απροσμέτρητο βάρος του αρχετυπικού πλαισίου της και καταδεικνύοντας μια διαφορετική, σκοταδική πλευρά της πιο οικουμενικά στενής, αλλά και αρχέγονης σύνδεσης μεταξύ δύο ανθρώπων. Της σχέσης γονέα- παιδιού.

Το κείμενο της Τζωρτζίνας Τζήλιου είναι ένα κείμενο ρεαλιστικά ποιητικό, με μια αυτεπάγγελτη ανάγκη να συντρίψει παγιωμένες κοινωνικές πεποιθήσεις και να εξορκίσει τους δαίμονες του οικογενειακού παρελθόντος που μέχρι τώρα κατοικοέδρευαν στην σιωπή. Ένα κείμενο που σε μαγνητίζει και στοιχειώνει το ασυνείδητό σου με τις διαδοχικές ριπές της φιλοσοφικής του ανησυχίας. Ένα κείμενο που σε παίρνει μαζί του στο ταξίδι της ενδοσκόπησής του.

giati-mama-3-1140x641Λίγα λόγια για το έργο:

Το παραλήρημα μιας γυναίκας που ζει αιώνια κάτω από τη σκιά της μητέρας της. Διατάραξη της οικογενειακής ησυχίας, ψίθυροι αυτογνωσίας που πνίγονται στο καλώδιο του τηλεφώνου σε ένα και μοναδικό, σε ένα καθοριστικό τηλεφώνημα. Ένα τηλεφώνημα που διαπερνά σαν ρεύμα το σώμα της, στην προσπάθεια της για συναισθηματική διασύνδεση. Ένα τηλεφώνημα που έχουμε σκεφτεί να κάνουμε όλοι αλλά δεν τα έχουμε καταφέρει. Η σαραντάχρονη δασκάλα, μια γυναίκα αλλά και ένας άντρας, ένα ον που ζει και εργάζεται, που ερωτεύεται και αγαπά μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μπροστά στα μάτια της ξεδιπλώνονται αναμνήσεις, προσωπικές απόψεις και φόβοι. Αισθήματα νοσταλγίας, πόνου, οργής και αγάπης αναβλύζουν μέσα από καλά κρυμμένες αλήθειες που καταφέρνουν τελικά να ειπωθούν κι ένα τελευταίο «σ’ αγαπώ» που μας κρατάει συντροφιά όταν πέφτουμε για ύπνο. Έως πότε;

Η Λίζυ Ξανθοπούλου διαθέτει την δυσεύρετη υποκριτική ικανότητα του να μεταμορφώνεται εντελώς μπροστά στα μάτια των θεατών, ενισχύοντας έτσι την αβανταδόρικη πλευρά του ρόλου της και αποκαλύπτοντας την πολύπλευρή της φύση ως ηθοποιός. Αποτελεί μια αναμφισβήτητα δυναμική θεατρική παρουσία, που αξίζει να παρακολουθήσει το φιλόμουσο κοινό.

giati-mama-8Η κριτική μας:

Το θέατρο, σαν γνήσιος φορέας της αλήθειας που διέπει τις ανθρώπινες ζωές, δεν θα μπορούσε παρά να εμπνέεται από αυτήν και κατ΄επέκταση να εμπνέει με την σειρά του το φιλοθεάμον κοινό, φέρνοντάς το σε επαφή με άβολες αλήθειες που αποσκοπούν τελικώς στην κάθαρση. Η παράσταση «Γιατί μαμά;» είναι ένα τέτοιο είδος θεατρικής έκφρασης, που δεν στοχεύει στην αποκλειστική τέρψη του κοινού, αλλά στον ουσιαστικό προβληματισμό του, αντικατοπτρίζοντας λέξεις, σκέψεις και βιώματα, με τα οποία συγκλίνουν οι θεατές.

Οι πρωτεργάτες αυτού του έργου έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στο εν λόγω αποτέλεσμα, προσδίδοντας παράλληλα μια ανυπέρβλητη καλλιτεχνική ποιότητα στο από κοινού δημιούργημά τους.

Η σκηνοθεσία του έργου ανήκει στον ταλαντούχο Αριστοτέλη Μαγουλά, ο οποίος παρέδωσε στο κοινό έναν από τους πιο άρτια σκηνοθετημένους μονολόγους. Η ευρηματικότητα, με την οποία επένδυσε την παράστασή του, τον καθιστούν επάξια έναν ευφυή και πολύπλευρο σκηνοθέτη, ο οποίος χρησιμοποίησε το λιτό σκηνικό του περιβάλλον με αστείρευτη μαεστρία. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει τόσο στο σκηνοθετικό εύρημα του φορέματος της μητέρας, που μπορεί να το αντιληφθεί κανείς ως ένα σύμβολο παρουσίας/απουσίας της μάνας στην ζωή της πρωταγωνίστριας, όσο και στην χρήση του σωματικού θεάτρου, το οποίο δίνει μια τραγική νότα έντασης σε όσα βιώνει η ηρωίδα. Αλησμόνητη θεωρείται επίσης, η χρήση του κομμένου τηλεφώνου, που συμβολίζει την αποκοπή της εξαρτητικής σχέσης μητέρας και κόρης. Για την τόσο ουσιαστικά ζωτική και καλλιεργημένη σκηνοθετική προσέγγιση, του αξίζει δικαίως η αμέριστη προσοχή μας.

Το επιβλητικό κείμενο της παράστασης φέρει την υπογραφή της ξεχωριστής πένας της Τζωρτζίνας Τζήλιου. Η συγγραφέας φιλοτέχνησε θεατρικά το οπτικό πορτραίτο ενός γόρδιου δεσμού μεταξύ γεννήτορα και τέκνου. Ενός δεσμού που τεντώνεται και στροβιλίζεται γύρω από μύχια συναισθήματα, που άλλοτε μένουν βυθισμένα στο βαθύτερο «εγώ» της ηρωίδας Αλίκης και άλλοτε εφάπτονται βίαια με την συνείδησή της, φέρνοντας στην επιφάνεια όλες τις ευεργετικές, αλλά και τις καταστρεπτικές νευρώσεις που σχετίζονται με την γαλούχησή της. Ένα κείμενο ρεαλιστικά ποιητικό, με μια αυτεπάγγελτη ανάγκη να συντρίψει παγιωμένες κοινωνικές πεποιθήσεις και να εξορκίσει τους δαίμονες του οικογενειακού παρελθόντος που μέχρι τώρα κατοικοέδρευαν στην σιωπή. Ένα κείμενο που σε μαγνητίζει και στοιχειώνει το ασυνείδητό σου με τις διαδοχικές ριπές της φιλοσοφικής του ανησυχίας. Ένα κείμενο που σε παίρνει μαζί του στο ταξίδι της ενδοσκόπησής του.

Η σκηνοθεσία του έργου ανήκει στον ταλαντούχο Αριστοτέλη Μαγουλά, ο οποίος παρέδωσε στο κοινό έναν από τους πιο άρτια σκηνοθετημένους μονολόγους. Η ευρηματικότητα, με την οποία επένδυσε την παράστασή του, τον καθιστούν επάξια έναν ευφυή και πολύπλευρο σκηνοθέτη, ο οποίος χρησιμοποίησε το λιτό σκηνικό του περιβάλλον με αστείρευτη μαεστρία.

giati-mama-1Από την τριάδα των βασικών συντελεστών αυτής της μοναδικής θεατρικής εμπειρίας, δεν θα μπορούσε να λείπει η ηθοποιός που ενσαρκώνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Αλίκης, η Λίζυ Ξανθοπούλου. Πρόκειται για μια χαρισματική ηθοποιό, που καταθέτει τα υποκριτικά της διαπιστευτήρια μέσα από την έξοχη ερμηνεία του απαιτητικού της μονολόγου. Εκφραστικά και κινησιολογικά καθηλωτική, καταφέρνει να σε παρασύρει στα άδυτα του χαρακτήρα που ενσαρκώνει με την εμπεριστατωμένη της προσέγγιση, χωρίς να προβαίνει σε θεατρικές υπερβολές. Διαθέτει επίσης, την δυσεύρετη υποκριτική ικανότητα του να μεταμορφώνεται εντελώς μπροστά στα μάτια των θεατών, ενισχύοντας έτσι την αβανταδόρικη πλευρά του ρόλου της και αποκαλύπτοντας την πολύπλευρή της φύση ως ηθοποιός. Αποτελεί μια αναμφισβήτητα δυναμική θεατρική παρουσία, που αξίζει να παρακολουθήσει το φιλόμουσο κοινό.

Η παράσταση ολοκληρώνεται ιδανικά μέσα από τον σχεδιασμό ήχου, καθώς και τις εμπνευσμένες και πρωτότυπες μουσικές συνθέσεις του Νικόλα Καρίμαλη (Razastarr), που μοιάζουν απόλυτα εναρμονισμένες με τον ψυχικό κόσμο της Αλίκης και συμβαδίζουν συνταιριασμένες με την πλοκή της ιστορίας. Σε αυτή την αίσθηση συνηγορεί και το άψογο video art του Γιώργου Συμεωνίδη και της Άρτεμις Σταθάκου, που δημιουργεί μια flashback αισθητική μέσα από την χρήση εικόνων βιντεοκασέτας… Με αυτό τον τρόπο, καθώς και με την προσεγμένη λειτουργικότητα των φωτισμών, επιτυγχάνεται η ουσιαστική εισαγωγή του κοινού στον πυρήνα της ιστορίας και στις ψυχολογικές διακυμάνσεις της ηρωίδας.

Η παράσταση «Γιατί μαμά;» είναι ένα εξομολογητικό ταξίδι με στάσεις σε όλες τις σκοτεινές πτυχές της ζωής μας, που επιλέγουμε να αποσιωπήσουμε. Ένα ταξίδι στο συλλογικό μας ασυνείδητο, που μπορεί να λειτουργήσει ως ανακουφιστική κάθαρση, αν του επιτρέψουμε να παρεισφρήσει μέσα μας και να μας φέρει σε αντιδιαστολή με όσες αλήθειες μας αγκυλώνουν. Ένα θεατρικό ταξίδι, που εντυπώνεται με τις πιο ζωηρόχρωμες πινελιές πάνω στον καμβά των αναμνήσεών μας.

Συντελεστές:

Κείμενο: Τζωρτζίνα Τζήλιου
Σκηνοθεσία: Αριστοτέλης Μαγουλάς
Video art: Γιώργος Συμεωνίδης & Άρτεμις Σταθάκου
Μουσική σύνθεση- sound design: Νικόλας Καρίμαλης (Razastarr) 
Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ
Επικοινωνία- Δημόσιες σχέσεις: Χρύσα Ματσαγκάνη

Ερμηνεύει η Λίζυ Ξανθοπούλου

Ταυτότητα παράστασης:

Είδος: Κοινωνικό
Διάρκεια παράστασης:
75 λεπτά χωρίς διάλλειμα.
Facebook page:
https://www.facebook.com/giatimama/

Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη

Θέατρο «Αλκμήνη»
Αλκμήνης 8, Κάτω Πετράλωνα
(Στάση Μετρό: Κεραμεικός)
Τηλ. 210 3428650
giati-mama-7