Ξεφυλλίζοντας το “Άλμπουμ”, του τραγουδιστή-συνθέτη Χάρη Μακρή

Είναι πραγματικά ζωογόνο και γεμίζει δύναμη και αισιοδοξία, το να βλέπει κάποιος ακόμα και μέσα στις δύσκολες καταστάσεις που μας προβληματίζουν όλους, νέους καλλιτέχνες να κρατάνε σταθερά τη σκυτάλη και να συνεχίζουν να κάνουν αυτό που γνωρίζουν καλά: να εμπνέονται και να εμπνέουν.

Ο τραγουδιστής-συνθέτης Χάρης Μακρής, μας έδωσε τη χαρά να μοιραστεί μαζί μας το “Άλμπουμ”του, που αποτελείται από 10 τραγούδια, 10 φωτογραφίες της ζωής του, όπως λέει και ο ίδιος.

Στοχοποιημένος, έχοντας ακολουθήσει το επάγγελμα του καλλιτέχνη με ήθος και σοβαρότητα, έχοντας εξασφαλίσει σπουδαίες συνεργασίες και κυρίως, την αγάπη του κόσμου, έρχεται να εξηγήσει μέσα από αυτή τη συνέντευξη, πώς είναι το να μην σταματάς ποτέ να δουλεύεις γι αυτό που αγαπάς. Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το “Άλμπουμ” μαζί του!

Oι kallitexnes.gr καλωσορίζουν από τον Χάρη Μακρή και την κυκλοφορία του νέου του CD με τίτλο…”Άλμπουμ”!. Πες μας Χάρη, πώς και αποφάσισες να ονομάσεις ένα νέο άλμπουμ, “Άλμπουμ”; Τι σημασία αποκτά για εσένα ο συγκεκριμένος τίτλος; 

Χ.Μ: Ο τίτλος «Άλμπουμ» δόθηκε στην πρώτη μου δουλειά με το σκεπτικό του τρόπου και του σκοπού με τον οποίο δομήθηκε και συγκεντρώθηκε το υλικό  αυτού του δίσκου. Κάθε ένας από τους δημιουργούς ουσιαστικά έχει αποδώσει με το τραγούδι του μια καλλιτεχνική φωτογραφία του Χάρη. Αντί να έχουμε 10 φωτογραφίες της ζωής μου,  έχουμε 10 τραγούδια του μουσικού μου κόσμου.

Τα τραγούδια της νέας σου δουλειάς είναι δέκα στον αριθμό. Πες μας ποια είναι αυτά τα κομμάτια και ποιοι καλλιτέχνες συνέβαλαν στη δημιουργία τους; 

Χ.Μ: 

  1. Το τραγούδι μου κερί (Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου, Μουσική: Χάρης Μακρής)
  2. Μια ψυχή για τόσο σώμα (Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης, Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος)
  3. Σώμα που αποστήθισα (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός)
  4. Ο Παράδεισος δεν φτιάχτηκε ακόμη (Στίχοι: Σταύρος Σταύρου, Μουσική: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας)
  5. Εποχές – συμμετέχει ο Παντελής Θαλασσινός (Στίχοι: Ελένη Σιούφτα, Μουσική: Παντελής Θαλασσινός)
  6. Δριμύς Απρίλης (Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Μουσική: Μιχάλης Κουμπιός)
  7. Στο Σταθμό Λαρίσης – συμμετέχει ο Λάκης Παπαδόπουλος (Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος, Μουσική: Λάκης Παπαδόπουλος)
  8. Περπάτα αργά (Στίχοι: Λίνα Δημοπούλου, Μουσική: Αντρέας Κατσιγιάννης)
  9. Εγώ δε ξέρω από φιλιά (Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης, Μουσική: Χρήστος Νικολόπουλος)
  10. Για τους χαμένους (Στίχοι: Λευτέρης Χαψιάδης, Μουσική: Γιώργος Νταλάρας)

Πόσο σημαντική πιστεύεις ότι είναι η βοήθεια και η συμβολή ενός ιδιαίτερα αγαπημένου και καταξιωμένου καλλιτέχνη όπως ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος έχει γράψει το τελευταίο κομμάτι και προλογίζει τη δουλειά σου;

Χ.Μ: Ο Γιώργος Νταλάρας για μένα αποτελεί πρότυπο. Ως μουσικός, ως τραγουδιστής και γενικότερα ως καλλιτέχνης. Η ευλογία να τον συναντήσεις, να τον γνωρίσεις και να φτάσει να προλογίσει τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο έχοντας επιπρόσθετα το ρόλο του δημιουργού σε αυτόν, είναι κάτι που ούτε τολμούσα να το ονειρευτώ. Του οφείλω πολλά και κυρίως την ειλικρινή και αληθινή του στάση απέναντι μου. Τον σέβομαι πολύ, κρατάω καλά φυλαγμένες τις κουβέντες του και θα προσπαθήσω στην πορεία μου, όποια και όση κι αν είναι αυτή, να φανώ αντάξιος της εμπιστοσύνης που μου έδειξε.

Αν είχες αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα να φτιάξεις ένα δικό σου άλμπουμ στιγμών και αναμνήσεων, τι θα έβαζες μέσα σε αυτό;

Χ.Μ: Είναι πολλές οι στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου και σίγουρα το άλμπουμ θα ήταν τεράστιο. Από αυτό, σίγουρα, δεν θα έλειπαν στιγμές από την οικογένεια μου και τα ξέγνοιαστα παιδικά μου χρόνια και φυσικά αγαπημένες στιγμές που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη μουσική μου και τραγουδιστική μου οντότητα αλλά και στη ζωή μου γενικά. Α ναι, και αγαπημένα πρόσωπα. Εκεί που οι φίλοι συναντιούνται και γράφουν ανεξίτηλες αναμνήσεις.

Μέσα στο δικό σου, προσωπικό άλμπουμ της καρδιάς και του μυαλού σου, ποιες καλλιτεχνικές στιγμές κρατάς πάντα κοντά σου;

Χ.Μ: Κρατάω στιγμές που με ταρακούνησαν ή με συγκίνησαν, που πιστεύω ότι με όρισαν ως τραγουδιστή και που με κράτησαν δυνατό όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Μέσα στην καρδιά μου θα βρίσκεται πάντα η βραδιά που παρουσιάστηκε το “Άλμπουμ” στο Σταυρό του Νότου. Ήταν η ημέρα της γιορτής μου και ήταν όλοι εκεί για να μου ευχηθούν «Χρόνια Πολλά» με ένα ξεχωριστό τρόπο.

Πώς είναι να είσαι καλλιτέχνης εν έτη 2020 και ειδικά μέσα στις συγκεκριμένες συνθήκες που επικρατούν τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο;

Χ.Μ: Αυτή η νεότερη γενιά την οποία εκπροσωπώ κι εγώ από την πλευρά μου, θαρρείς και έχει μάθει να πηγαίνει συνέχεια κόντρα στον καιρό. Το 2010 είχαμε την οικονομική κρίση, το 2020 έχουμε τον Covid. Έχουν σφίξει πολύ τα λουριά, όπως λέμε, και τα κουκιά είναι πια πολύ μετρημένα. Καλλιτέχνης εν έτει 2020 σημαίνει ετοιμάσου να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό και τα όρια σου. Η ανάγκη για βιοπορισμό από τη μία και η καλλιτεχνική αναζήτηση και περηφάνια από την άλλη, είναι δύο δρόμοι που μάλλον δείχνουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ξέρω πολλούς ανθρώπους που εργάζονται παράλληλα με την καλλιτεχνική τους ιδιότητα, ανάμεσα σε αυτούς και εγώ, και όχι απλά δεν είναι κατακριτέο αλλά μοιάζει απόλυτα αναγκαίο. Υπάρχει γενικά έντονος προβληματισμός στις τάξεις των ανθρώπων του θεάματος, και λόγω COVID αυτό πολλαπλασιάστηκε.

Νταλάρας - Χάρης Μακρής

“Καλλιτέχνης εν έτει 2020 σημαίνει ετοιμάσου να αναμετρηθείς με τον ίδιο σου τον εαυτό και τα όρια σου. Η ανάγκη για βιοπορισμό από τη μία και η καλλιτεχνική αναζήτηση και περηφάνια από την άλλη, είναι δύο δρόμοι που μάλλον δείχνουν προς διαφορετικές κατευθύνσεις”.

Τι προτείνεις αρχικά ως άνθρωπος και έπειτα ως καλλιτέχνης όσον αφορά την εξυγίανση ενός κλάδου ο οποίος έχει τελευταία δεχτεί τα πιο πολλά πλήγματα; 

Χ.Μ: Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή. Βλέπετε ότι σε κάθε τομέα της μουσικής υπάρχει μια νοσηρή κατάσταση. Πνευματική ιδιοκτησία με απίστευτες αδικίες, έλλειψη δισκογραφίας, η έννοια της παραγωγής στην Ελλάδα έχει μια θολή εικόνα, υπάρχουν άνθρωποι που δε σχετίζονται με το αντικείμενο και όμως βρίσκονται σε θέσεις αποφάσεων. Η κουλτούρα μας μπάζει από παντού. Πιστεύω, όμως πολύ στους ίδιους τους καλλιτέχνες. Μπορούν να αλλάξουν πολλά πράγματα εάν είμαστε ενωμένοι, αν αποσαφηνίσουμε τι είναι αυτό που πρέπει να διορθώσουμε στο χώρο ώστε να περιφρουρήσουμε τα στοιχεία του πολιτισμού μας, από το πόστο του ο καθένας από εμάς. Όμως θέλουμε και τη στήριξη της πολιτείας. Να μη νιώθουμε ότι είμαστε μόνοι μας σε αυτό και ότι δε μας ακούει κανένας.

Μέσα από την πορεία στον καλλιτεχνικό χώρο, τι πιστεύεις ότι αξίζει πραγματικά και τι μένει τελικά ως παρακαταθήκη στον γνήσιο καλλιτέχνη; 

Χ.Μ: Αυτό που μένει είναι ο άνθρωπος και μαζί με αυτόν η διαδρομή του. Το έργο του μαζί με τη στάση ζωής του. Και φυσικά η αγάπη του κόσμου. Όταν ο κόσμος σε αγαπήσει για το έργο σου και τη στάση σου, είναι πολύ σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, να μην αισθανθεί ότι τον πρόδωσες. Παρατηρώ τις μεγάλες καριέρες των καλλιτεχνών και δεν αναφέρομαι μόνο στο τραγούδι. Έρχεται η ώρα που κάποιος αποδεδειγμένα σημαντικός καλλιτέχνης αποσύρεται ή φεύγει από τη ζωή και η αξία του και ως προς το έργο και ως προς τη προσωπικότητα του μεγαλώνει επί δέκα. Αυτή είναι και η παρακαταθήκη του.

Ποια είναι τα καλλιτεχνικά σου πλάνα ενόψει του φθινοπώρου και του νέου έτους;

Χ.Μ: Πλάνα υπάρχουν, όπως και πολλή προσμονή να τραγουδήσουμε και πάλι στις συνθήκες που γνωρίζουμε, με τον κόσμο από κάτω χαρούμενο και όχι προβληματισμένο και φοβικό που αναπόφευκτα τον έκανε η πανδημία. Ρεαλιστικά όμως, δεν πιστεύω ότι κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει νωρίτερα από το 2021. Άρα, από το νέο έτος και μετά, εύχομαι να μπορούμε να έχουμε ασφαλείς συνθήκες να εμφανιστούμε είτε σε ανοιχτούς είτε σε κλειστούς χώρους.

Ποιο τραγούδι σου αφιερώνεις  σε όλους όσους σε ακούν και σε αγαπούν;

Χ.Μ: “Να ’ναι ανοιχτός ο ουρανός,
να ’ναι λάδι ο ωκεανός.

Να ’ναι το τραγούδι μου κερί,
που δε θα σβήσουνε ποτέ αυτοί οι καιροί.”

(Το τραγούδι μου “Κερί”.) 

Και για το τέλος, μια ευχή για το μέλλον!  

Σύντομα να ζήσουμε ξανά χωρίς κανένα περιορισμό και να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας όσο κι αν αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής.

Χάρη Μακρή - Άλμπουμ(1)

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου