Οδυσσέας Κριθαριώτης: “Αυτό που επιχειρώ να έχω, είναι μια γεμάτη, όσο γίνεται, σε εικόνα και δράση σκηνή του έργου. Το παν πιστεύω, ότι είναι ο ρυθμός και η μετάδοση. Όσο πιο ολοκληρωμένη μεταφέρεται η πρώτη ιδέα του κειμένου στο κοινό, τόσο πιο κοντά φτάνουμε, στο να δούμε όλοι στο τέλος την ίδια εικόνα, γιατί το θέατρο απαιτεί απ’ όλους φαντασία”.
Όλοι οι άνθρωποι είμαστε εν δυνάμει δαίμονες ή άγγελοι, αναλόγως τις συνθήκες και είμαστε εμείς τελικά εκείνοι που επιλέγουμε το φως ή το σκοτάδι μας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ιστορία της ανθρωπότητας διαπράχθηκαν από «φιλήσυχα» ή «υπεράνω πάσης υποψίας» άτομα. Τα όρια του καθένα ξεπερνιούνται όταν χάσει κάτι ή κάποιον που αγαπά πολύ, όταν πάψει να έχει αξιοπρέπεια, όταν διαταραχθεί η ισορροπία του κι οι «σταθερές» που τον κρατάνε στη γη. Σε τέτοιες ακραίες καταστάσεις, όλοι γινόμαστε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο «δολοφόνοι».
Κάθε νέα δημιουργία προερχόμενη από ταλαντούχους ανθρώπους, πρέπει να κοινοποιείται και να στηρίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Σε κάθε εποχή και ιδιαίτερα σε αυτή που ζούμε τώρα, η δύναμη της τέχνης ξεπερνά κάθε εμπόδιο και σκοτεινή σκέψη ή διάθεση που μας κρατάει στάσιμους και αδρανείς. Η τέχνη γεννά και γεννιέται με τη δυναμική μέσα της και μπορεί στην περίπτωση του θεάτρου, το παλιό να ξαναγεννηθεί και το νέο να ανοίξει νέα μονοπάτια.
