Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Bρεθήκαμε στο θέατρο «Χυτήριο» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Το φιντανάκι» σε κείμενο Παντελή Χορν και σκηνοθεσία Ευτυχίας Αργυροπούλου. Το θέατρο «Χυτήριο» στην Ιερά Οδό, αποτελεί μια όαση ομορφιάς στο κέντρο της πόλης. Κάθε του σημείο αποπνέει γούστο και καλαισθησία, οι χώροι είναι φροντισμένοι με έναν ξεχωριστό τρόπο και κυρίως… έχει την ωραιότερη αυλή έξω από την καφετέρια, η οποία είναι πολυχρηστική.

Τί εννοώ… Αποτελεί χώρο συγκέντρωσης και ψυχαγωγίας, μπορεί όμως να χρησιμεύσει και ως ζωντανό σκηνικό σε θεατρική παράσταση. Φανταστείτε τώρα… ένα θερινό θέατρο, όπου τα κτίρια της αυλής είναι τα σπίτια του έργου και η δράση εκτυλίσσεται σε όλη την αυλή, με τους θεατές καθισμένους στη μέση με τραπεζάκια δίπλα τους. Όταν πέφτει η νύχτα, τα φώτα ανοίγουν ένα- ένα κι εμείς βρισκόμαστε σε έναν άλλο χρονοχώρο, σε μιαν άλλη εποχή στο παρελθόν και παύουμε να είμαστε κοινό, γιατί το έργο και τα φυσικά σκηνικά μας έχουν κάνει μέρος του. Κάπως έτσι λοιπόν, έζησα Δευτέρα βραδάκι ένα ταξίδι με την πιο ρεαλιστική και ταυτόχρονα, πιο ωραία χρονομηχανή: ένα θεατρικό έργο.

fintanaki-omadiki13Λίγα λόγια για το έργο:

Βρισκόμαστε στη μεταπολεμική Αθήνα, λίγο πριν από τη Μικρασιατική καταστροφή. Σε μια γειτονιά, μέσα και γύρω στα σπίτια που αποτελούν την αυλή και ιδιοκτησία της σατράπισσας κυρά Κατίνας, ένα ολόκληρο γαϊτανάκι σχέσεων, γεγονότων και δοκιμασιών ξετυλίγεται. Από τη μια πλευρά το «φιντανάκι», η ρομαντική μοδίστρα, ιδεολόγος Τούλα, κόρη του ταχυδρόμου κυρ Αντώνη και της πλύστρας Φρόσως και από την άλλη η πέτρα του σκανδάλου, ο Γιάγκος, ο οποίος προδίδει την αγνή αγάπη της Τούλας για τα μάτια και τις οικονομικές υποσχέσεις της γειτόνισσας Εύας, ανηψιάς του Γιαβρούση. Στο μεταξύ ο πλούσιος Γιαβρούσης αποζητά τη «συντροφιά» της Τούλας, αφού πρώτα βέβαια της έχει τάξει οικονομική βοήθεια. Όλα αυτά εν αγνοία του Κυρ Αντώνη και με τις θερμότερες «ευχές» της μητέρας της και της κυρά Κατίνας που λύνει και δένει. Το τέλος όμως αδικεί κάποιους και άλλους τους δικαιώνει… έστω και άδικα.

Δεν υπήρχε στιγμή και σκηνή που να μην ήταν τέλεια σκηνοθετημένη και να μην τη λατρέψαμε. Όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους και υπό την καθοδήγηση της Ευτυχίας Αργυροπούλου, το αποτέλεσμα ήταν ένα στολίδι που διακοσμεί επάξια έναν χώρο όπως το «Χυτήριο». Συγχαρητήρια για την τόσο όμορφη και προσεγμένη της δουλειά!

fintanakiΗ κριτική μας:

Ο γνωστός σε όλους Παντελής Χορν με ρεαλισμό, χωρίς στολίδια και ψεύτικα συγγραφικά κοσμήματα, μας παρουσιάζει μέσω του έργου του μια Αθήνα του μεσοπολέμου, η οποία προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μέσα σε μια δύσκολη περίοδο, μια και τα αποτελέσματα του πολέμου, έχουν επιδράσει με αρνητικό τρόπο στις ζωές των ανθρώπων και ιδιαίτερα στον οικονομικό τομέα. Η παρακμή αυτή αγγίζει την καθημερινότητα, την ψυχή και τα ήθη των ανθρώπων, που παραδομένοι κατά κάποιο τρόπο στην πορεία της πτώσης, ξεπουλάνε όσο- όσο πράγματα υψίστης σημασίας γι΄αυτούς, όπως ο ίδιος τους ο εαυτός, τα θέλω τους, τα ίδια τους τα όνειρα, τα δικαιώματά τους στην ισότητα και στην πρόοδο.

Έτσι, οι ήρωες του έργου, όπως και στο αρχαίο δράμα, καταρρακωμένοι ηθικά, έρχονται αντιμέτωποι τόσο με τη μοίρα, όσο και με τις ίδιες τους τις επιλογές. Έντονα τα δραματικά σημεία και τα ανθρώπινα ξεσπάσματα, απόρροια μιας δύσκολης και μεταβατικής εποχής, που ο πόλεμος, η εκβιομηχάνιση και οι εσωτερικές εμφύλιες συγκρούσεις, έχουν θέσει σε δοκιμασία κάθε άνθρωπο, σε οποιαδήποτε κοινωνική διαστρωμάτωση κι αν ανήκει.

Δεν μπορεί παρά να αντιπαραβάλει κανείς το κλίμα εκείνης της εποχής στην παράστασή μας, με το κλίμα που βιώνουμε για άλλη μια φορά ως λαός τα τελευταία χρόνια. Σε κάθε κομμάτι του έργου, άσχετα με το αν έχει γραφτεί πιο παλιά, ο καθένας μας ανακαλύπτει κι ένα κομμάτι δικό του. Η ελληνική ψυχή, συμπεριφορά και νοοτροπία ξεδιπλώνονται μπροστά μας με στοιχεία κωμωδίας και τραγωδίας, κυρίως μέσω μεγάλων ηθικών διλημμάτων, τα οποία πάντοτε υπήρχαν και θα υπάρχουν.

Σε αυτό το ρεαλιστικό έργο ηθών, τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει μαζί με τη βοήθεια της Ηλιάννας Μπουζάνη και της Παναγιώτας Χαϊδεμένου, η Ευτυχία Αργυροπούλου, η οποία υποδύεται και την Κυρα Φρόσω επί σκηνής. Το έργο από μόνο του, δημιούργημα ενός γνωστού θεατρικού συγγραφέα και τα υπέροχα σκηνικά που είναι ουσιαστικά η αυλή του ίδιου του θεάτρου, όσο όμορφα κι αν είναι και όσο κι αν βοηθάνε, δεν αποτελούν από μόνα τους εγγύηση για την επιτυχία ενός έργου. Σε αυτό το σημείο έρχεται το έργο του σκηνοθέτη, ο οποίος πρέπει να δώσει ζωή σε όλα αυτά. Να καταφέρει να παρασύρει τον θεατή, να τον κάνει μέρος της πλοκής, να του τραβήξει την προσοχή, να τον ταράξει, να τον συγκινήσει, να τον προβληματίσει και να τον κάνει τελικά να φύγει ποτισμένος από μια άλλη πραγματικότητα, η οποία όμως κρύβει μέσα της μεγάλες αλήθειες. Η σκηνοθέτης μας το κατάφερε αυτό και με το παραπάνω. Η απόδοση όλων των ηθοποιών ήταν τόσο άρτια και φυσική στο σύνολό της, που αμέσως νιώσαμε όλοι μέρος της αυλής της κυρά Κατίνας. Οι πρωταγωνιστές κινούνταν ακριβώς δίπλα μας, ζούσαν τη ζωή και τα δράματά της σε απόσταση αναπνοής κι εμείς χωρίς ανάσα, θαυμάσαμε αυτή την τόσο ξεχωριστή παράσταση.

Δεν υπήρχε στιγμή και σκηνή που να μην ήταν τέλεια σκηνοθετημένη και να μην τη λατρέψαμε. Όλοι οι ηθοποιοί έδωσαν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους και υπό την καθοδήγηση της Ευτυχίας Αργυροπούλου, το αποτέλεσμα ήταν ένα στολίδι που διακοσμεί επάξια έναν χώρο όπως το «Χυτήριο». Συγχαρητήρια για την τόσο όμορφη και προσεγμένη της δουλειά!

Μπράβο και για τον ρόλο της ως Κυρα Φρόσω. Μια γυναίκα γεμάτη πίκρα και απογοήτευση από τη ζωή, ξεσπά στον άντρα της όλη την αδικία που νιώθει και προσπαθώντας να αποφύγει τα αδιέξοδα της ζωής, οδηγείται τελικά σε αποφάσεις αλλότριες της ηθικής της. Μοιάζει να είναι η κακιά της αυλής, όμως είναι μόνο ο πόνος που μιλά από μέσα της. Όταν κάποιος πονά μέσα του, γίνεται πολλές φορές εριστικός, η κρίση του θολώνει, οδηγείται σε λάθος αποφάσεις. Ξεσπά σε όλους και όλα του φταίνε, μιας και έτσι είναι ο μόνος τρόπος να βρει διέξοδο η αίσθηση της προσωπικής αποτυχίας. Η κυρα Φρόσω δεν είναι μια κακιά γυναίκα. Είναι μια απόλυτα δυστυχισμένη γυναίκα και η ηθοποιός μας, Ευτυχία Αργυροπούλου, μας το έδωσε να το καταλάβουμε με τον πιο τραγικό τρόπο. Συγκλονιστική ερμηνεία!

Η κυρά της αυλής, εκείνη που αναμοχλεύει καταστάσεις, που τα μαγειρεύει όλα σύμφωνα με τους δικούς της ηθικούς κώδικες, είναι η κυρα Κατίνα ή αλλιώς, η Μαρία Αντουλινάκη. Από τις πιο γνήσιες ερμηνείες που έχω δει ποτέ! Το ντύσιμο, η φωνή, η κίνηση, οι χειρονομίες, οι ατάκες και η όλη παρουσία εντυπωσίασαν και με το παραπάνω. Μια ιδιαίτερα εκφραστική ηθοποιός σε έναν ρόλο που της πήγαινε, σύμφωνα με τη γνώμη μου, γάντι. Με ένα τρομερό εκτόπισμα, ερμήνευσε τέλεια την «ελαφρών ηθών» οπορτουνίστρια γυναίκα, που άγεται και φέρεται από το χρώμα του χρήματος. Στο όνομα αυτού, δε θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κατά βούληση και τους ανθρώπους που έχει γύρω της και ιδιαίτερα την αθώα Τούλα, όταν εκείνη μένει έγκυος από τον Γιάγκο. Όμως η αδίστακτη αυτή γυναίκα, με το τσιγάρο στο χέρι, βγάζει χιούμορ, γέλιο και συμπάθεια. Δεν νομίζω να υπήρχε κανείς που να μην τη λάτρεψε σε αυτή την ερμηνεία. Αυτό είναι και το θεατρικό οξύμωρο και εκεί νομίζω, στηρίζεται και αυτό που λέμε ταλέντο καλλιτέχνη. Μπράβο της για άλλη μια φορά!

Ο Μάνος Γερωνυμάκης υποδύεται τον πλούσιο Γιαβρούση, ο οποίος αν και παντρεμένος, ορέγεται τη νεαρή Τούλα και σε συμφωνία πάντα με την κυρά Κατίνα, προτίθεται να τη βοηθήσει οικονομικά, αποβλέποντας βέβαια στα αντίστοιχα ανταλλάγματα. Μια ακόμα όμορφη σκηνοθετικά ερμηνεία από έναν ηθοποιό, που έδεσε αρμονικά με το σύνολο του έργου και με τον χαρακτήρα που υποδύεται. Σοβαρή και όμορφη παρουσία, πολύ καλός ηθοποιός που ως θείος επίσης της Εύας, έρχεται να δώσει άλλη τροπή στη δράση της παράστασης.

Το συγκεκριμένο έργο το συνιστώ ανεπιφύλακτα ως μνεία του παρελθόντος, κριτική του παρόντος και αναθεώρηση των αξιών για το μέλλον. Πώς ένα έργο από το παρελθόν μπορεί να γίνει έμπνευση και μάθημα ηθικής για το μέλλον; Μπορείτε να το μάθετε, βλέποντας  το «Φιντανάκι». Η αυλή όπου δράμα και κωμωδία πάνε μαζί, η αυλή της κυρα Κατίνας σας περιμένει…

giagkos-toula-eva-1021x580Η Αλίκη Ζαχαροπούλου είναι η Εύα. Μια πανέμορφη νεαρή γυναίκα, που της αρέσει να αρπάζει τη ζωή από τα μαλλιά, φιλήδονη και έτοιμη για δράση ανά πάσα στιγμή. Ψημένος άνθρωπος, θερμόαιμη και παρορμητική, λόγω του θείου και των υψηλών γνωριμιών, χρησιμοποιεί τους ανθρώπους και συγκεκριμένα τον Γιάγκο, κατά βούληση. Μια ακόμα εξαιρετική ερμηνεία από μια εκτυφλωτική γήϊνη παρουσία, μια δυναμική και ταλαντούχα ηθοποιός, που με τη λάμψη της ήταν ένα στολίδι για την παράσταση. Της εύχομαι ειλικρινά μόνο τα καλύτερα.

Ο Παναγιώτης Καρμάτης υποδύεται τον Γιάγκο, τον όμορφο άνεργο μάγκα, που κλέβει την καρδιά της Τούλας, αλλά δεσμεύεται σε γάμο με την Εύα, επειδή προσβλέπει σε οικονομικά ανταλλάγματα λόγω των υψηλών γνωριμιών του πλούσιου θείου της. Θύμα των περιστάσεων αρχικά, δε διστάζει στη συνέχεια να θέσει ως θύματα αθώους ανθρώπους όπως η Τούλα, χωρίς να λογαριάσει την αγάπη της γι΄αυτόν. Ακολουθεί τον εύκολο δρόμο και ρίχνει μαύρη πέτρα στο παρελθόν, άσχετα αν αυτό περιλαμβάνει έμψυχο υλικό. Ένας νέος ηθοποιός, που υποδύθηκε τέλεια το κουτσαβάκι, τον άνεργο αλήτη και μπήκε για τα καλά στην ουσία του ρόλου του. Εντυπωσιακή παρουσία και ερμηνεία, μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις. Μπράβο του για όλη αυτή την προσπάθεια.

Ο Κωνσταντίνος Νιάρχος είναι ο κυρ Αντώνης, ο ταχυδρόμος. Ο πλέον τραγικός ήρωας του έργου. Δεν υπάρχει από μηχανής θεός γι΄αυτόν, παρά μόνο τραγική ειρωνεία. Είναι ο μόνος εντελώς αθώος άνθρωπος στην πλοκή του έργου. Τίμιος, εργατικός, λατρεύει ανιδιοτελώς την κόρη του και το αποδεικνύει. Στην αυλή όμως των λεόντων, όπου βασιλεύει το δίκαιο του χρήματος και του συμφέροντος, οι ψυχές των ποιητών δεν ανήκουν εκεί. Αγνός και τίμιος, δε διστάζει λεπτό να θυσιάσει τις αρχές του προκειμένου να σώσει την αξιοπρέπεια τη δική του, της κόρης του και της οικογένειάς του. Είναι πραγματικά συγκινητικός ως παρουσία και η ερμηνεία του σφίγγει την καρδιά μας, όταν έρχεται αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, όταν το ψέμα αποκαλύπτεται και όλα γύρω του καταρρέουν. Μια εκπληκτική ερμηνεία, δοσμένη με όλη την ψυχή του καλλιτέχνη, έντονα τραγική μα βαθιά ανθρώπινη και σπαρακτική. Τα θερμά μου συγχαρητήρια για την φοβερή αυτή απόδοση επί σκηνής. Αναμένω να τον ξαναδώ με αγωνία και σε άλλες παραστάσεις.

H Αγγελική Παρδαλίδου είναι το φιντανάκι, η μικρή νεαρή, δροσερή και αθώα Τούλα. Κόρη του Κυρ Αντώνη και της κυρα Φρόσως, ένα λουλούδι σε έναν κήπο, που άστοχα και αλόγιστα το έκοψε ο νεαρός Γιάγκος. Ρομαντική, τρυφερή, ονειροπόλα και ιδεαλίστρια, αγνά και ειλικρινά ερωτευμένη, έρχεται απότομα αντιμέτωπη με τη ζωή όταν μένει έγκυος και όταν βλέπει στη συνέχεια όλα της τα όνειρα να καταρρέουν στα πόδια της. Το μόνο της στήριγμα είναι ο πατέρας της, μέσα σε μια αυλή όπου όλοι θέλουν να πάρουν κάτι από τον άλλο, με χρηματικό αντάλλαγμα φυσικά. Τραγική φιγούρα κι αυτή όταν στο τέλος αναγκάζεται να συμβιβαστεί με μια απάνθρωπη πραγματικότητα, που γεννά η φτώχεια και η ανέχεια. Μια πανέμορφη ηθοποιός, μια ξεχωριστή ερμηνεία, γεμάτη χάρη και ταλέντο. Η δροσερή της παρουσία εντυπωσίασε και μάγεψε τους θεατές και συγκίνησε με τον τρόπο που απέδωσε τον ρόλο της. Της εύχομαι μόνο τα καλύτερα για το μέλλον, γιατί της αξίζουν.

Η σκηνογραφία και τα πανέμορφα κοστούμια της Ελένης Σουμή, μας μετέφεραν στα παλιά χρόνια με την ζωντάνια και τον κομψό σχεδιασμό τους. Τα αντικείμενα, παλιάς κοπής, αντίκες από το παρελθόν, ήταν τόσο έξυπνα τοποθετημένα, ώστε θύμιζαν μια πραγματική αυλή του 1920. Πραγματικά προσεγμένη δουλειά, άξια συγχαρητηρίων.

Η δραματουργία της Ανοιξιάς Μπουντζιούκα και η μουσική σύνθεση του Νίκου Κουβαρδά, αρμόζει να αναφερθούν ως δυο ιδιαίτερα σημαντικά στοιχεία της παράστασης, τα οποία της έδωσαν το κύρος που της αξίζει. Το ίδιο ισχύει και για το φωτογραφικό υλικό του Φώτη Μήτση, το οποίο εντυπωσιάζει με την υψηλή του ποιότητα.

Αργά το απόγευμα της Δευτέρας, βρέθηκα πίσω σε μιαν αυλή του 1920 και μαζί με τους υπέροχους ηθοποιούς που μόλις ανέφερα, καλωσορίσαμε τη νύχτα. Όταν βασιλεύει, η ώρα της τέχνης μας περιμένει κάπου εκεί στη γωνία του θεάτρου «Χυτήριο» για να μας ταξιδέψει στον μαγικό της κόσμο. Το συγκεκριμένο έργο το συνιστώ ανεπιφύλακτα ως μνεία του παρελθόντος, κριτική του παρόντος και αναθεώρηση των αξιών για το μέλλον. Πώς ένα έργο από το παρελθόν μπορεί να γίνει έμπνευση και μάθημα ηθικής για το μέλλον; Μπορείτε να το μάθετε, βλέποντας  το «Φιντανάκι». Η αυλή όπου δράμα και κωμωδία πάνε μαζί, η αυλή της κυρα Κατίνας σας περιμένει…

fintanaki-omadikiΤαυτότητα παράστασης:

Συγγραφέας: Παντελής Χορν
Σκηνοθεσία: Ευτυχία Αργυροπούλου

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):
Μαρία Αντουλινάκη
Ευτυχία Αργυροπούλου
Μάνος Γερωνυμάκης
Αλίκη Ζαχαροπούλου
Παναγιώτης Καρμάτης
Κωνσταντίνος Νιάρχος
Αγγελική Παρδαλίδου

Δραματουργία: Ανοιξιά Μπουντζιούκα
Εικαστική επιμέλεια (σκηνογραφία- ενδυματολογία): Ελένη Σουμή
Μουσική σύνθεση: Νίκος Κουβαρδάς
Διεύθυνση φωτογραφίας: Φώτης Μήτσης
Β. σκηνοθέτη: Ηλιάννα Μπουζάνη, Παναγιώτα Χαϊδεμένου
Οργάνωση παραγωγής: Life n Art

Χώρος παραστάσεων:
Θέατρο «Χυτήριο» (Αυλή)
Ιερά Οδός 44, Γκάζι (Δίπλα στο Μετρό Κεραμεικός)
τηλ. 210 3412313- www.chytirio.gr

Προπώληση εισιτηρίων πραγματοποιείται τηλεφωνικά ή στο ταμείο του θεάτρου.
http://www.chytirio.gr/page/tickets

Διάρκεια: 90 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων: 15€, 10€ (ανέργων), 5€ (ατέλεια)

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:
Δευτέρα & Τρίτη στις 19:30 (για το Μάϊο) & 20:00 (για τον Ιούνιο & Ιούλιο).
banner-me-chorigous

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου