Ο Νίκος Καραγιώργης είναι ένας εξαιρετικός ηθοποιός, μα πάνω απ΄όλα ένας εξαιρετικός άνθρωπος, με ήθη και αξίες που σπανίζουν στις μέρες μας, χαμηλών τόνων, όπου θέλει να μιλάει μόνο μέσα από την δουλειά του. Έχει υπηρετήσει και συνεχίζει να υπηρετεί επάξια το λειτούργημα-επάγγελμα του ηθοποιού. Πολλά θα μπορούσες να πεις, ή μάλλον να γράψεις για τον Νίκο, καθώς προέρχεται και από δύο γονείς, όπου άφησαν το στίγμα τους στο καλλιτεχνικό στερέωμα… Πρόσφατα μου παραχώρησε μια σπάνια και άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη εφ΄όλης της ύλης για λογαριασμό του site kallitexnes.gr. Μου μίλησε για τον ρόλο που κάνει στο πολύ πετυχημένο σίριαλ της ΕΡΤ «Τα καλύτερά μας χρόνια» όπου κάνει τον πατέρα του Κώστα Καραγιώργη, για τις σχέσεις που είχε με τον πατέρα του, για την καριέρα του, για την οικογένεια του, αλλά και για άλλα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα… Απολαύστε τον…

 

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε τη συνέντευξη μας με την συμμετοχή σου στο σίριαλ «Τα καλύτερά μας χρόνια». Σε βλέπουμε στην τηλεόραση να κάνεις τον ρόλο του πατέρα σου, που είναι πραγματικά πάρα πολύ όμορφη και συγκινητική εικόνα, και δεν έχει ξαναγίνει ούτε στα ελληνικά δρώμενα, αλλά ούτε και στα παγκόσμια δρώμενα. Θα ήθελα να μου πεις τα συναισθήματά σου γι’ αυτό.

 

Είναι μεγάλη ευθύνη. Για εμένα ήταν μεγάλη έκπληξη όταν με πήρε τηλέφωνο ο Νίκος Απειρανθίτης να με ρωτήσει πώς μου φαίνεται που θα παίξω τον πατέρα μου και του λέω «τι εννοείς;». Μου λέει σου γράφω τον ρόλο του Κώστα Καραγιώργη την εποχή του «Αγνώστου Πολέμου» που έκανε τον Ψάχο και θα τον παίξεις εσύ μου λέει γιατί είστε ίδιοι. Το πρότεινα στην παραγωγή, ενθουσιάστηκαν κλπ, συμφώνησαν κλπ. Εννοείται ανατρίχιασα, συγκινήθηκα, ενθουσιάστηκα στην ιδέα. Ήτανε για μένα μία ευκαιρία αν θες μ’ έναν τρόπο να γυρίσω τον Κώστα πίσω στη ζωή και μέσα απ’ αυτόν τον ρόλο να θυμηθούνε τον Κώστα οι παλιότεροι που τον ξέρανε και να τον γνωρίσουν οι νεότεροι που δεν τον πρόλαβαν. Και μάλιστα να τον γνωρίσουνε όχι μέσα από έναν ρόλο που έκανε ο ίδιος, αλλά ως Κώστα. Ως αυτό που ήτανε. Γιατί αυτό που βλέπουμε στην σειρά, σεναριακά έχει όλα τα στοιχεία της προσωπικής ζωής του Κώστα. Δηλαδή έχει γίνει πολύ μεγάλη συνεργασία-μελέτη με τον Νίκο Απειρανθίτη γι’ αυτά. Όλα αυτά που ακούμε δηλαδή είναι αληθινά. Ήταν όντως στην διοίκηση του Παναθηναϊκού, του είχε όντως ασφαλίσει το αυτοκίνητο ο Αντωνιάδης, όντως έμενε εκεί που έμενε, πήγαινε στον Πανελλήνιο, έκανε 400άρια, τζόκινγκ… Όλα αυτά τα στοιχεία δηλαδή που ακούμε στο σίριαλ, σεναριακά είναι αλήθεια, είναι από τη ζωή του. Και θα ακολουθήσουν και άλλα.

 

Τεράστια συγκίνηση και ευθύνη…

 

Ναι αυτό ακριβώς. Ήταν μεγάλη ευθύνη. Επειδή θεωρώ ότι δεν μου είναι και πολύ δύσκολο να παίξω τον πατέρα μου μιας και μοιάζουμε και στην φωνή και στην όψη, παρόλα αυτά δεν κάθισα σ’ αυτή την ευκολία. Μιλώντας, με κάθε φράση που λέω μέσα στο κείμενο, φέρνω μπροστά την εικόνα του πατέρα μου. Την ίδια στιγμή δηλαδή που μιλάω, την ίδια στιγμή έχω και τον πατέρα μου εικόνα. Πώς θα το έλεγε, τι έκφραση θα έπαιρνε το πρόσωπό του. Και τα έχω περάσει μέσα στο υποσυνείδητό μου. Οπότε, μ’ έναν τρόπο αυτοματοποιημένο πια, μου βγαίνουν όλα.

Κατέβασα φωτογραφίες του πατέρα μου, άνοιξα διάφορα άλμπουμ της εποχής να δω πώς ήταν το χτένισμα του ακριβώς, να το ξαναθυμηθώ… Οι φαβορίτες του ήτανε μαύρες… Πήρα τις πιο καλές φωτογραφίες που μπορούσα, τις έδωσα και στο ενδυματολογικό, τις έδωσα και στην κομμώτρια να μου κάνουν τα μαλλιά ίδια. Πώς να το πω… Να βοηθήσω και απ’ αυτή την άποψη, να γίνει ακριβώς όπως ήταν.

38448624_121227725475604_2830572473869664256_n

 

Κατάλαβα. Και μάλιστα στο σίριαλ τον βλέπουμε τον Κώστα να είναι ο μέντορας και ο δάσκαλος μιας κοπελιάς η οποία θέλει να ασχοληθεί με τον μαγικό χώρο της υποκριτικής. Έτσι; Πολύ ενδιαφέρον.

 

Ναι γιατί είναι η εποχή του «Αγνώστου Πολέμου», που ο Κώστας ήτανε ο σταρ της εποχής. Ο Καραγιώργης ήταν στο ρόλο του Ψάχου. Να σκεφτούμε τώρα ότι η τηλεόραση είχε πολύ λίγα σήριαλ. Ήτανε δύο και έπαιζε και στα δύο. Και ήτανε με πρωταγωνιστικό ρόλο και στα δύο.

 

Ε βέβαια.

 

Το ένα ήταν το «Εν τούτω νίκα» και το άλλο ήτανε το «Ο άγνωστος πόλεμος» με τον Ψάχο και εκείνη την εποχή λοιπόν που ο κόσμος… δεν υπήρχε αυτή η μαζική έξοδος προς τα έξω, δηλαδή δεν είχανε αυτά τα μπαρ, κτλ. Τότε είχε πιο να το πω έτσι οικογενειακό κλίμα, οι τηλεοράσεις ήταν λίγες, στα χωριά μαζευόντουσαν σ’ ένα σπίτι γιατί ένας είχε τηλεόραση, οπότε γινόταν χαμός, σταματάγανε λεωφορεία στο δρόμο μπροστά από καταστήματα που πουλάγανε ηλεκτρικές συσκευές και είχανε ανοιχτές τις τηλεοράσεις για να κατέβει ο κόσμος κάτω από το λεωφορείο να δει το επεισόδιο.

 

Ναι, ναι…

 

Σταματάγανε συγκοινωνίες. Δηλαδή γινόντουσαν παλαβά πράγματα.

 

Πραγματικά!

 

Και αυτό το πράγμα, φαντάσου τώρα ότι σεναριακά ένα βράδυ που ο πατέρας μου κάνει τζόκινγκ, η Ελπίδα, η κοπέλα της οικογένειας Αντωνόπουλων τρακάρει πάνω του. Και εκείνη τη στιγμή της βγαίνει το ψώνιο ότι θέλει και αυτή να χωθεί σ’ αυτόν τον μαγικό κόσμο του θεάτρου. Ο Κώστας προσφέρεται να την βοηθήσει, χωρίς κανένα αντάλλαγμα. Της το ξεκαθαρίζει αυτό κάποια στιγμή, γιατί η ίδια έχει γοητευτεί από τον Καραγιώργη και από όλη αυτή τη λάμψη και το όνομά του και τον χαρακτήρα του. Τα έχει μπερδέψει λίγο και μέσα στο κεφάλι της. Της το λέει αυτό στα ίσα, ότι τα έχει μπερδεμένα και πρέπει να τα ξεμπερδέψει. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Και το θέατρο δεν είμαι εγώ, δεν είμαι ο Κώστας. Πρέπει να με ξεχωρίσεις εμένα από το θέατρο και ότι αυτό που πρέπει να σε μαγεύει δεν είναι ο Κώστας Καραγιώργης, αλλά το ίδιο το θέατρο. Μ’ αυτή την έννοια περνάει… και έτσι ήταν και στην πραγματικότητα ο πατέρας μου. Δηλαδή βοηθούσε παιδιά χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς τίποτα.

Και περνάει και ένα ωραίο μήνυμα έτσι με την εποχή που βιώνουμε τώρα μ’ όλα αυτά που ακούγονται, γιατί έτσι πρέπει να είναι. Έτσι πρέπει να είναι, οι παλιότεροι θα πρέπει να βοηθάνε τα νέα παιδιά και να τα βοηθάνε με όση γενναιοδωρία χρειάζεται.

179034824_1184757071997203_1035033379284103971_n

 

Όταν έβλεπες τον πατέρα σου από την τηλεόραση, από την καθημερινότητα που είχατε μαζί κτλ και τώρα κάνεις όλη αυτή τη δουλειά πάλι, τι εικόνες σου έρχονται που τον έχεις ζήσει εσύ; Τι αναμνήσεις έχεις;

 

Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια από τότε που τον έχασα, στις 13 Μαΐου του 1989 σε ηλικία 51 χρονών έφυγε ο πατέρας μου.

Τον είχα ζήσει πάρα πολύ έντονα. Είχαμε πάει μαζί περιοδεία με θέατρο, με τον θίασο της Κατερίνας Γιουλάκη. Πολύ μεγάλη περιοδεία χειμερινή. Είχαμε πάει σε 90 πιάτσες. Σχεδόν κάθε μέρα παίζαμε δηλαδή, αλλάζαμε πόλη. Τον έζησα πάρα πολύ και μου έμαθε την περιοδεία ο πατέρας μου τότε. Να αλλάζω τον τρόπο παιξίματος ανάλογα με το διαφορετικό σκηνικό κάθε μέρα. Για εμένα ήταν τεράστια σχολή. Και τους τονισμούς μου, να μη φωνάζω πάνω στη σκηνή, να είμαι απλός, να είμαι φυσικός… Ήταν πολύ αυστηρός σ’ αυτό, όπως θα έπρεπε δηλαδή να είναι, χωρίς να με αγχώνει. Προσπαθούσε ίσα-ίσα να με χαλαρώσει. Του άρεσε πάρα πολύ να αυτοσχεδιάζει και αυτοσχεδιάζαμε και μαζί μερικές φορές πάνω στη σκηνή. Ήταν για μένα ένας φίλος. Βγαίναμε πάρα πολύ μαζί τα βράδια, πηγαίναμε σε ταβερνάκια  με συναδέλφους κλπ ή και μόνοι μας. Τι να σου πω, ήταν τεράστια η απώλεια δηλαδή που τον έχασα και οι μνήμες είναι πολύ ισχυρές ακόμα… Να σου πω πάντως ότι μ’ αυτό το σήριαλ είναι η μόνη φορά όλα αυτά τα χρόνια που δεν μου λείπει. Τον έχω δίπλα μου.

 

Ναι, γιατί τον έχεις δίπλα σου.

 

Είναι σαν να έχει ξανακατέβει.

 

Όπως είπες πριν, βοηθούσε πάρα πολύ και τα νέα παιδιά. Σωστά;

 

Ναι, ναι.

Οπότε και σε εσένα τώρα δεν αντέδρασε παράξενα όταν του είπες ότι θέλεις να ασχοληθείς με την υποκριτική.

 

Θυμάμαι τα λόγια του τότε. Μου είπε «διαφωνώ μ’ αυτό που θέλεις να κάνεις. Είναι πολύ σκληρό, λεφτά δεν έχει, δύο φορές το χρόνο θα ζητάς δουλειά, αλλά θα σε στηρίξω σ’ αυτό που θέλεις να κάνεις. Δεν το συζητάμε, από τη στιγμή που το έχεις αποφασίσει, θα σε στηρίξω». Ήλπιζε να πάω να κάνω κάτι άλλο, αλλά από τη στιγμή που το αποφάσισα με στήριξε.

179052089_2894066564192408_894893269567181941_n

 

Ωραία.

 

Έχω μάλιστα και μία συνέντευξη του κάπου σε μία κασέτα που είχε δώσει σ’ έναν ραδιοφωνικό σταθμό στην Κρήτη τότε στην περιοδεία που είχαμε κάνει που έλεγε… δεν ήμουνα μπροστά, αλλά άκουσα τη συνέντευξη μετά, που έλεγε… για μένα μιλούσε ας πούμε με πολύ καλά λόγια και έλεγε ότι «τον πήγαινα από παιδάκι στο θέατρο γιατί παίζαμε με τη μαμά του τότε το 1962 στο Κατράκη και τον παίρναμε με το καροτσάκι στο θέατρο και μεγάλωσε με ηθοποιούς, μεγάλωσε στα καμαρίνια, μεγάλωσε στα παρασκήνια, είναι ο κόσμος του.

 

 Και η μαμά λοιπόν σε στήριξε σ’ αυτό.

 

Βεβαίως, η μητέρα μου ήταν χορεύτρια στο μπαλέτο τότε του Μανώλη Καστρινού και είχε πάρει μέρος και σε ταινίες και σε παραστάσεις. Ήτανε άνθρωπος της δουλειάς, την ήξερε και όλος ο κλάδος. Τα τελευταία χρόνια δούλευε και στο Εθνικό Θέατρο σαν βοηθός σκηνής. Με στήριξε πάρα πολύ, όσο μπορούσε και αυτή.

 

Ωραία. Τα συναισθήματα και οι πρώτες εικόνες που είχες απ’ αυτό τον χώρο και οι πρώτες δουλειές που έκανες απ’ αυτό τον χώρο ποιες ήτανε;

 

Καταρχήν θεωρώ ήταν τεράστια τύχη ότι δούλεψα για πρώτη φορά με την Τζένη Καρέζη και τον Κώστα Καζάκο στην «Παναγία των Παρισίων» έχοντας τελειώσει το πρώτο έτος της Δραματικής Σχολής και εν συνεχεία μετά το στρατό, το 1984 πια έχοντας τελειώσει και τη σχολή και το στρατό ήρθα πια επαγγελματικά στο χώρο. Τότε δούλεψα στο θέατρο μ’ έναν θίασο με τον Νίκο Παπαναστασίου και την Κατερίνα Γιουλάκη σε μία κωμωδία και στην τηλεόραση σ’ ένα σήριαλ σε σκηνοθεσία του Ερρίκου Ανδρέου με τον Λάκη Κομνηνό και την Ελένη Ερήμου. Εν συνεχεία στον «Καπνισμένο ουρανό» με τον Κώστα Κουτσομύτη, που μου έδωσε και πολύ μεγάλο ρόλο κιόλας. Ήτανε μία εκπληκτική δουλειά, σε σενάριο του Βαγγέλη Γκούφα πάνω σ’ ένα βιβλίο του Κώστα Κοτζιά, τον «Καπνισμένο ουρανό» που είχε βραβευτεί από την ακαδημία. Σήριαλ εποχής Κατοχής και μία πραγματική ιστορία που αφορούσε το θάνατο τριών παιδιών που ήταν στην αντίσταση τότε, που τους κλείσανε σ’ ένα σπίτι στον Υμηττό και αντιστάθηκαν.

Η δεύτερη μου δουλειά στο θέατρο ήτανε με τον «Αγαπητικό της βοσκοπούλας». Εγώ ήμουνα στο ρόλο του Λιάκου. Εκεί ήταν και η πρώτη μου συνάντηση πάνω στο σανίδι με τον πατέρα μου. Παίζαμε μαζί. Να σου πω μάλιστα ότι έκλεισα πρώτος εκεί εγώ. Είχα ξεκινήσει ήδη πρώτος, όταν μετά έκλεισε και ο πατέρας μου. Δηλαδή, τον υποδέχτηκα στον θίασο. Έγιναν λίγο ανάποδα εκεί τα πράγματα. (γέλια).

179770200_2935735783218038_3428236765070869557_n

 

Εκεί έγινε ανάποδα το πράγμα όμως. (γέλια)

 

Ναι, ναι. Μου φάνηκε και πολύ περίεργο και αστείο κιόλας.

Ο πατέρας μου έπαιζε τον Μήτρο και αν θυμηθεί κανείς και την ταινία, τραγουδούσε κιόλας, υπάρχει και η μουσική με τον Κώστα να τραγουδάει… Ήταν μία υπέροχη δουλειά η συνεργασία μαζί του. Έχουμε συναντηθεί και σε βιντεοταινίες, έχουμε κάνει μαζί τέτοια πράγματα δηλαδή…

 

Ιδιαίτερες δυσκολίες… γιατί τώρα κοίταξε να δεις… Μιλάω μ’ έναν άνθρωπο ο οποίος μπορεί να προέρχεται από δύο καλλιτέχνες μέσα στο σπίτι του, αλλά και ο υποφαινόμενος, ο συνεντευξιαζόμενος αυτή τη στιγμή είναι ιδιαίτερα ταλαντούχος με πάρα πολύ σπουδαίες δουλειές είτε στον κινηματογράφο, είτε στο θέατρο, είτε στην τηλεόραση κτλ. Δυσκολίες ιδιαίτερες αντιμετώπισες; Γιατί απ’ αυτά τα οποία μου λες και παρακολουθώντας κάποιος εσένα, παρακολουθεί ότι όντως είχες πολύ μεγάλη τύχη και τιμή να συνεργαστείς απ’ τα πρώτα σου βήματα με σπουδαίους ανθρώπους του χώρου. Είχες δυσκολίες πάνω σ’ αυτό το κομμάτι ή όχι;

 

Ναι, κοίταξε να δεις. Μέχρι την κρίση που πέρασε και από την κοινωνία και από το θέατρο φυσικά, δεν είχα μείνει και ποτέ χωρίς δουλειά απ’ όσο θυμάμαι. Δούλευα πάντα, δούλευα πολύ, πληρωνόμουνα  σχετικά καλά… Το θέμα είναι ότι μετά την κρίση μας πήρε η μπάλα όλους και μας σήκωσε. Κάποια στιγμή στα θέατρα βρέθηκα να παίζω πολύ καλούς ρόλους. Αλλά οι αμοιβές ήταν ποσοστά. Ε, καταλαβαίνεις ότι με ποσοστά δεν βγαίνει μεροκάματο.

 

Καταλαβαίνω.

Λοιπόν, και αναγκάστηκα μετά από 40 χρόνια στο θέατρο και στην τηλεόραση να πάω να δουλέψω σ’ εργοστάσιο, γιατί η κόρη μου πέρασε στην Θεατρολογία στο πανεπιστήμιο στην Φιλοσοφική… και έπρεπε με κάποιον τρόπο να πληρώσω τα φροντιστήρια. Ο γιος μου ο Κώστας ο νεότερος, Καραγιώργης ο οποίος σημειωτέον έχω την αίσθηση ότι θα είναι και ο καλύτερος Καραγιώργης από τους τρεις μας (γέλια).

 

Έλα! Έχει τέτοια δείγματα και βλέπεις από τώρα;

 

Θα είναι ο καλύτερος γιατί πάει προς ιατρική. Κατευθύνεται προς την ιατρική. Έχει μία τάση να θέλει να κάνει κάτι που να μπορέσει να βοηθήσει τους ανθρώπους, τους συνανθρώπους του.

 

Ναι, ναι κατάλαβα.

 

Όχι μέσω της τέχνης, αλλά μέσω της ιατρικής και της έρευνας.

 

Εξίσου σημαντικό. Έτσι; Δεν το συζητώ.

 

Είναι ένα πολύ ταλαντούχο παιδί, πανέξυπνο, ευφυής άνθρωπος. Από πολύ-πολύ μικρός έβλεπε ντοκιμαντέρ για κβαντική φυσική για έρευνες και τέτοια ας πούμε.

178785280_181864120451855_8619650048847012862_n

 

Κώστας Καραγιώργης ο γιος.

 

Ο Κώστας Καραγιώργης ο νεότερος.

 

Ενώ η κόρη;

 

Η Στέλλα ετοιμάζεται για να δώσει εξετάσεις σε Δραματική Σχολή και θεωρώ ότι είμαι πάρα πολύ τυχερός που έχω αυτά τα δύο παιδιά. Είναι ό,τι καλύτερο δηλαδή θα μπορούσε να μου τύχει. Είναι ένα δώρο να το πω έτσι.

Είμαι πολύ τυχερός που έχω αυτά τα δύο συγκεκριμένα παιδιά και που μεγαλώνουν με τον τρόπο που μεγαλώνουν. Η Στέλλα Καραγιώργη, η κόρη μου, είναι πολύ συγκροτημένο παιδί, στοχοπροσηλώνεται, έχει βάλει στόχους συγκεκριμένους και τους παλεύει με πολύ συγκροτημένο τρόπο.

 

Ο ηθοποιός είναι ένα πολύ σημαντικό λειτούργημα-επάγγελμα και σίγουρα μέρος του ηθοποιού είναι να είναι και στο θέατρο, να είναι και στην τηλεόραση, να είναι και στον κινηματογράφο. Εσύ έχεις ευτυχήσει να είσαι και σε όλα αυτά. Υπάρχει κάτι το οποίο προτιμάς περισσότερο;

 

Όχι. Και τα δύο μου αρέσουν, και τα δύο τα αγαπάω. Το κάθε ένα απ’ αυτά έχει τη δική του ομορφιά. Το θέατρο έχει το  κοινό, έχει την ανάσα του θεατή, έχει την ανταπόκριση σ’ αυτό που κάνεις πάνω στη σκηνή. Το καταλαβαίνουμε από κάτω. Είναι σαν να γίνεται ένα γκελ και να γυρίζει η ενέργεια του κοινού  επάνω μας. Και κάθε βράδυ βέβαια δεν παίζουμε το ίδιο πράγμα όπως θα νομίζει ο πολύς ο κόσμος. Γιατί το θέατρο είναι ένα σύνολο από μοναδικές ανεπανάληπτες στιγμές όπως και η ζωή. Δεν μπορεί να επαναληφθεί τίποτα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Μπορεί να λέμε τα ίδια λόγια, αλλά θα τα πούμε με διαφορετικό τρόπο. Γιατί είναι η στιγμή διαφορετική. Και η κάθε στιγμή έχει τη μοναδικότητα της όπως και στη ζωή. Η τηλεόραση έχει μία άλλη μαγεία. Η δυσκολία της είναι να είσαι πολύ απλός. Δηλαδή πολύ φυσιολογικός. Όσο λιγότερα κάνεις, τόσο πιο καλά γράφεις. Στο θέατρο πρέπει να είσαι λίγο πιο πάνω από το φυσιολογικό, λίγο πιο… Για να φτάνεις κάτω δηλαδή. Αλλά ένα παραπανίσιο σήκωμα του φρυδιού στην τηλεόραση γράφει πάρα πολύ άσχημα γιατί η απόσταση είναι πολύ κοντά.

Ο κινηματογράφος είναι άλλη μαγεία. Έχει πολύ βάθος, είναι πολύ πιο όμορφος από την τηλεόραση. Είναι εκδρομή με τα συνεργεία, είναι άλλου είδους χώροι, είναι άλλο πράγμα. Και οπωσδήποτε άλλο το γυαλί και το ψηφιακό και άλλο το πανί, το φιλμ δηλαδή.

 

Μπορείς να μου ξεχωρίσεις κάποια συνεργασία από τηλεόραση και από κινηματογράφο;

 

Είπα και πριν, με τον Κώστα Κουτσομύτη είχα δύο πολύ καλές συνεργασίες στον «Καπνισμένο ουρανό» και στον «Μεγάλο θυμό». Με τον Κουτσομύτη ήταν και ο πατέρας μου, είχαν δουλέψει μαζί στον «Άγνωστο πόλεμο» και είχαμε έτσι μία πολύ ιδιαίτερη σχέση και οικογενειακή και φιλίας.

Και με άλλους σκηνοθέτες. Με τον Βασίλη Τσελεμέγκο με τον Κώστα  Κωστόπουλο, τον Γιάννη  Βασιλειάδη… Δεν θέλω να αδικήσω κάποιον τώρα. Τον Θοδωρή Κωνσταντόπουλο που ήμουνα μαζί του στην «Απαγορευμένη αγάπη» πέντε χρόνια.

Και του χρωστάω και πολλά πράγματα. Είχα πάει για πέντε επεισόδια και έκατσα πέντε χρόνια. (γέλια)

Υπάρχουν πράγματα απ’ όλη αυτή την πετυχημένη καριέρα που έχεις, που πετάς, που έχεις μετανιώσει;

 

Βασικά, δεν έχω μετανιώσει για αυτά που έχω κάνει, γιατί μου αρέσει να παίρνω και την ευθύνη γι’ αυτά που κάνω. Έχω μετανιώσει για πράγματα που δεν έχω κάνει.

Έπρεπε δηλαδή ίσως να ήμουνα πιο τολμηρός σε μερικά πράγματα. Δηλαδή… Ή ας πούμε ήθελα να πάω στο εξωτερικό, δεν μπόρεσα να καταφέρω να πάω.

Είπα πάρα πολλά «όχι» στην καριέρα μου, πάρα πολλά, γιατί άκουγα κάτι που έλεγε ο Κώστας Βουτσάς ότι «οι καριέρες δεν χτίζονται με τα ‘ναι’, αλλά χτίζονται με τα ‘όχι’». Και προσπάθησα και εγώ έτσι κάπως να κρατάω μία συνέπεια, να έχω μία συγκεκριμένη πορεία στο θέατρο, μία ταυτότητα. Να μη λέω παντού «ναι» απλά και μόνο για να παίζω. Γιατί το ζήτημα δεν είναι να παίζεις, αλλά το τι παίζεις.

 

Ναι, σωστό. Επίσης είναι και ένα ανταγωνιστικό επάγγελμα-λειτούργημα. Φιλίες μπορούν να αναπτυχθούν μέσα απ’ αυτό;

 

Ναι είναι ανταγωνιστικό επάγγελμα, αλλά δεν θα έπρεπε να είναι γιατί κανείς δεν παίζει μόνος του. Έτσι για να γίνει μία παράσταση να φτάσει σ’ ένα αποτέλεσμα, σημαίνει δουλειά πάρα πολλών ανθρώπων γι’ αυτό. Να σου πω ας πούμε για παράδειγμα τώρα με το σήριαλ που κάνουμε, για να βγει αυτό όλο το αποτέλεσμα και η ατμόσφαιρα της εποχής στην οποία αναφέρεται, το 1971, Δικτατορία κλπ, δουλέψανε πάρα πολλοί άνθρωποι. Από την παραγωγή την Tanweer, φροντιστές, ενδυματολόγοι να βρούνε τα κατάλληλα ρούχα της εποχής, άλλοι να βρούνε αυτοκίνητα, χώρους, σπίτια με ταπετσαρίες…

Και πάρα πολύ δύσκολη ιστορία. Και νομίζω ότι η παραγωγή είναι πάρα πολύ προσεγμένη και πολύ πετυχημένη.

Να σου πω ότι τα γυρίσματα έχουν μία πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Δηλαδή οι ηθοποιοί μεταξύ μας και οι τεχνικοί και όλοι είναι πολύ ευχαριστημένοι και η παραγωγή είναι πολύ προσεγμένη. Πληρωνόμαστε κανονικά στην ώρα μας.

Και επίσης προσέχουμε πάρα-πάρα πολύ τα ζητήματα υγείας, με τις μέρες που περνάμε τις περίεργες… Γίνονται τακτικότατα τεστ και μοριακά και rapid test και τα πάντα.

 

Ωστόσο, εντάξει λες τώρα ότι είσαι σε μία δουλειά, κλπ. Φιλίες μέσα απ’ αυτόν τον χώρο μπορούν να αναπτυχθούν;

Ναι, ναι. Εγώ έχω φίλους. Έχω φίλους και παιδιά που δουλεύαμε μαζί και πιο παλιά χρόνια, με τον Παύλο Ευαγγελόπουλο ας πούμε καμιά φορά έτσι πηγαίναμε και βλέπαμε και ποδοσφαιρικούς αγώνες, όχι στο γήπεδο γιατί γίνονται και επεισόδια, αλλά με μπύρα στο χέρι και από την τηλεόραση. (γέλια).

 

Του Παναθηναϊκού φαντάζομαι;

 

Ε βέβαια του Παναθηναϊκού. Τι άλλο; Και σ’ αυτό έπεσε το μήλο κάτω από τη μηλιά.

 

Και σ’ αυτό συνέχισες. Φαντάζεσαι να ήσουνα Ολυμπιακός; Δεν γινότανε. Ήτανε καταδικασμένο το όλο θέμα.

 

Απλώς ο Φίλιππας είναι Ολυμπιακός.

 

Α! Ποιος;

 

Ο αδελφός μου ο Φίλιππας. Έχω αδελφό.

 

Και πώς ξέφυγε ο Φίλιππας να είναι Ολυμπιακός;

 

Ο Φίλιππας μας έφυγε σε όλα. Δηλαδή δεν έγινε ηθοποιός, δεν έγινε Παναθηναϊκός… Πολλά δεν έγινε. Ακολούθησε το δικό του… έχει τη δική του προσωπικότητα.

 

Όσον αφορά τώρα που είπες προηγουμένως και το όνομα του Παύλου Ευαγγελόπουλου. Και εσύ και ο Παύλος Ευαγγελόπουλος και όλοι οι άλλοι ηθοποιοί της φουρνιάς αυτής, βιώσατε πάρα πολύ έντονα και το κομμάτι της βιντεοκασέτας. Που γνώρισε και συνεχίζει και γνωρίζει μεγάλη επιτυχία από τον κόσμο. Κάποιοι όμως…

 

Κοίταξε, όχι και όλες.

 

Όχι και όλες, ναι. Κάποιοι όμως τις κατακεραυνώνουν.

 

Εντάξει, ήτανε μία εποχή που δεν γινόντουσαν σήριαλ, δεν γινότανε κινηματογράφος και είχε πέσει πάρα πολύ δουλειά στην πλευρά της βιντεοκασέτας. Είχαν γυριστεί βιντεοκασέτες που ήταν στο πόδι γραμμένες σεναριακά και το πολύ σε έξι μέρες γυριζόταν μία ταινία, αλλά είχαν γυριστεί και ταινίες πιο προσεγμένες. Ε και τότε προσπαθήσαμε κάπως να αποφύγουμε τα πολλά-πολλά… πώς να το πω… ο πατέρας μου είχε παίξει με τον Μουστάκα, με τον Ρίζο, είχαμε κάνει το «Θυμήσου τον Σεπτέμβρη» με τον Κώστα  Καρρά… Είχαμε κάνει μαζί ταινίες διάφορες. Εντάξει, ακούω την κριτική και γενικότερα στον χώρο που γίνεται της βιντεοκασέτας. Δεν θεωρώ κακή την κριτική. Εγώ σέβομαι την άποψή του κόσμου και συναδέλφων που δεν συμφωνούν με την βιντεοκασέτα. Συμφωνώ. Δηλαδή πώς να σου πω, δεν κακίζω την κριτική ποτέ.

156806153_774740393457664_5764324306258188942_n

 

Ναι, ναι κατάλαβα.

 

Την θεωρώ ότι είναι πολύ χρήσιμο εργαλείο η κριτική.

 

Κάτι άλλο που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι τραγουδάς και υπέροχα. Αυτό πώς προέκυψε;

 

Από μικρός είχα έτσι αυτό που λέμε μουσικό αυτί. Να, κάτι που δεν έκανα που το μετανιώνω που δεν ασχολήθηκα πιο σοβαρά από πιο νέος, ήθελα ας πούμε να έχω μία επαφή με τον Μίκη Θεοδωράκη γιατί μου άρεσε πάρα πολύ το έργο του Μίκη και του Θάνου Μικρούτσικου. Πήγαινα στις συναυλίες του συνέχεια, δεν είχα λείψει από καμία. Από καμία όμως!

 

Πανδημία και όλα τα υπόλοιπα τα γεγονότα με το «me too». Όσον αφορά το θέατρο, βάλλεται απ’ αυτά τα δύο, τα έτη 2020-2021.

 

Ναι, θεωρώ ότι στο ζήτημα της πανδημίας τα θέατρα μπορούν να ανοίξουν με μάσκες, αποστάσεις, με την χωρητικότητα στο 1/3 και πρέπει να ανοίξουν γιατί θα λειτουργήσουν και μ’ έναν τρόπο θεραπευτικό αν θες απέναντι στην κατάθλιψη, να δώσουνε στον κόσμο δύναμη να πάρει τα πάνω του ας πούμε. Δεν είναι μπαρ τα θέατρα. Έτσι; Παίζουν θεραπευτικό ρόλο. Είναι ψυχαγωγία, είναι αγωγή ψυχής. Το θέατρο χρειάζεται όπως χρειαζόμαστε το ψωμί, το γάλα. Έτσι;

 

Σωστά, σωστά.

 

Είναι είδος πρώτης ανάγκης ο πολιτισμός. Χωρίς αυτό, θα ήμασταν πάνω στα δέντρα ακόμα. Λοιπόν, απ’ την άλλη πλευρά στο θέμα του «me too», μιλάς για την κακοποίηση δηλαδή…

 

Ναι, ναι.

Την βία, την σωματική βία. Καταρχήν, να ξεκαθαρίσουμε ότι υπάρχουν δύο ειδών βίες. Η μία είναι η λεκτική βία ή ξέρω εγώ κακή συμπεριφορά και υπάρχει και η σεξουαλική κακοποίηση που είναι κακούργημα. Γιατί δεν είναι όλα το ίδιο. Έτσι; Λοιπόν, καταδικαστέα μεν, αλλά δεν είναι όλα με το ίδιο βάρος.

Είναι άλλο πράγμα η σεξουαλική κακοποίηση, ο βιασμός και άλλο πράγμα είναι μία πολύ άσχημη συμπεριφορά αντισυναδελφική στο καμαρίνι, πάνω στη σκηνή κλπ. Και τα δύο πρέπει να σταματήσουνε. Ευκαιρία είναι νομίζω να υπάρχει μία κάθαρση στον χώρο. Να ξαναδούμε τα πράγματα απ’ την αρχή, να ξαναμετρηθούμε να δούμε ποιοι είμαστε και πώς είμαστε και με τι όρους θα είμαστε. Είναι πάρα πολύ θετικό ότι άνοιξαν τα στόματα, ότι βρήκε ο κόσμος την δύναμη, άσχετα αν το κάνει τώρα. Δεν συμφωνώ μ’ αυτούς που λένε «γιατί τώρα;». Γιατί τώρα τους ήρθε. Γιατί τώρα μπορέσανε. Γιατί τώρα βρήκαν τη δύναμη. Υπάρχουν απαντήσεις σ’ αυτό.

Δεν μπορείς να καταδικάζεις δηλαδή και να λες «γιατί τώρα το θυμήθηκαν». Γιατί τώρα μπορέσανε. Αυτό είναι.

 

Μιας και πάμε λίγο προς το κλείσιμο. Θα ήθελα να μου πεις τι άλλο κάνεις, τι άλλο ετοιμάζεις.

 

Δεν ετοιμάζω κάτι. Αυτή τη στιγμή έχω πέσει με τα μούτρα σ’ αυτόν τον ρόλο. Τώρα, από εκεί και πέρα θα δούμε. Θέλω να συνεχίσω με την ίδια εταιρεία παραγωγής. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος. Νομίζω και αυτοί είναι ευχαριστημένοι και θα δούμε, εδώ είμαστε.

 

Ωραία. Τι θα ήθελες να πεις κλείνοντας;

 

Ο κόσμος να αλλάξει προς το καλύτερο. Και αυτό εξαρτάται από τον ίδιο τον κόσμο. Στο χέρι του είναι…Και να ανοίξουν δηλαδή οι χώροι πολιτισμού.

 

Σπύρος Καλαματιανός

Σπύρος Καλαματιανός

Με πολυετή παρουσία στα ΜΜΕ και στις δημόσιες σχέσεις & σε χώρους της μόδας των καλλιτεχνών, των τεχνών, των πολεμικών τεχνών καθώς και του αθλητισμού, με σπουδαίες συνεντεύξεις στο ενεργητικό του, ήρθε στην μεγάλη παρέα του kallitexnes.gr
Σπύρος Καλαματιανός