Ναταλία Εμμανωλίδη: Συγχαρητήρια για την παράσταση «Η μαγική κατασκήνωση» που μόλις παρακολουθήσαμε. Από όσο γνωρίζω έχετε επιμεληθεί το κείμενο, την σκηνοθεσία, είχατε πρωταγωνιστικό ρόλο επί σκηνής και παίζατε ζωντανά κλασική κιθάρα συνδυασμένη με τραγούδι. Πόσο απαιτητικό και δύσκολο είναι να έχετε ταυτόχρονα τόσους διαφορετικούς ρόλους;
Γιώργος Λαμπάτος: Ίσως είναι δύσκολο για κάποιον που βρίσκεται στο ξεκίνημά του και τα κάνει όλα αυτά για πρώτη φορά. Όμως τα τελευταία 35 χρόνια που ασχολούμαι με το θέατρο, η ζωή μου σχετίζεται άμεσα με αυτούς τους ρόλους. Πλέον έχω την εμπειρία και την γνώση μέσα από διάφορες καταστάσεις να δώσω τον εαυτό μου σε αυτό που θέλω να κάνω και να δώσω ερεθίσματα στα παιδιά από όλες αυτές τις γωνίες.
Ν.Ε: Ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης. Ποιος από αυτούς τους ρόλους είναι ο αγαπημένος σας;
Γ.Λ: Του ηθοποιού οπωσδήποτε, γιατί ο ηθοποιός είναι αυτός που ζει και πάσχει μέσα στο έργο. Οι άλλοι συντελεστές αναμφίβολα δίνουν ζωή στο έργο, αλλά δεν βιώνουν αυτή την καθημερινή δράση που βιώνουν οι ηθοποιοί κατά την διάρκεια της παράστασης.
Ν.Ε: Με ποια αφορμή γράψατε το συγκεκριμένο θεατρικό έργο;
Γ.Λ: Το πρώτο παιδικό μου έργο είναι «ο Κουκλοθεατρίνος». Ήταν μια μαριονέτα που βαρέθηκε να της κουνάει κάποιος άλλος τα νήματα της ζωής και αποφάσισε να πάρει την ζωή στα χέρια της. Έτσι λοιπόν, ζωντανεύει και γίνεται άνθρωπος. «Η μαγική κατασκήνωση» είναι το δεύτερο σε σειρά παιδικό έργο που έχω επιμεληθεί, το οποίο είναι βιωματικό μιας και έχω περάσει τα καλύτερα παιδικά μου χρόνια σε κατασκήνωση και έχω πολύ ευχάριστες αναμνήσεις από εκεί και ξέρω τι γίνεται σε μια κατασκήνωση, πως περνάνε τα παιδιά, πως παίζουν. Επομένως είναι κάτι που είναι κοντά σε εμένα και μπορούσα να το αναπτύξω κάνοντάς το έργο.
Ν.Ε: Η σημερινή παράσταση αφορούσε τα παιδιά. Ποιο κοινό πιστεύετε είναι πιο απαιτητικό; Οι ενήλικες ή τα παιδιά;
Γ.Λ: Τα παιδιά. Οι μεγάλοι αν δεν τους αρέσει κάτι δεν θα το πουν πάντα. Τα παιδιά όμως, αν δεν τους αρέσει κάτι θα αντιδράσουν άμεσα, θα σηκωθούν, θα μιλήσουν. Πρέπει να τους τραβάς το ενδιαφέρον πραγματικά και αληθινά για να μπορέσουν να σε παρακολουθήσουν. Να συμμετέχουν στην παράσταση, να συνδημιουργούν και τα παιδιά μαζί μας. Να μην είναι απλά παθητικοί θεατές.
Ν.Ε: Εσείς με τον ρόλο του ηθοποιού ποιο κοινό προτιμάτε;
Γ.Λ: Θέλω να μπορώ να παίζω σε όλους μαζί, και σε μικρούς και σε μεγάλους (γέλια). Γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλον και έτσι ότι δεν παίρνεις από τους μεγάλους το παίρνεις από τα παιδιά και αντίθετα. Επομένως, ένα κοινό με ποικιλία στις ηλικίες θα ήταν το καλύτερο για εμένα.
Ν.Ε: Είναι αλήθεια πως ξεκινήσατε ως μουσικός και μπήκατε λίγο τυχαία στο χώρο της υποκριτικής;
Γ.Λ: Όχι ακριβώς τυχαία. Ξεκίνησα ως μουσικός παίζοντας κλασική κιθάρα στο Εθνικό Ωδείο με καθηγητή τον Ευάγγελο Ασημακόπουλο. Στη συνέχεια με μια φίλη μου που έπαιζε πιάνο και φλάουτο γυρνούσαμε τα μαγαζιά που ζητούσαν μουσικούς. Έτσι μάθαμε πως σε κάποιο θέατρο ζητούσαν ηθοποιούς που να παίζουν και μουσικά όργανα.
Ν.Ε: Όνειρο ζωής ήταν να γίνετε μουσικός ή ηθοποιός;
Γ.Λ: Η μουσική ήταν το όνειρο ζωής.
Ν.Ε: Πέρα από την ηθοποιία έχετε ασχοληθεί καθαρά με την μουσική;
Γ.Λ: Φυσικά! Κάνω και συναυλίες και live. Μόνος μου τις περισσότερες φορές, αλλά και με group. Και είναι το δεύτερό μου πόδι η μουσική, η οποία συνδέεται και άμεσα με την υποκριτική. Πιστεύω πως ένα μουσικό κομμάτι είναι και ένα μικρό μονόπρακτο.
Ν.Ε: Είστε ένας ηθοποιός που έχει περάσει και από το ξύλινο σανίδι του θεάτρου και από το γυάλινο κόσμο της τηλεόρασης. Ποιος από τους δύο αυτούς κόσμους σας γεμίζει περισσότερό;
Γ.Λ: Ο κάθε ένας από αυτούς έχει την ομορφιά του. Δεν μπορείς να διαλέξεις κάτι από τα δύο. Το θέατρο έχει την γοητεία της αμεσότητας με το κοινό και αυτό το τρακ και το άγχος ότι αυτό που θα παίξεις δεν παίρνει διορθώσεις. Από την άλλη η τηλεόραση έχει μια άλλη μαγεία. Σε αφήνει να μπαίνεις μέσα στα σπίτια των θεατών. Το κοινό που παρακολουθεί είναι μεγάλο σε αριθμό, επομένως αισθάνεσαι πως έχει απήχηση αυτό που κάνεις. Στο θέατρο μπορεί να σε παρακολουθήσουν 2.000 άτομα, ενώ στην τηλεόραση σε ένα μόνο επεισόδιο μπορεί να φτάσεις το 1.000.000 την μέρα εκείνη.
Ν.Ε: Ποια κριτήρια θέτετε για την επιλογή ενός ρόλου;
Γ.Λ: Ένας ηθοποιός πιστεύω πως πρέπει να έχει όλη την γκάμα και να παίζει οποιοδήποτε ρόλο. Αυτή είναι και η ομορφιά της υποκριτικής. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω το ίδιο πράγμα συνέχεια, γιατί δεν έχω να κερδίσω πλέον από αυτό. Με τους διαφορετικούς ρόλους μαθαίνουμε περισσότερα πράγματα.
Ν.Ε: Ο χώρος της ηθοποιίας είναι δύσκολος, δύσβατος πολλές φορές μάλιστα σκληρός και απότομος. Έχετε απογοητευτεί από πρόσωπα και καταστάσεις μέσα σε αυτόν;
Γ.Λ: Πολλές φορές έχω απογοητευτεί και από καταστάσεις και από συμπεριφορές ανθρώπων. Αυτά βέβαια δημιουργούνται παντού σε όλες τις δουλειές. Στο θέατρο ίσως είναι λίγο πιο έντονο, γιατί έχει να κάνει με την ψυχολογία, την άμεση τριβή και την σχέση μεταξύ μας. Σίγουρα έχουμε απογοητευτεί και πληγωθεί όπως και συγχρόνως έχουμε μαγευτεί και ευχαριστηθεί από αυτό που κάνουμε.
Ν.Ε: Σήμερα, μετά από 35 χρόνια πείρας στο χώρο, πιο κατασταλαγμένος, πιο έμπειρος και ώριμος έχετε μετανιώσει που ασχοληθήκατε ολόκληρη της ζωή σας με το θέατρο;
Γ.Λ: Όχι δεν μπορείς να το μετανιώσεις αυτό, γιατί είναι μια περιπέτεια που παρ’όλες τις δυσκολίες μπορεί και σου χαρίζει μοναδικές στιγμές.
Ν.Ε: Άρα, αν ο χρόνος γυρνούσε πίσω θα λέγατε πάλι ναι σε εκείνη την πρώτη σας παράσταση, που ήταν καθοριστική για την πορεία σας στο θέατρο;
Γ.Λ: Ναι βέβαια! Με τα χίλια! (γέλια)
Ν.Ε: Κρίση και Θέατρο. Πόσο έχει επηρεαστεί το θέατρο από την οικονομική και την πολιτιστική κρίση του 2016;
Γ.Λ: Βεβαίως και έχει επηρεαστεί! Το θέατρο είναι καθρέφτης της ζωής. Αυτή είναι και η δουλειά του… Να εκφράζει τα προβλήματα και να κάνει μικρές επαναστάσεις, αλλιώς για μένα το θέατρο δεν έχει λόγο ύπαρξης, όταν δεν επαναστατεί πάνω σε θέματα που αφορούν την κοινωνία. Ο κόσμος έχει πολλά βάρη που καλέιται να σηκώσει και τον βαραίνουν στο μυαλό, την καρδιά και την ψυχούλα του. Έτσι θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια, για να μπορέσεις να έχεις το επιθυμητό αποτέλεσμα χαράς και ενέργειας που θέλει το θέατρο. Να καταφέρεις να ξεπεράσεις αυτά τα προβλήματα και να χαμογελάς.
Ν.Ε: Τι σχέδια έχουμε για το μέλλον;
Γ.Λ: Πολλά σχέδια! Παράλληλα με την «Μαγική Κατασκήνωση» που παίζεται στο θέατρο Τέσσερις Εποχές κάθε Κυριακή στη 13.00, ετοιμάζω στο Broadway μια δουλειά για μεγάλους, ένα έργο που λέγεται ο Μαμάκιας. Μια δουλειά του Δημήτρη Μητρόπουλου σε συνεργασία με αξιόλογους ηθοποιούς όπως η Αθηνά Μαυρομάτη, ο Κώστας Φραγκολιάς, η Τιτίκα Σαριγκούλη και άλλοι. Θα με δείτε στο ρόλο του μαμάκια. Αυτή την στιγμή βρισκόμαστε σε πρόβες. Κατά τα άλλα η μαγική κατασκήνωση έχει σκοπό να περιοδεύσει όπως και ο Κουκλοθεατρίνος που έκανα πριν. Ήδη παίζονται σε πολλά σχολεία σε όλη την Ελλάδα και θα φτάσουμε και ως την Κρήτη μετά το Πάσχα.
Ν.Ε: Μιας και αναφερθήκατε στα σχολεία, επειδή σας γκουγκλαρα για να έρθω προετοιμασμένη (γέλια), διάβασα πως είστε και δάσκαλος θεατρικής αγωγής.
Γ.Λ: Ναι ναι! Ήμουν καθηγητής θεατρικής αγωγής σε ολοήμερα δημοτικά σχολεία. Είχα την τύχη να κάνω μάθημα σε παιδιά στο Μαρκόπουλο, στον Ωροπό και σε πολλά ακόμα. Δίδασκα και σκηνοθετική αγωγή και θεατρικό παιχνίδι, με το οποίο είχα έρθει σε επαφή από πολύ μικρός με δάσκαλο τον Λάκη Κουρετζή, ο οποίος έφερε και το θεατρικό παιχνίδι στην Ελλάδα και έχει γράψει και βιβλία για το θεατρικό παιχνίδι που τώρα το Υπουργείο τα χρησιμοποιεί και στα σχολεία.
Καμία κριτική