Το θέατρο «Επί Κολωνώ» είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη που έχω βρεθεί ποτέ μου. Στεγάζεται σε ένα διατηρητέο κτίριο του 1918 στον Κολωνό, που άλλαξε χρήση από σχολείο σε θέατρο το 2000. Στους χώρους του περιλαμβάνονται η Κεντρική Σκηνή, το Black Box, το φουαγιέ- που λειτουργεί ως μπαρ και καφέ- και η αυλή. Το ομορφότερο σημείο αναμονής προτού ξεκινήσει η παράσταση, είναι φυσικά η αυλή. Γλυκιά ανοιξιάτικη νύχτα, τραπεζάκια έξω, χαμηλός φωτισμός, γλάστρες και δυο γατιά να χαϊδεύονται στα πόδια μου. Υπάρχει ωραιότερη στιγμή από αυτή; Φυσικά και υπάρχει.
Είναι η στιγμή που ως θεατής, μπαίνω στον χώρο της σκηνής, τα φώτα σβήνουν και ξεκινά ένα άλλο είδος ζύμωσης, μια άλλη πραγματικότητα που στηρίζεται όμως καθαρά στη φαντασία, με άσπρο και μαύρο χρώμα, σαν ένα παιχνίδι σκάκι. Τα πιόνια στήνονται, η μουσική ξεκινά και το παιχνίδι αρχίζει…
Ο Στέφανος Παπατρέχας, ένας άριστος ηθοποιός, μπόρεσε να εξισορροπήσει όλες τις πλευρές ενός χαρακτήρα, προσδίδοντας το απαραίτητο βάθος σε κάθε λεπτό της παράστασης. Άμεσος, με μεγάλο εκτόπισμα, τέλειες εναλλαγές που ξαφνιάζουν και εντυπωσιάζουν, ο τέλειος βασιλιάς, που φεύγει στο τέλος όπως ακριβώς έρχεται… φορώντας την κορώνα του.
Λίγα λόγια για το έργο:
Όταν ο βασιλιάς συναντά τη βασίλισσα, το παιχνίδι στα ασπρόμαυρα τετράγωνα της ζωής, μαζί με αστερόσκονη και κόκκινες καρδιές στον αέρα, ξεκινά. Η πρώτη συνάντηση, η γνωριμία, το φλερτ, το πρώτο ραντεβού, το πρώτο φιλί, δεσμός, έρωτας, σχέση και χρόνος, αρχή φθοράς, σύγκρουση, επίθεση, τσακωμός, χωρισμός, μοναξιά, επανασύνδεση και ξανά σμίξιμο. Μέχρι πότε θα αντέξει ο σπασμένος και ξανά κολλημένος κόκκινος σπάγκος που ενώνει δυο ερωτευμένους; Θα αντέξει τελικά;
Η κριτική μας:
Το έργο αυτό σε κρατάει δεμένο από την αρχή. Από τα πρώτα λεπτά, η προσοχή έχει στραφεί στους δύο πρωταγωνιστές. Στην αρχή μιλάνε σαν καλοκουρδισμένα πιόνια και ξαφνικά γίνονται Εκείνος κι Εκείνη, μέχρι να ξαναγίνουν πιόνια που απλά αφηγούνται. Μέσα στα εβδομήντα λεπτά της παράστασης, Εκείνος κι Εκείνη ζουν τον απόλυτο έρωτα. Έναν έρωτα που στην παλέτα του έπεσαν όλα τα χρώματα και ανακατεύτηκαν, έναν έρωτα που αψήφησε τις εποχές και τον χρόνο.Έναν έρωτα που τον βρήκαν ήλιοι, χιόνια και βροχές. Μια άνοιξη, που έγινε καλοκαίρι στο νησί, φθινόπωρο στην πόλη, χειμώνας στις καρδιές. Όταν έρχεται το τέλος μιας σχέσης, τί γίνεται αν η καρδιά δε συμφωνεί; Όταν όλα με τη λογική συναινούν ότι το τέλος έχει έρθει, αλλά τα αισθήματα έχουν εντελώς διαφορετική άποψη, λέμε game over;
Τα πιόνια έχουν στηθεί, το παιχνίδι έχει ξεκινήσει, το παιχνίδι προχωρά και κάποτε τελειώνει. Υπάρχει τελικά στρατηγική στο παιχνίδι του έρωτα; Υπάρχει νικητής και χαμένος;
Σε μια σχέση, υπάρχουν στιγμές νίκης και στιγμές ήττας. Στιγμές που κάποιος νιώθει βασιλιάς ή βασίλισσα (σαν ένα παιχνίδι σκάκι), και άλλες στιγμές που νιώθει ότι γκρεμίζεται από το άλογό του, ότι πέφτει άγαρμπα από τον θρόνο του. Δεν υπάρχει πραγματικό σχέδιο και στρατηγική, όταν παίζεις με την αγάπη και τούτο, γιατί ακόμα κι αν η αγάπη είναι εκείνο που μένει, αυτό που μετρά τελικά είναι η ίδια η ζωή και το ποιοι είμαστε ως χαρακτήρες. Όταν οι ζωές χωρίζονται, τότε είμαστε κατά κάποιο τρόπο και μαζί και χώρια. Μαζί πάντα, μαζί ποτέ… όπως λέει και η τελευταία πρόταση της παράστασης. Η αγάπη μένει, η ζωή όμως παίρνει διαφορετικούς δρόμους, το παιχνίδι παραμένει πάνω στο τραπέζι με τα πιόνια ακίνητα, μα έχει ήδη τελειώσει.
Στην παράσταση αυτή, το κείμενο και το μισό μέρος της σκηνοθεσίας ανήκει στη Γεωργία Πιερρουτσάκου. Η λέξη «εντυπωσιασμένη» είναι λίγη για να περιγράψω αυτά που νιώθω και σκέφτομαι. Μέσα σε μια δύσκολη περίοδο για τη χώρα μας, το να βλέπω ομορφιά, ταλέντο, όραμα και δημιουργικότητα συγκεντρωμένα σε ένα άτομο, είναι το έρεισμα για εμένα προσωπικά, να συνεχίζω να αισιοδοξώ και να «πιστεύω» σε νέους καλλιτέχνες, νέους δημιουργούς που δεν το βάζουν κάτω και δεν πρόκειται να το βάλουν, γιατί είναι ατρόμητοι. Τέτοιους ανθρώπους θέλουμε σε κάθε επίπεδο.
Η ιδέα όλου του κείμενου, ο τρόπος γραφής και σκηνοθετικής παρουσίασης, είναι πρωτότυπος, δροσερός, δυναμικός, γεμάτος συναισθήματα, νεανικός, ρομαντικός, παιχνιδιάρικος, στολισμένος με νότες, ροδοπέταλα, ασημόσκονη, με μια αίσθηση ότι έχουμε ξεστρατίσει σε ένα μονοπάτι της σελήνης. Η δουλειά της Γεωργίας Πιερρουτσάκου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από υψηλής ποιότητας θεατρικά έργα άλλων σεναριογράφων και συγγραφέων.
Η ίδια ως ηθοποιός, εξίσου πανέμορφη, μαγνητική, γεμάτη ενέργεια, ταλέντο και όλα όσα δημιουργούν τον ορισμό ενός εξαιρετικού καλλιτέχνη.
Από τα πιο όμορφα, τρυφερά σενάρια που έχω διαβάσει, ο τρόπος γραφής είναι αδύνατον να μη συγκινήσει και την πιο σκληρή αόρατη πανοπλία. Όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν ρομαντικό, έτσι δεν είναι;
Η σκηνοθεσία μοιράστηκε ανάμεσα στη Γεωργία και στον Λάζαρο Βαρτάνη, που είχα την τύχη να τον δω ως πρωταγωνιστή στο θεατρικό έργο «Δεσποινίς Τζούλια» της Ανδρονίκης Αβδελιώτη. Εκεί τον γνώρισα για πρώτη φορά και εντυπωσιάστηκα με το ταλέντο του ως ηθοποιός. Στο «Έλα να παίξουμε» με εντυπωσίασε και ως σκηνοθέτης. Δημιούργησε μαζί με τη Γεωργία στο Black Box του θέατρου «Επί Κολωνώ» μια εντελώς ξεχωριστή παράσταση σε άσπρο και μαύρο, σαν μια τεράστια σκακιέρα, με χάρτινα ασημένια άλογα, κορώνες με βασιλείς και βασίλισσες, ένας σχεδόν καρτουνίστικος σχεδιασμός που μου θύμισε τις ταινίες φαντασίας του Τιμ Μπάρτον. Κάτι εντελώς νέο και πρωτότυπο, που κράτησε το ενδιαφέρον του κοινού αμείωτο ως το τέλος και το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους εισέπραξε το πιο ζεστό χειροκρότημα και το άξιζε στ’ αλήθεια αυτό το χειροκρότημα.
Συγχαρητήρια από καρδιάς και στους δύο καλλιτέχνες μας!
Η δουλειά της Γεωργίας Πιερρουτσάκου δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από υψηλής ποιότητας θεατρικά έργα άλλων σεναριογράφων και συγγραφέων και η ίδια ως ηθοποιός, εξίσου πανέμορφη, μαγνητική, γεμάτη ενέργεια, ταλέντο και όλα όσα δημιουργούν τον ορισμό ενός εξαιρετικού καλλιτέχνη.
Ο πρωταγωνιστής- βασιλιάς είναι ο Στέφανος Παπατρέχας, το έτερον ήμισυ της βασίλισσας, ο αιώνιος έφηβος, ο ερωτευμένος άντρας, ο παίκτης, που παίζει και κερδίζει, ξαναπαίζει και χάνει και έπειτα ξανακερδίζει για να ξαναχάσει. Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής και του έρωτα. Το τέλειο poker face όταν το πιόνι- βασιλιάς αφηγείται, ο τρυφερός, αδέξιος ερωτευμένος, έπειτα ο παθιασμένος εραστής, ο μπερδεμένος, χαμένος, αγριεμένος, μόνος, πληγωμένος, μα ο επίμονα αισιόδοξος άντρας- παιδί, ο αιώνιος ιδεολόγος που βάζει πάνω απ’ όλα την αγάπη. Για εκείνον, το παιχνίδι μπορεί να αρχίσει από την αρχή. Τα πιόνια να ξαναστηθούν και όλα να είναι όπως παλιά. Για εκείνη, το παιχνίδι έχει τελειώσει και τα πιόνια μένουν ως έχουν. Μάθημα ζωής… οι άνθρωποι μπορεί να μοιράζονται τα ίδια αισθήματα, αλλά ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα πράγματα δεν είναι ο ίδιος. Κάπως έτσι, το κοινό μονοπάτι γίνεται διχάλα.
Ένας άριστος ηθοποιός, που μπόρεσε να εξισορροπήσει όλες τις πλευρές ενός χαρακτήρα, προσδίδοντας το απαραίτητο βάθος σε κάθε λεπτό της παράστασης. Άμεσος, με μεγάλο εκτόπισμα, τέλειες εναλλαγές που ξαφνιάζουν και εντυπωσιάζουν, ο τέλειος βασιλιάς, που φεύγει στο τέλος όπως ακριβώς έρχεται… φορώντας την κορώνα του. Ένας ακόμα νέος καλλιτέχνης, που έχω τη χαρά να γνωρίζω και να θαυμάζω, σε ένα έργο που συγκινεί, αλλά ταυτόχρονα προβληματίζει και θέτει ερωτήματα σ’ εσένα τον ίδιο και ταρακουνά τις μέχρι τώρα απόψεις σου για τις σχέσεις και τον έρωτα. Του εύχομαι μόνο τα καλύτερα, γιατί του αξίζουν.
Και ας αναφερθώ τώρα στο κομμάτι της παράστασης, το οποίο συνηγόρησε κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος στο να είναι η παράσταση αυτή το διαμαντάκι που είναι. Τα κοστούμια και τα σκηνικά. Δημιουργός, η Ηλένια Δουλαδίρη. Ίσως ό,τι πιο όμορφο και πρωτότυπο έχω δει ως τώρα σε παράσταση. Είναι τόσο όμορφο το αποτέλεσμα, που τραβά το βλέμμα και τον θαυμασμό από τις φωτογραφίες κιόλας της παράστασης. Η εμπειρία της ίδιας της παράστασης, με τα ζωντανά κοστούμια, σκηνικά και μακιγιάζ ανήκει απλά στον κόσμο της μαγείας. Αν η δημιουργός μας ήθελε να πετύχει μαγεία,το έχει καταφέρει και με το παραπάνω. Πολλά συγχαρητήρια. Αναμένω με αγωνία να δω και άλλες της δημιουργίες!
Ξεχωριστή μνεία αξίζει να γίνει και για τους πανέμορφους και ατμοσφαιρικούς φωτισμούς της Ευγενίας Μακαντάση, οι οποίοι με αριστοτεχνικό τρόπο τόνισαν τις εναλλαγές σε κάθε στιγμή του έργου. Ο φωτισμός γενικά, είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας καθ΄όλη τη διάρκεια μιας παράστασης και οι φροντιστές φωτισμού είναι κατά κάποιο τρόπο, οι αφανείς ήρωες. Είναι όμως ήρωες. Μια φροντισμένη δουλειά, για την οποία έχω να πω μόνο τα καλύτερα. Καλή συνέχεια και πάντα με επιτυχίες!
Οι φωτογραφίες και το trailer του Πάτροκλου Σκαφίδα, είναι επίσης ένας άλλος σημαντικός παράγοντας προβολής, τον οποίο ο καλλιτέχνης μας χρησιμοποίησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πανέμορφες φωτογραφίες, εξαιρετικά καλαίσθητο αισθητικά trailer, είναι αδύνατον κάποιος να τα δει και να μη νιώσει θαυμασμό ή έστω θετική περιέργεια. Μπράβο και στον φωτογράφο της παράστασης!
Ο έρωτας είναι παιχνίδι για δύο. Σαν ένα παιχνίδι σκάκι. Σ’ ένα τετράγωνο επιτραπέζιο, σ ’ένα δωμάτιο, σε έναν δρόμο, σε μια πόλη, σε μια χώρα υπάρχουν κινήσεις. Ερωτική επίθεση και πάθος, ρομαντισμός, υποχώρηση, αναδιαπραγμάτευση, παύση, σίγαση, άμυνα, ήττα ή και νίκη. Αρκεί να μη χάνουμε τον εαυτό μας μέσα σε όλο αυτό… Αρκεί να μαθαίνουμε ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και ότι κάποιες φορές καλύτερα να αφήσουμε το παιχνίδι το παλιό πίσω. Όχι να ξεχάσουμε. Όχι να σταματήσουμε να αγαπάμε. Απλά να προχωράμε…
Οι απαντήσεις σε κάθε τέτοιου είδους ερώτημα βρίσκονται στο Black Box του θεάτρου «Επί Κολωνώ» κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Να θυμάστε επίσης, ότι όλα ξεκινάνε από μια ερώτηση…«Θες να παίξουμε;»
Η ιδέα όλου του κείμενου, ο τρόπος γραφής και σκηνοθετικής παρουσίασης, είναι πρωτότυπος, δροσερός, δυναμικός, γεμάτος συναισθήματα, νεανικός, ρομαντικός, παιχνιδιάρικος, στολισμένος με νότες, ροδοπέταλα, ασημόσκονη, με μια αίσθηση ότι έχουμε ξεστρατίσει σε ένα μονοπάτι της σελήνης.
Ταυτότητα παράστασης:
Κείμενο: Γεωργία Πιερρουτσάκου
Σκηνοθεσία: Γεωργία Πιερρουτσάκου- Λάζαρος Βαρτάνης
Σκηνικά- κοστούμια: Ηλένια Δουλαδίρη
Φωτισμοί: Ευγενία Μακαντάση
Φωτογραφίες- trailer: Πάτροκλος Σκαφίδας
Παίζουν: Στέφανος Παπατρέχας- Γεωργία Πιερρουτσάκου
Παρασκευή: 21.30
Σάββατο: 19.00
Κυριακή: 21.30
Σκηνή Black Box– «Επί Κολωνώ»
Ναυπλίου 12 & Λένορμαν 94, Κολωνός
t. 210 5138067
email: xkolono@otenet.gr
Αγγελική Μπάτσου
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Latest posts by Αγγελική Μπάτσου (see all)
- “Τα πνεύματα του Χιλ Χάους”, σε σκηνοθεσία Ανδρονίκης Αβδελιώτη, στο “Αγγέλων Βήμα” - 14 Δεκεμβρίου 2024
- “Το Παλτό” του Νικολάϊ Γκόγκολ, σε σκηνοθεσία-διασκευή Θοδωρή Γκόγκου, στο θέατρο “Αργώ” - 6 Δεκεμβρίου 2024
- Εντρυφώντας στην “Υψηλή μαγειρική των σχέσων”, σε σενάριο Βίλης Σωτηροπούλου και σκηνοθεσία Κέλλυς Σταμουλάκη, στο Θέατρο της Ημέρας - 27 Νοεμβρίου 2024
Καμία κριτική