Γράφει η Μαρία Κυρκίνη

Ηκαρδιά μου χτυπούσε δυνατά! Έφτασα στο θέατρο «Βαφείο» για να παρακολουθήσω την παράσταση «Γυναίκες» της Γαλάτειας Καζαντζάκη, σε σκηνοθεσία Πέρη Μιχαηλίδη. Η είσοδος του θεάτρου λόγω του μεγέθους του, σου δίνει μία οικειότητα, τόσο με τον χώρο, όσο και με όλους τους ανθρώπους γύρω σου. Με μια όμορφη παρέα παρακολούθησα το έργο μιας συγγραφέως, η οποία συνδέεται με τη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Μάλιστα ο ίδιος της έδωσε το πνεύμα της ελευθερίας και το θάρρος να ξεκινήσει ένα δημιούργημα, που αναφέρεται στον αγώνα των γυναικείων δικαιωμάτων, καθώς και της γυναικείας απελευθέρωσης.

Λίγα λόγια για το έργο:

Η μουσική του ακορντεόν ζωντανεύει τη σκηνή, ξυπνώντας τις ζωές πέντε αδερφών με τις σκέψεις αυτών να τριγυρνούν από τη μία γυναίκα στην άλλη. Οι προβληματισμοί τους, τα όνειρα, τα παθήματα, οι αγωνίες και τα συναισθήματά τους σε ταξιδεύουν σε μία διαχρονικότητα, όπου οι σκέψεις των γυναικών αυτής της εποχής δεν διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό από αυτές του σήμερα. Η κάθε γυναίκα λέει για τα δικά της βιώματα με κοινή συνιστώσα τις επιθυμίες, τα δικαιώματα και την αγάπη τους για την ελευθερία.

Η κριτική μας:

Το συγκεκριμένο έργο γράφτηκε το 1933 από την Γαλάτεια Καζαντζάκη, η οποία ήταν πρώτη σύζυγος του Νίκου Καζαντζάκη. Η δημιουργός αναφέρεται στο πατριαρχικό καθεστώς και στο πολιτικό σύστημα, το οποίο βρισκόταν σε αντίθεση με το κομμουνισμό, ενώ προσπαθούσε με κάθε τρόπο να εξολοθρεύσει κάθε επαναστατική φωνή. Η παράσταση τονίζει το νόημα των γυναικείων δικαιωμάτων και το πνεύμα της ελευθερίας, σύμφωνα με τη συγγραφέα. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γαλάτεια Καζαντζάκη ταυτίζεται με την Αίμη, μία γυναίκα προσφάτως χωρισμένη που προσπαθεί να εκφράσει τον πόνο και την οργή που νιώθει για τα βιώματά της. Η Νίνα είναι η αδερφή της Αίμης και η Άννα είναι η γυναίκα, που οι δύο αδερφές στάθηκαν δίπλα της μέχρι το τέλος της ζωής της.

Ο Πέρης Μιχαηλίδης, ο οποίος σκηνοθέτησε το έργο, με τη βοήθεια της μουσικής υπόκρουσης από ακορντεόν παρουσιάζει τις πρωταγωνίστριες μαζί και χωριστά στην ίδια σκηνή. Ένα ξύλινο τραπέζι με καθημερινά αντικείμενα, στοιχειοθετεί την ταυτότητά τους και μέρος από την καθημερινότητα εκείνης της εποχής. Γύρω από το τραπέζι αυτό φαίνεται να γυρίζουν με τη σειρά οι ζωές των πέντε αδερφών, που κατά τη διάρκεια της παράστασης υπάρχει άλλοτε ένταση, άλλοτε θυμός ή παράπονο και άλλοτε δεν πλησιάζει καθόλου η μία την άλλη.

Ο σκηνοθέτης μας δείχνει με απλό μεν, αλλά ξεχωριστό τρόπο πέντε αδερφές μιας άλλης εποχής και οι ρόλοι τους ζωντανεύουν, παρουσιάζοντας διαχρονικές σκέψεις, επιθυμίες και συναισθήματα. Μέσα από την αδερφική σχέση των πέντε γυναικών, ο σκηνοθέτης καταφέρνει να αποδώσει σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό το πνεύμα της συγγραφέως και να μας εισχωρήσει στον κόσμο και στην ιδεολογία μιας εποχής, η οποία επαναλαμβάνεται παρομοίως στη δική μας. Αυτό συμβαίνει, διότι τα στερεότυπα και οι κοινωνικές αντιλήψεις δεν έχουν αλλάξει ικανοποιητικά, παρόλο που έχουν περάσει πολλές δεκαετίες. Πρόκειται για ένα έργο μικρής διάρκειας μεν, αλλά φαίνεται καθαρά προσεγμένο, με εξαιρετική αλληλουχία μεταξύ των ερμηνειών των ηθοποιών.

Η Δήμητρα Μπάσιου υποδύεται την Άννα, τη ρομαντική ποιήτρια που θυσιάζεται για την αγάπη και τον έρωτα. Όμως ο έρωτας την πρόδωσε και ενώ γνωρίζει ότι ο θάνατός της έρχεται σύντομα, αυτή συνεχίζει μέχρι τέλους να περπατά το μονοπάτι της μοναξιάς. Καθισμένη σε ένα σκαμπό, υποδύεται άριστα την ποιήτρια. Κρατούσε στο ένα χέρι ένα τετράδιο με τα ποιήματά της, στο άλλο το μαντήλι για τον βήχα, φαινομενικά δυνατή και γενναία, αλλά κατά βάθος μια πληγωμένη και ανυπεράσπιστη ψυχή, που προσπαθεί να σταθεί με δύναμη και αξιοπρέπεια στον ερχομό του θανάτου.

Η Βασιλική Σαραντοπούλου είναι η Καίτη, μία όμορφη και μορφωμένη κοπέλα που θυσιάζει σώμα και ψυχή, προκειμένου να λάβει μια πιο πλουσιοπάροχη ζωή. Προσπαθεί να καταστρέψει μια οικογένεια λόγω των ανασφαλειών της, με αποτέλεσμα να χάσει αυτό που ήθελε. Μετά την αποτυχία της, η ίδια προσπάθησε να βρει τη Νίνα στην αυτοεξορία και στο τέλος αγκαλιάζονται. Μια αξιόλογη ηθοποιός, που παρουσιάζει μέσα στο έργο την αμεσότητα, τις χιουμοριστικές ατάκες και το πόσο φυσικά παίζει το ρόλο της.

Η Κατερίνα Σούλη είναι η Φανή, το «δαιμόνιο θηλυκό» της οικογένειας. Δείχνει ακριβώς αυτό που είναι και φαίνεται. Η υποκρισία, η αγάπη για τα πλούτη, η ματαιοδοξία και το απόλυτο συμφέρον. Τα προβλήματα και η βαριά αρρώστια της αδερφής Άννας, φαίνεται να μην την ενδιαφέρουν. Η ηθοποιός με χιούμορ και άμεσο τρόπο, κατορθώνει εξαιρετικά να μας πείσει για τον χαρακτήρα που υποδύεται, αποδεικνύοντας έτσι τις υποκριτικές της ικανότητες και λαμβάνοντας το θαυμασμό και τη συμπάθεια του κοινού στο πρόσωπό της.

Το λογοτεχνικό έργο της Γαλάτειας Καζαντζάκη ζωντανεύει με έντονα συναισθήματα, πάθη και επιθυμίες! Ο θεατής παρατηρεί την αλληλοσύνδεση σκέψεων των πέντε γυναικών, καθώς και το ακορντεόν της Έλσας Στουρνάρα με την υπέροχη φωνή της.

ginekes-2Η Βιβή Τάγαρη υποδύεται την Αίμη, την φρεσκοχωρισμένη γυναίκα που βυθίζεται στις σκέψεις της, διαβάζει πολύ και ερευνά σε βάθος κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Μέσα από τον συγκεκριμένο χαρακτήρα βγαίνει το πνεύμα της ίδιας της δημιουργού, συνεπώς οι θεατές εισάγονται βαθιά στον ψυχικό κόσμο της. Η Αίμη δείχνει να προχωράει σε αυτή τη ζωή με την αίσθηση ότι όσα περισσότερα μαθαίνει, τόσο πιο πολλά γίνονται τα ερωτήματα σε σημείο να αμφιταλαντεύεται πάνω σε πολιτικές και ηθικές αξίες και γεγονότα. Ο ρόλος ήταν ιδιαίτερα δύσκολος, παρόλα αυτά ήταν εξαιρετικό το αποτέλεσμα μέσω της συγκεκριμένης ηθοποιού.

Η Νάντια Δαλκυριάδου υποδύεται τη Νίνα, την κομουνίστρια δασκάλα και τη γυναίκα που ξέρει τι θέλει και τι ζητάει στη ζωή της, σε αντίθεση με τις αδερφές της. Η προσωπικότητά της είναι πιο σταθερή, χωρίς να μετανιώνει για τα «θέλω» της. Εκφράζεται με πάθος και με αυτοπεποίθηση, γιατί ως άνθρωπος και ως γυναίκα πιστεύει βαθιά στην ισότητα των φύλων και στα ανθρώπινα δικαιώματα. Λατρεύει την επανάσταση και τον αγώνα ενάντια στην αυταρχικότητα του καθεστώτος εκείνης της εποχής και επιλέγει τον δρόμο της εξορίας. Φυσικά η πράξη της αυτή ισούται με τη μοναξιά και την απομόνωση, αλλά στάθηκε πάνω στα «πιστεύω» της μέχρι το τέλος. Η ερμηνεία της ηθοποιού ήταν άψογη. Θεωρώ ότι ήταν η καταλληλότερη ηθοποιός για το συγκεκριμένο ρόλο, λόγω της δυνατής και ζωντανής φωνής της.

Επίσης δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την παρουσία της Έλσας Στουρνάρα με το ακορντεόν και το τραγούδι της, η οποία μαζί με την Βασιλική Σαραντοπούλου έχει αναλάβει και τη μουσική επιμέλεια. Η βελούδινη φωνή της και ο δραματικός ήχος του ακορντεόν, προσφέρει όλη τη νοσταλγία, τον πόνο, τον αέρα και το ύφος εκείνης της εποχής και μας συγκινεί με τις αναμνήσεις και τα αισθήματα, που η αναπόληση στο παρελθόν μπορεί να επιφέρει. Μια υπέροχη ερμηνεία, ένα άρωμα μουσικής που στόλισε πανέμορφα το ήδη υπέροχο αυτό έργο. Αξίζει επίσης, να αναφερθούμε και στα όμορφα κοστούμια εποχής της Δέσποινας Χειμώνα, τα οποία ταίριαξαν απόλυτα με το πνεύμα της δεκαετίας του τριάντα και εντυπωσίασαν με την κομψότητα και την καλαισθησία τους.

Εν συντομία, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλες τις ηθοποιούς και την επιμέλεια του θεάτρου για την προσπάθεια εκτέλεσης αυτού του έργου. Θα ήθελα να δώσω θερμά συγχαρητήρια στον σκηνοθέτη Πέρη Μιχαηλίδη και την βοηθό του Ελεάννα Γρηγορίου, για ολόκληρο το αποτέλεσμα.

Το λογοτεχνικό έργο της Γαλάτειας Καζαντζάκη ζωντανεύει με έντονα συναισθήματα, πάθη και επιθυμίες! Ο θεατής παρατηρεί την αλληλοσύνδεση σκέψεων των πέντε γυναικών, καθώς και το ακορντεόν της Έλσας Στουρνάρα με την υπέροχη φωνή της. Η κάθε γυναίκα μας οδηγεί στον δικό της πόνο, προβληματισμό και λαχτάρα, προσφέροντας στο κοινό πολλά μηνύματα, όπως το πάθος, την αγάπη, τη θλίψη, την ματαιοδοξία, τον αγώνα για την ελευθερία, την αχαριστία μεταξύ των αδελφών και τη στιγμή πριν το θάνατο. Τόσο τα σκηνικά και οι ενδυμασίες των ηθοποιών, όσο και οι ερμηνείες αυτών ταξιδεύουν τον ακροατή στο μακρινό παρελθόν, σε μια άλλη εποχή, αλλά με ανθρώπινες σκέψεις που δεν διαφέρουν πολύ από αυτές του σήμερα.

Η παράσταση «Γυναίκες», σίγουρα θα αφήσει τρομερές εντυπώσεις στο θεατή και μάλιστα σε μικρή διάρκεια. Αξίζει να το δει οποιοσδήποτε είναι λάτρης του δραματικού έργου, καθώς και κάποιος που θέλει να λάβει μηνύματα, τόσο ρεαλιστικά, όσο και ρομαντικά.

Η ταυτότητα της παράστασης:

Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης
Βοηθός σκηνοθέτη: Ελεάννα Γρηγορίου
Ενδυματολόγος: Δέσποινα Χειμώνα

Παίζουν (αλφαβητικά): Νάντια Δαλκυριάδου, Δήμητρα Μπάσιου, Βασιλική Σαραντοπούλου, Κατερίνα Σούλη, Βιβή Τάγαρη.

Συμμετέχει η μουσικός Έλσα Στουρνάρα (σύνθεση, ακορντεόν, φωνή).

Μουσική επιμέλεια: Έλσα Στουρνάρα, Βασιλική Σαραντοπούλου
Φωτογραφίες: Κατερίνα Αρβανίτη
Βίντεο: Ελπινίκη Βουτσά
Graphic design: Αριάδνη Μιχαηλάρη
Προβολή-επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Ευχαριστούμε θερμά τον Γιώργο Ζιώγαλα για την πολύτιμη βοήθειά του.

Διάρκεια: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

Τιμές εισιτηρίων:

Κανονικό: 10,00 ευρώ
Μειωμένο (φοιτητικό-ανέργων-ατέλειες): 5,00 ευρώ

Για πληροφορίες-κρατήσεις θέσεων:
Τηλ.: 6986885131

Προπώληση εισιτηρίων:
Viva.gr

Facebook page παράστασης:
https://www.facebook.com/groups/175673023184596/

Θέατρο «ΒαφείοΛάκης Καραλής»
Αγίου Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός
(στάση μετρό:«Κεραμεικός»).
Τηλ.: 210 3425637
ginekes-1