Ο σκηνοθέτης μας Βαγγέλης Πανταζής, με πλήρη σεβασμό στο συγγραφικό πνεύμα του αξεπέραστου Δημήτρη Ψαθά, κατορθώνει να το περάσει με εκπληκτικό τρόπο στο κοινό του, τόσο αυτούσιο, όσο και σύγχρονο. Συνθέτει επί σκηνής διαχρονικούς χαρακτήρες, που τους συναντά κανείς σε κάθε εποχή, μια και το γονίδιο του κουτσομπολιού υπάρχει από την απαρχή του ίδιου του ανθρώπου ως νοήμον ον.
Κυριακή απόγευμα στα Ιλίσια, ξανασυνάντησα το πνεύμα της παλιάς μου γειτονιάς και είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά την Ειρήνη και τη μητέρα της, τη Στέλλα, τον Θάνο και έναν γίγαντα άνθρωπο, τον Σταμάτη. Δεν είναι καθόλου ανθρωπάκος τελικά. Ανθρωπάκια είμαστε όλοι εμείς που απλά νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Που σκεφτόμαστε, μιλάμε με θεωρίες, μα δεν πράττουμε. Αυτή η λέξη ξεχωρίζει τη θεωρία από την πράξη: γενναιότητα κι ένα έργο περασμένων ετών, ένα διαμαντάκι, μας θύμισε τις βασικότερες αξίες σ’ αυτή τη ζωή, προκειμένου να είμαστε περήφανοι που γεννηθήκαμε άνθρωποι.
