Γράφει η Mαρία Αγγέλου

Από απαρχής του κόσμου η άσβεστη ανάγκη του ανθρώπου για έκφραση, μια ανάγκη βαθιά ριζωμένη στο ανθρώπινο γονιδίωμα, έβρισκε λειτουργική διέξοδο στις τέχνες, διαμορφώνοντας έτσι τον θεμέλιο λίθο του πολιτισμού και την εξελικτική πορεία του καλλιτεχνικού στερεώματος.

Το θέατρο, όντας μια από αυτές τις προεξάρχουσες μορφές έκφρασης, έθεσε τις δικές του βάσεις στο πολιτιστικό πλαίσιο, προσφέροντας την πολυπόθητη ψυχαγωγία, αλλά και έναν έμμεσο τρόπο στηλίτευσης των κακώς κειμένων της εκάστοτε εποχής. Αν σε αυτή την θεατρική έκφραση του κοινωνικού γίγνεσθαι, προσθέσει κανείς την διαχρονικότητα των αρχετυπικών συμπεριφορών που παρουσιάζονταν επί σκηνής, τότε μιλάμε για ένα εκφραστικό μέσο που ράγισε τα στεγανά του χρόνου, παρασύροντας το παρελθόν στα μονοπάτια του παρόντος καιρού χωρίς ανάγκη εκσυγχρονισμού.

Στην διαχρονικότητα των θεατρικών έργων έχουν συμβάλλει πολλοί συγγραφείς κατά καιρούς, αντανακλώντας στα κείμενά τους την απτή, κοινωνική  πραγματικότητα των χρόνων τους, όπως την βίωσαν βρισκόμενοι στην νευραλγική θέση του εξωτερικού παρατηρητή. Ανάμεσα σε αυτούς τους συγγραφείς, βρίσκεται και ένας από τους πιο σημαντικούς Ιταλούς θεατρανθρώπους, ο Ντάριο Φο, το διαχρονικό έργο του οποίου έρχεται στο προσκήνιο μέσα από την θεατρική διασκευή του «Ελεύθερου Ζευγαριού», δια χειρός Γιώργη Κοντοπόδη στο θέατρο «Μπέλλος».

Λίγα λόγια για το έργο:

Εκείνη… εκείνος… ο γάμος τους… οι απιστίες του… ο εραστής της… οι συνεχείς απόπειρες αυτοκτονίας… η ζήλια τους… η αγάπη τους… και μια εξομολόγηση στους θεατές, που θα μοιραστούν αμφίδρομα τα συζυγικά τους προβλήματα. Μια θεότρελη κωμωδία με πολύ γέλιο, απρόοπτη εξέλιξη, αλλά και συγκινήσεις καθημερινής ζωής.

Η κριτική μας:

Μια επιτυχημένη παράσταση οφείλει πάντα την εδραιωμένη θέση που κατέχει στην συνείδηση του κοινού, σε μια σωρεία παραγόντων που αλληλεπιδρούν αρμονικά και συντονισμένα, ώστε να κατοχυρώσουν το ποθούμενο αποτέλεσμα. Στην περίπτωση της παράστασης «Το ελεύθερο ζευγάρι» οι κραταιοί πυλώνες της επιτυχίας είναι τρείς και περιλαμβάνουν τόσο την ερμηνεία και την σκηνοθεσία, όσο και το ίδιο το κείμενο.

Έχοντας ως σημείο εκκίνησης το αριστουργηματικά φαρσοκωμικό και δηκτικό έργο του Ντάριο Φο και της συζύγου του Φράνκα Ράμε «Ανοιχτό ζευγάρι, σχεδόν ανοιχτό»( Coppia aperta, quasi spalancata), γραμμένο εν έτει 1983, ο Γιώργης Κοντοπόδης κινήθηκε ευφυώς προς την κατεύθυνση της ελεύθερης διασκευής. Μια κίνηση προσεκτικά μελετημένη, που αποδείχτηκε ιδιαίτερα εμπνευσμένη, αφού η παράσταση δεν έχασε τίποτα από την αρχική της γεύση, εξισορροπώντας παράλληλα με την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και σκιαγραφώντας ολοκληρωμένες και ξεκάθαρες προσωπικότητες. Η απόφασή του αυτή στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία, κερδίζοντας επάξια το στοίχημα της άρτιας θεατρικής διασκευής και αποκαλύπτοντας τις συγγραφικές ικανότητες του ταλαντούχου καλλιτέχνη.

Στην ανάδειξη του κειμένου, μείζονα ρόλο έπαιξε η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου, η οποία κάλλιστα χαρακτηρίζεται ως ευρηματική και εμφατική, δεδομένου του ότι φώτισε τις καλά κρυμμένες ρωγμές στο γάμο του ζευγαριού, ανασύροντας συνάμα από τους ηθοποιούς όλα τα συναισθήματα που αναπαράγονται με αφορμή την διασάλευση των συζυγικών δομών. Επιπροσθέτως, η διαδραστική χροιά με την οποία κόσμησε την παράσταση, καθώς και η χρήση όλου του σκηνικού χώρου από τους ηθοποιούς, συνέβαλλαν ιδανικά στην αίσθηση οικειότητας με το κοινό και στο χτίσιμο μιας διαλογικής και συναισθηματικής σχέσης μαζί του.

Η μαεστρία του όμως επεκτάθηκε, τόσο στην δημιουργία του χρηστικότατου σκηνικού, όσο και στην επιλογή των τραγουδιών που πλαισίωσαν το έργο, προσφέροντας έτσι μια χαρούμενη και καίρια νότα στο κλίμα της ιστορίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της εύστοχης μουσικής του παρέμβασης κρίθηκε η εύθυμη ταραντέλα, που χρησιμοποιήθηκε ως σήμα κατατεθέν της παράστασης.

Όντας ένα έργο ερμηνευτικά προκλητικό, δεν θα μπορούσε παρά να στηριχθεί σε δυο ικανότατους πρωταγωνιστές, όπως είναι η Φίλη Μαρσώ και ο Γιώργης Κοντοπόδης, οι οποίοι εναλλάσσονται περίτεχνα στους ρόλους του θύτη και του θύματος, κρατώντας έτσι σε εγρήγορση την πλοκή για χάρη του κοινού.

Η Φίλη Μαρσώ ενσαρκώνει με πάθος και τσαχπινιά την Ιταλίδα, η οποία πλήττεται από τις ατασθαλίες του συζύγου της, προτού περάσει στην αντεπίθεση. Απόλυτα ακριβής και με αξιόλογη συνέπεια στον ψυχισμό της ηρωίδας της, καταφέρνει να παραδώσει μια άψογη ερμηνεία, που σε παρασέρνει με τις κωμικές και ενίοτε δραματικές της διακυμάνσεις. Η καλοδουλεμένη της προσέγγιση αποδεικνύει έτσι τις οφθαλμοφανείς υποκριτικές της ικανότητες.

Στο πλευρό της ο Γιώργης Κοντοπόδης, με την ευχάριστη προσθήκη της Κρητικής προφοράς, προσδίδει μια ιλαρότητα στον χαρακτήρα που υποδύεται, αποσκοπώντας τόσο στην τέρψη του κοινού, όσο και στην περαιτέρω υπογράμμιση των αντιθετικών στοιχείων ανάμεσα στους συζύγους. Η ερμηνεία του αποκαλύπτει έναν χαρισματικό, καλοδουλεμένο εργάτη της τέχνης, ο οποίος ενισχύει το στήσιμο του χαρακτήρα που υποδύεται με την εμπειρία και την εφευρετικότητά του.

Ιδανικό και λίαν επιτυχημένο εύρημα, που αποσκοπεί στην διάνθιση, αλλά και στην εξέλιξη της πλοκής της ιστορίας, θεωρείται η εμφάνιση του γιού του ζευγαριού, τον οποίο υποδύεται ο Γιώργος Ντάβος, αλλά και του εραστή της συζύγου, τον οποίο μας συστήνει ο Χρήστος Φωτιάδης. Με την ένσαρκη, δροσερή, αλλά και μεστή παρουσία τους προσθέτουν επιπλέον δραματικότητα στις ήδη έντονες στιγμές του ζευγαριού, δρώντας ως βοηθητικός καταλύτης στα τεκταινόμενα.

«Το ελεύθερο ζευγάρι» ως παράσταση, λειτουργεί σαν καθρέφτης των επιπλοκών που μπορεί να παρουσιαστούν σε ένα αγαπημένο ζευγάρι, κατά την διάρκεια των χρόνων. Δοσμένη με ευθυμία και κωμικοτραγικές αποχρώσεις, πετυχαίνει τον πολιτιστικό σκοπό της να συστήσει τους θεατές με την προσωπική τους ενδοσκόπηση. Αυτό απορρέει και από την επιτυχημένη της πορεία, με την παράσταση να βρίσκεται στο πέμπτο έτος της διαδρομής της. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Ο Γιώργης Κοντοπόδης κινήθηκε ευφυώς προς την κατεύθυνση της ελεύθερης διασκευής. Μια κίνηση προσεκτικά μελετημένη, που αποδείχτηκε ιδιαίτερα εμπνευσμένη, αφού η παράσταση δεν έχασε τίποτα από την αρχική της γεύση, εξισορροπώντας παράλληλα με την σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα και σκιαγραφώντας ολοκληρωμένες και ξεκάθαρες προσωπικότητες.

1Ταυτότητα παράστασης:

Η ελεύθερη διασκευή του Γιώργη Κοντοπόδη πάνω στο έργο των Ντάριο Φο- Φράνκα Ράμε, ξεκινάει τις παραστάσεις της το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου και παρουσιάζεται έως την Κυριακή 4 Νοεμβρίου.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Παρασκευή και Σάββατο στις 21:30, Κυριακή 19:00 και 21:30.

Tιμές εισιτηρίων: 15 ευρώ, 10 ευρώ (φοιτητικό, ανέργων, Α.Μ.Ε.Α.)

Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λιακόπουλος

Παίζουν: (με σειρά εμφάνισης) Γιώργης Κοντοπόδης, Μαρσώ Φίλη, Γιώργος Ντάβος, Χρήστος Φωτιάδης

Παραστάσεις από το Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου έως την Κυριακή 4 Νοεμβρίου.

Το ταμείο του θεάτρου λειτουργεί καθημερινά (εκτός Δευτέρας και Τρίτης) από τις 17:30-22:30.

Θέατρο «Μπέλλος»
Κέκροπος 1, Πλάκα
Τηλέφωνο: 2103229889
fga.theatre@gmail.com

Η σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Λιακόπουλου κάλλιστα χαρακτηρίζεται ως ευρηματική και εμφατική, δεδομένου του ότι φώτισε τις καλά κρυμμένες ρωγμές στο γάμο του ζευγαριού, ανασύροντας συνάμα από τους ηθοποιούς όλα τα συναισθήματα που αναπαράγονται με αφορμή την διασάλευση των συζυγικών δομών.

main2