Σηκώνοντας νοτιά, με τον Χρήστο Μπότση σε μια εκ βαθέων συζήτηση

Μέσα σε δύσκολες εποχές, όταν ο χειμώνας φαίνεται να παγώνει τον χρόνο και όλα όσα κινούνται μοιάζουν να έχουν πέσει σε μια παγερή ακινησία, έρχονται στο νου μου τα λόγια του ποιητή, Πάμπλο Νερούντα, “Μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις τον ερχομό της άνοιξης”. Όπου ο ορισμός της άνοιξης, σημαίνει η γέννηση, η αναγέννηση, η νέα δημιουργία, ο παλμός της ζωής και της έμπνευσης μέσα από στίχους, νότες και μουσική. 

Η συνέντευξη του νέου καλλιτέχνη μας, Χρήστου Μπότση, περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω. Μέσα από έναν δύσκολο “χειμώνα”, άνοιξε την πόρτα, καλωσόρισε μια νέα εποχή και “Σήκωσε νοτιά”, με προορισμό τις καρδιές όλων μας. Μέσα από προσωπικά βιώματα και συναισθήματα, είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε έναν σπάνιο άνθρωπο και καλλιτέχνη. Αφήνουμε τα λόγια του να σας ταξιδέψουν στη δική του άνοιξη…

Οι kallitexnes.gr καλωσορίζουν στην παρέα τους τον τραγουδιστή Χρήστο Μπότση, ο οποίος μας παρουσιάζει το νέο του κομμάτι “Σήκωσε νοτιά”, σε στίχους Λίνας Δημοπούλου και μουσική Γιώργου Κυριάκου. Ο άνεμος αυτός που σήκωσε πανιά, πού ακριβώς σε οδηγεί ή θα ήθελες να σε οδηγήσει Χρήστο;

Χ.Μ: Aρχικά, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την φιλοξενία. Το τραγούδι αυτό είναι ουσιαστικά η πρώτη μου προσωπική κατάθεση. Υπήρξε διαφορά τριών ετών από τότε που κυκλοφόρησε σε επανεκτέλεση, το τραγούδι «Μαύρα Γιασεμιά» του Γιώργου Σταυριανού και της Μυρτώς Κοντοβά. Άφησα αυτό το χρόνο για να κάνω μια δουλειά όπως την είχα ονειρευτεί. Κι έτσι κι έγινε. Με υπομονή οδηγούμαστε πάντα, μα πάντα, στον οποιοδήποτε στόχο. Εν προκειμένω ο στόχος ήταν να συστηθώ στον κόσμο, μ’ ένα καινούργιο τραγούδι που έχει κάτι να μου πει και φυσικά να αγαπηθεί , όπως αγαπήθηκε από εμάς.
Και πιστεύω πως ο νοτιάς, σήκωσε τα πανιά στο πλοίο και το ταξίδι έχει ξεκινήσει!

 

Παρουσίασέ μας αν θες, τη στιχουργό και τον συνθέτη του κομματιού. Πώς έσμιξαν οι δρόμοι σας και με ποιον τρόπο όλη αυτή η συνεργασία και έμπνευση πήρε σάρκα και οστά;


Χ.Μ: Εξαρχής ήξερα πως συνθέτης του τραγουδιού θα είναι ο Γιώργος. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που πέρα από το επαγγελματικό, είναι αγαπημένος φίλος. Αυτό το είχα δηλαδή αποφασίσει από πριν. Κάποια στιγμή λοιπόν, του κάνω την πρόταση και του ζητώ να με φέρει σε επαφή με την Λίνα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσο άγχος είχα, πριν μιλήσουμε. Τι να σας πω; Από τα καλύτερα τηλεφωνήματα της ζωής μου. Μία σπουδαία δημιουργός και ταυτόχρονα άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα.  Η Λίνα και θέλω να το τονίσω αυτό, μου άνοιξε την πόρτα σαν δικό της παιδί. Από εκεί κι ύστερα όλα πήραν το δρόμο τους. Οι άνθρωποι αυτοί είναι οικογένεια μου πλέον.

 

Πες μας λίγα πράγματα για το νόημα του νέου σου κομματιού. Σε ποια σημεία του βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου; Ποιος είναι ο αποδέκτης του μουσικού σου λόγου;


Χ.Μ: Ένα από αυτά που μας συνέδεσαν με την Λίνα ήταν πως χωρίς να γνωριζόμαστε ήξερε τι θέλω να καταθέσω. Το τραγούδι αυτό είναι βασισμένο στον ανεκπλήρωτο έρωτα. Σε μία ανεκπλήρωτη σύνδεση δύο ανθρώπων που άφησε πολλά κατάλοιπα. Κομμάτι του εαυτού μου είναι κάθε λέξη του τραγουδιού και νομίζω πως όλοι έχουμε περάσει από τη φάση αυτή. Ο καθένας ίσως για διαφορετικούς λόγους. Ο αποδέκτης ήταν ένας άνθρωπος που σίγουρα αγάπησα πολύ, πέρασα πανέμορφα αλλά τα σκοτάδια υπερίσχυσαν. Συνήθως όταν υπάρχει πολύ πάθος, αυτό είναι το αποτέλεσμα.

 

Όταν ερμηνεύεις ένα τραγούδι τι κρατάς από εσένα και τι προσφέρεις στο κοινό σου; 

Χ.Μ: Ίσως από τις ομορφότερες ερωτήσεις που μου έχουν κάνει. Ανήκω κι εγώ στους ανθρώπους που στην καθημερινότητα μου επικρατούν κόμπλεξ και συμπλέγματα και που φυσικά όπως όλοι, δουλεύω να τα λύσω. Την ώρα που θα ανέβω να τραγουδήσω όμως, αυτομάτως δεν υπάρχει τίποτε από αυτά. Τσακίζω τον εαυτό μου, γίνομαι ένα με τους ανθρώπους που είναι από κάτω και συνδέομαι απόλυτα. Είμαι ο Χρήστος χαρούμενος, λυπημένος, προβληματισμένος, αγανακτισμένος. Είμαι όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα, που δυστυχώς η κοινωνία, μας “απαγορεύει’’ να αισθανόμαστε. Και να το σκεφτούμε όλοι αυτό. Για παράδειγμα, όταν βλέπουμε κάποιον να κλαίει, αμέσως λέμε σταμάτα να κλαις. Γιατί; Γιατί είναι κακό κάποιος να ξεσπά; Πιστεύω λοιπόν, πως ερμηνεύουμε όλοι μαζί ένα τραγούδι. Δεν πρέπει να κρατάμε τίποτε εκείνη τη στιγμή. Είναι μια αλληλοπροσφορά.

 

Τι μεσολάβησε σε καλλιτεχνικό επίπεδο ανάμεσα στα “Μαύρα γιασεμιά” του 2018 και στο “Σήκωσε νοτιά” του σήμερα; 


Χ.Μ: Πέρα από τα live και τις συναυλίες, είμαι μέλος του Θηβαϊκού Πειραματικού Θεάτρου (ΘΗ.ΠΕ.ΘΕ), όπου κάναμε μουσικο-θεατρικές παραστάσεις στο διάστημα αυτό. Ήταν μια τεράστια δοκιμασία για εμένα αυτή. Ίσως είναι ο λόγος που κατάφερα να αφήνομαι απόλυτα στη σκηνή. Ο σκηνοθέτης- δάσκαλός μου, Λάζαρος Παπαδόπουλος είναι από τα πιο πολύτιμα δώρα που μου έχουν δοθεί. Είμαι πολύ τυχερός που τον έχω κι είναι δίπλα μου πάντα. Παράλληλα, θα δοκιμαστώ και ως ηθοποιός με το έργο “Η Γίδα του Άλμπυ’’, όταν ανοίξουν τα θέατρα. 

 

Μέσα στο νέο τραγούδι, περιγράφεται ο σύγχρονος έρωτας; Τι πιστεύεις ότι έχει αλλάξει και τι έχει τελικά ίδιο με την πάροδο του χρόνου στο παιχνίδι του έρωτα; Τελικά, τι παραμένει αναλλοίωτο;

Χ.Μ: Ο αληθινός έρωτας είναι αναλλοίωτος στο χρόνο. Οι άνθρωποι που έχουν πραγματικά ερωτευθεί, όσο χρόνια κι αν περάσουν, όταν συναντήσουν μπροστά τους ξανά το αγαπημένο τους πρόσωπο, νιώθουν το ίδιο συναίσθημα της πρώτης φοράς. Το ζήτημα στη σημερινή εποχή είναι πως λέμε πράγματα πολύ εύκολα, χωρίς να έχουμε σκεφτεί τι σημαίνει να λες στον άλλον “νιώθω ερωτευμένος’’. Όσον αφορά στο παιχνίδι σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά. Μιλάμε για μια εποχή πλέον που υπερισχύει η τεχνολογία έναντι της ζωντανής επαφής. Πίσω από το πληκτρολόγιο λοιπόν, όλα λέγονται με μία μεγάλη ευκολία. Η ουσία είναι δηλαδή αυτό που μου λείπει!

Πώς ακριβώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με τη μουσική και το θέατρο; Πώς ακριβώς αλληλοσυμπληρώνει το ένα το άλλο; 

Χ.Μ: Με το τραγούδι απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου είχα πάντα μια ιδιαίτερη σχέση. Σαν να ζητούσα μέσα μου από παιδί να το υπηρετήσω. Ξεκίνησα τα μαθήματα φωνητικής και ταυτόχρονα συμμετείχα σε live φίλων. Στην εφηβεία συνάντησα επίσης τον Λάζαρο, μπήκα στην ομάδα του, το ΘΗ.ΠΕ.ΘΕ κι έτσι όλα ξεκίνησαν να έχουν μια ροή.
Για μένα δεν διαφέρει ένας ρόλος στο θέατρο από μία ερμηνεία ενός τραγουδιού. Κάθε τραγούδι είναι μια μικρή θεατρική παράσταση. Ο ερμηνευτής πρέπει να γίνει το τραγούδι, να το ερμηνεύσει. Οπότε λοιπόν είναι αλληλένδετα αυτά τα δύο.

Μέσα από τις καλλιτεχνικές συνεργασίες σου και τις συναντήσεις σου με άλλους καλλιτέχνες, ποιες είναι οι εντυπώσεις και οι εμπειρίες που αποκόμισες; Ποιους συναδέλφους θα κρατάς για πάντα στην καρδιά σου;


Χ.Μ: Ο πρώτος άνθρωπος που ήταν δίπλα μου και ταυτοχρόνως καθηγήτρια μου ήταν η Νόνα Βουδούρη. Η Νόνα ανήκει στις τραγουδίστριες που θαυμάζω και που έμαθα πολλά πράγματα. Πρωτίστως τι σημαίνει σπουδή στο τραγούδι. Τον καιρό που τραγουδούσε η Νόνα στη Θήβα, γνώρισα τον Κώστα Φωλιά, που τραγουδούσαν μαζί. Από τον Κώστα έμαθα πως να αγγίζεις μουσικά ένα τραγούδι. Θυμάμαι, έπαιρνε την κιθάρα του και τραγουδούσαμε ως το πρωί μέχρι να καταλάβω. Ήμουν πολύ τυχερός ως παιδί που είχα ανθρώπους που με στήριξαν και με εμπιστεύθηκαν. Τον Λάζαρο, την Νόνα και τον Κώστα δεν θα τους ξεχάσω ποτέ. Αποτέλεσαν σημείο αναφοράς μεγάλο για αυτό που είμαι σήμερα. Θα αναφέρω επίσης και τα σεμινάρια που κάναμε με την Νατάσσα Μποφίλιου και τον Θέμη Καραμουρατίδη. Δύο εκπληκτικοί άνθρωποι με μία επιστημονική προσέγγιση της μουσικής και του τραγουδιού. Κρατώ τις σημειώσεις σαν φυλαχτό.

Κατά πόσο πιστεύεις ότι επηρέασε τις ζωές όλων μας η επέλαση του κορονοϊού; Τι άλλαξε στη ζωή σου τόσο ως καλλιτέχχης όσο και ως άνθρωπος; Ποιο ήταν/είναι το δικό σου μέσο αντίστασης-αντίδρασης μιας άνευ προηγουμένου κατάστασης όπως αυτή που ζούμε;


Χ.Μ: Εδώ τι να πρωτοπώ; Καταρχάς εγώ ζω όλη αυτή τη κατάσταση στην επαρχία της Θήβας. Ήταν ας το πούμε λίγο πιο εύκολα τα πράγματα απ’ τα αστικά κέντρα. Για παράδειγμα δεν χρειαζόταν να μπω σε μετρό με πεντακόσια άτομα και ταυτόχρονα στις 6 ακριβώς να είμαι σπίτι μου, γιατί στις 6 και πέντε ο ιός κολλάει. Δεν μπορώ να πω ή να αποδοκιμάσω την επιστήμη γιατί πολύ απλά είμαι ένας άσχετος. Μπορώ όμως να κρίνω πως αντιμετωπίστηκε όλο αυτό πολιτικά. Έχω θυμό που πολλές φορές δεν μπορώ να τον ελέγξω, όταν βλέπω ιδρυματοποιημένα σώματα ανθρώπων στην απέναντι πολυκατοικία. Όταν βλέπω ανθρώπους να έχουμε να δουλέψουμε 1 χρόνο τώρα και να αρκούμαστε στα 534 ευρώ το μήνα ή στο τίποτα. Φτιαχνόταν ο μεγάλος περίπατος που στο τέλος δεν άρεσε και ασθενείς δεν είχαν κρεβάτι στα νοσοκομεία. Οι γιατροί 15 ώρες δουλειάς την ημέρα για να προλάβουν τι; Φοβάμαι πως θα τελειώσουμε αύριο αν συνεχίσω. Είμαι απέναντι πάντως και θα είμαι απέναντι. Η ιστορία ευελπιστώ να με δικαιώσει κι αν υπήρξε αλλαγή μέσα μου είναι να μάθω καλά να μην ξεχνώ.

 Μπότσης (6) - m

 

Ο αληθινός έρωτας είναι αναλλοίωτος στο χρόνο. Οι άνθρωποι που έχουν πραγματικά ερωτευθεί, όσο χρόνια κι αν περάσουν, όταν συναντήσουν μπροστά τους ξανά το αγαπημένο τους πρόσωπο, νιώθουν το ίδιο συναίσθημα της πρώτης φοράς. Το ζήτημα στη σημερινή εποχή είναι πως λέμε πράγματα πολύ εύκολα, χωρίς να έχουμε σκεφτεί τι σημαίνει να λες στον άλλον “νιώθω ερωτευμένος’’.

Ποια είναι τα μελλοντικά σου πλάνα ενόψει καλοκαιριού; Μας περιμένει κάτι νέο από άποψη σύνθεσης ή συνεργασιών;


Χ.Μ: Είμαι στην περίοδο που χαίρομαι το νέο μου τραγούδι και ταυτόχρονα συλλέγω υλικό για να γίνει, αν όλα πάνε καλά, εντός του έτους ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Τα υπόλοιπα εν καιρώ θα ανακοινωθούν..

 

Ποια είναι τα όνειρα ενός παιδιού που κατάγεται από τους πανέμορφους κάμπους της Θήβας;

Χ.Μ: Να καταφέρω σε ό,τι κι αν έρθει στη ζωή μου, να παραμείνω άνθρωπος. Αυτό έχει τη μεγαλύτερη σημασία απ’ όλα για εμένα.

Και για το τέλος, ένας στίχος από τραγούδι, ο οποίος πιστεύεις ότι έχει να μας πει κάτι και μια ευχή για το μέλλον!


Χ.Μ: Η προσευχή μου σε στίχους του Ναζίμ Χικμέτ: “Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει. Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα. Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα. Κι αυτό που θέλω να σου πω, το πιο όμορφο απ’ όλα, δε στο `χω πει ακόμα”.

* Μπορείτε να ακούσετε το νέο κομμάτι του καλλιτέχνη στον εξής σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=7qrvFKQBuus&ab_channel=MLK

Μπότσης - Εξώφυλλο s

 

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου