Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Το βράδυ της Παρασκευής 19 Οκτωβρίου, το kallitexnes.gr βρέθηκε στο Beverley Cafe bistrot για να παρακολουθήσει αποσπάσματα από το βιβλίο της Ζωής Ναούμ, σε μορφή δραματοποιημένης αφήγησης από την υπέροχη Λίζυ Ξανθοπούλου.

Τα βράδια της συγκεκριμένης ημέρας κρατούν τον τελευταίο απόηχο από μια εβδομάδα, που μόλις τελειώνει και τους ψιθύρους του Σαββατοκύριακου που δεν έχουν γίνει ακόμα φωνές. Είναι η ιδανική στιγμή για κάποιον να χαλαρώσει και να έρθει σε επαφή με αυτό που αναζητά η ψυχή του… να βρεθεί δηλαδή, σε ένα μπιστρό για να «διαβάσει» γράμματα. Γράμματα που θα μπορούσε να τα είχε γράψει ο καθένας από εμάς και όμως δεν το έκανε. Γράμματα που μπορεί και να έχουν γραφτεί και να έχουν θαφτεί σε συρτάρια, χωρίς ποτέ να σταλούν. Μηνύματα σε μπουκάλι που πλέουν σε πελάγη και όμως… ένα βράδυ Παρασκευής γίνονται κείμενο και φωνή από το στόμα της Λίζυ Ξανθοπούλου.

Σε ένα κομψό, ρετρό περιβάλλον με χαμηλωμένα τα φώτα, στην σκάλα που οδηγούσε στον πάνω όροφο εμφανίστηκε η Λίζυ Ξανθοπούλου, κατέβηκε, μπερδεύτηκε με το πλήθος, πήρε ένα ποτήρι κρασί και κάθισε δίπλα μας για να διαβάσουμε μαζί τα γράμματα. Γράμματα-μαρτυρίες, που έκρυβαν μεγάλες αλήθειες. Όλα τα πράγματα που ποτέ μας δεν είπαμε και θέλαμε να πούμε, μα κάτι μας σταματούσε πάντα. Ίσως ο χρόνος που πέρασε και δε γυρνά πίσω, ο εγωισμός και η περηφάνια, ο φόβος και η αδυναμία προφορικής έκφρασης όλων όσων νιώθουμε. Μέσα σε κάθε γράμμα, ανακαλύψαμε κομμάτια του εαυτού μας και καταλάβαμε ότι όσο διαφορετικοί είμαστε όλοι οι άνθρωποι, άλλο τόσο ίδιοι τελικά είμαστε στον τρόπο που νιώθουμε απέναντι σε όσους αγαπάμε. Τα κείμενα της Ζωής Ναούμ, γραμμένα με απλό μα ταυτόχρονα τόσο όμορφα δοσμένο τρόπο, ήταν μια κατάθεση ψυχής, ένα κομμάτι της συνολικής ανθρώπινης ψυχής που κινείται και αναπνέει γύρω από την παρουσία της αγάπης. Γράμμα στην πεθαμένη μητέρα που έφυγε νωρίς (πάντα θα είναι νωρίς για το παιδί της), στον πατέρα που ποτέ δεν κατάλαβε την κόρη του, στον σύζυγο που άφησε το σπίτι έπειτα από έναν καυγά, στον ίδιο τον Άγιο Βασίλη. Επιστολές, που η τύχη τις έφερε ως έμπνευση στην πένα της δημιουργού του βιβλίου και τους έδωσε δύναμη και φωνή.

Η καλλιτέχνης μας, Λίζυ Ξανθοπούλου, απογείωσε τα κείμενα με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο και μας συγκίνησε μέχρι δακρύων. Κυρίως… έβλεπα και την ίδια να ζει με όλες της τις αισθήσεις όλα όσα διάβαζε… Ένας λαμπερός, ζωντανός, πολύχρωμος χαμαιλέοντας, με τη λάμψη των αστεριών στο βλέμμα και όλα τα κύματα του ανέμου και της θάλασσας στη φωνή της.

44477873_2151643881724123_966024722821152768_nΗ Βίκυ Πάστρα, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθετική επιμέλεια, έκανε τη διαφορά. Κατάφερε με μαγικό τρόπο να συνθέσει ένα περιβάλλον στο οποίο ταίριαξε τέλεια η παρουσία της Λίζυ Ξανθοπούλου, μια και νιώσαμε όλοι ότι συνομιλούσαμε μαζί της και όχι ότι βλέπαμε κάποια παράσταση και όμως… είχαμε μπροστά μας τον μονόλογο μιας σπουδαίας ηθοποιού. Η καλλιτέχνης μας απογείωσε τα κείμενα με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο και μας συγκίνησε μέχρι δακρύων. Ήταν σχεδόν απτή η ένταση των συναισθημάτων που μας γέννησε και έβλεπα αρκετά μάτια γύρω μου να βουρκώνουν και να δακρύζουν. Κυρίως… έβλεπα και την ίδια να ζει με όλες της τις αισθήσεις όλα όσα διάβαζε… έγινε παιδί, μητέρα, σύζυγος, κόρη… μα παρέμεινε πάνω απ’όλα μια υπέροχη ερμηνεύτρια. Ένας λαμπερός, ζωντανός, πολύχρωμος χαμαιλέοντας, με τη λάμψη των αστεριών στο βλέμμα και όλα τα κύματα του ανέμου και της θάλασσας στη φωνή της. Δηλώνω σκλαβωμένη από το τεράστιο ταλέντο της. Σπουδαία συμβολή στην όλη αυτή παρουσίαση ήταν η ηχογραφημένη φωνή του Βασίλη Ευταξόπουλου, ο οποίος ως σύζυγος πραγματικά συγκλόνισε με τον τρόπο που τσαλάκωσε τον εαυτό του, ανοίγοντας μέσα από ένα γράμμα όλα τα χαρτιά του.

Σπουδαία προσθήκη στην αρχή και στο τέλος της κάθε επιστολής, τα αγαπημένα μου τραγούδια: Rolling StonesHas anyone seen my baby?», Pink FloydMother», REMLosing my religion», Rolling StonesPaint it black» και το βασικό τραγούδι-ύμνος των BeatlesHere comes the sun».

Μετά το τέλος της παράστασης, ο εκδότης του βιβλίου της Ζωής Ναούμ και ιδιοκτήτης των εκδόσεων «Δυάς», Γιώργος Μωύσογλου μίλησε με τα καλύτερα λόγια για τη συγγραφέα και μας τη σύστησε. Η ίδια εμφανώς συγκινημένη, γλυκομίλητη, ουσιαστική και με όμορφο λόγο, μας μίλησε για το βιβλίο της, ανοίγοντας την ψυχή της σε όλους εμάς. Της ευχόμαστε τα καλύτερα στο λογοτεχνικό αυτό ταξίδι της, όντας οι πιστοί της συνοδοιπόροι στις τόσο μεστές και ξεχωριστές μαρτυρίες, που κρύβουν τα γράμματα που αναζητούν παραλήπτες.

Η Βίκυ Πάστρα, αναλαμβάνοντας τη σκηνοθετική επιμέλεια, έκανε τη διαφορά. Κατάφερε με μαγικό τρόπο να συνθέσει ένα περιβάλλον στο οποίο ταίριαξε τέλεια η παρουσία της Λίζυ Ξανθοπούλου.

44512345_2151643755057469_349079608785633280_nΕμείς ως θεατές, παραλάβαμε μια δραματοποιημένη αφήγηση από μια εκπληκτική ηθοποιό και νιώσαμε χάρη στις λέξεις της Ζωής Ναούμ, τι πάει να πει να είσαι πρώτα απ’όλα άνθρωπος. Με όλες τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας. Μα κυρίως με πλήρη γνώση της αγάπης, που ενώνει με τη μαγική κλωστή της τις ζωές όλων μας…

Σε μια εποχή που ο κόσμος διαβάζει μέσα από οθόνες κάθε είδους, έχοντας παραγκωνίσει το χαρτί, το στυλό, το θόρυβο του φύλλου και της γραφής, το βράδυ της Παρασκευής στο Beverley Cafe Bistrot μας σύστησε ξανά στην αλληλογραφία της ψυχής και μας θύμισε τι σημαίνει να είσαι πάνω απ’όλα το βασικότερο: άνθρωπος. Με αισθήματα και καρδιά. Ευχαριστώ πολύ γι΄αυτό.

«Γράμματα που αναζητούν παραλήπτες…» της Ζωής Ναούμ

Σκηνοθετική επιμέλεια: Βίκυ Πάστρα
Ερμηνεία: Λίζυ Ξανθοπούλου
Κείμενο: Ζωή Ναούμ
Φωνή: Βασίλης Ευταξόπουλος
Φωτογραφίες: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ

Το βιβλίο κυκλοφορεί από την «Δυάς» εκδοτική-Γιώργος Μωύσογλου.
44509143_2151644078390770_5276486602967744512_n

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου