Είδαμε την παράσταση “‘Εμιλυ”, σε σκηνοθεσία Αλίκης Πήτερσον, στον Χώρο Τέχνης Ασωμάτων

Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στον φιλόξενο και ζεστό Χώρο Τέχνης Ασωμάτων για να παρακολουθήσουν την πρεμιέρα της παράστασης “Έμιλυ”, σε κείμενο Γιάννη Ρωμανού και σκηνοθεσία Αλίκης Πήτερσον.

Μέσα από τη νεοσύστατη ομάδα δρωμένων Eventus, επιχειρήθηκε ένα σκηνοθετικό και ερμηνευτικό ταξίδι στα σκοτεινά μονοπάτια της ανθρώπινης ψυχής, υπό μορφή θεατρικού θρίλερ. Με έναυσμα το συγγραφικό ταλέντο του Γιάννη Ρωμανού, ξεπήδησε η μορφή της Έμιλυ, η οποία πήρε σάρκα και οστά μέσα από ξεχωριστές ερμηνείες και μια δυνατή και άρτια οργανωμένη σκηνοθεσία.

Υπόθεση της παράστασης

Μεταφερόμαστε σε μια συνηθισμένη Λονδρέζικη γειτονιά, σε ένα διαμέρισμα στον πέμπτο όροφο. Κοινός παρονομαστής του διαμερίσματος, μια μορφή: η Έμιλυ. Μια παρουσία που έχοντας νικήσει τον χωροχρόνο, σαν μια ηρωϊδα από τη Ζώνη του Λυκόφωτος, έρχεται να διεκδικήσει όσα πιστεύει ότι της στέρησε η ζωή και ο έρωτας στο παρελθόν. Το πάθος της αγάπης και της εκδίκησης, το μίσος, γίνονται τελικά μια μεταφυσική λούπα η οποία σαν στρόβιλος παρασύρει και αφανίζει όλους όσους πέφτουν μέσα σε αυτήν. Ποια είναι η Έμιλυ τελικά;

b_24535_IMG_20211025_154455

“Η απεικόνιση του μυστηρίου και του φόβου στη θεατρική σκηνή, είναι ένα θέαμα που απαιτεί συναισθηματική εγρήγορση, πνευματική ετοιμότητα και εγγυάται ένα αποτέλεσμα το οποίο μένει αξέχαστο. Μέσα από καλοδουλεμένα έργα σαν το “Έμιλυ”, το θετικό αποτέλεσμα, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο”.

Ανάλυση της παράστασης

Έρωτας, αγάπη και μίσος. Ζωή και θάνατος. Δύο όψεις ενός νομίσματος που μοιάζει σαν τη σελήνη. Αγνοούμε συνήθως ποια είναι η σκοτεινή πλευρά της. Τι γίνεται όμως όταν η σκοτεινή αυτή πλευρά σταματά να αγνοεί εμάς και τα ανθρώπινα πάθη μας; Όταν τελικά η πλευρά αυτή σκεπάζει σαν έκλειψη το φωτεινό σημείο, εκεί έρχεται ο φόβος και το μεταφυσικό. Και τελικά όταν το σκοτάδι έρχεται στο φως, φαίνεται το πραγματικό του πρόσωπο. Η σελήνη και το διπλό της πρόσωπο συμβολίζει τη γυναίκα. Την Έμιλυ. Η οποία έρχεται φορώντας και τις δύο όψεις και μας εξοστρακίζει σε ένα θεατρικό σασπένς φόβου και αγωνίας μέχρι το τέλος. Αν τελικά το τέλος έχει όντως τέλος…

Το καλογραμμένο, ενδιαφέρον και μεστό κείμενο του Γιάννη Ρωμανού, μπόρεσε με μεγάλη ακρίβεια και σχολαστικότητα, να το οργανώσει σκηνοθετικά η Αλίκη Πήτερσον και να δημιουργήσει μια ιδιαίτερα δυνατή και ενδιαφέρουσα παράσταση. Τονίζοντας με εφευρετικό τρόπο τα σωστά σημεία, έχοντας οργανώσει με προβολές προτζέκτορα το οπτικό περιβάλλον, μπόρεσε να ενσωματώσει δύο διαφορετικά είδη μέσα σε μια σκηνή και να δημιουργήσει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα. Μια παράσταση που έχει την ικανότητα να συνεπαίρνει και να παρασέρνει στην πλοκή της, κατορθώνοντας να ταξιδέψει το κοινό της με το καλύτερο τρενάκι του τρόμου: ένα δυνατό κείμενο και μια δυναμική σκηνοθεσία.

Η Μίρνα Μηλιώνη και η Ιωάννα Προσμίτη, υποδύονται τις δύο πλευρές της ηρωϊδας, η καθεμία με τον δικό της, ξεχωριστό τρόπο. Η Μίρνα Μηλιώνη, ως η πιο ηλικιωμένη-αινιγματική φιγούρα, επιβάλλεται με την ιδιαίτερη χροιά της φωνής της και την παρουσία της, φανερώνοντας έναν ιδιότυπο θεατρικό χαρακτήρα, ο οποίος ερμηνεύεται με δυναμισμό και ταλέντο. Η Ιωάννα Προσμίτη, η νεότερη Έμιλυ, με απλότητα και γλυκύτητα, πείθει το κοινό της ως το θύμα των περιστάσεων, φανερώνοντας μια τραγικότητα που πραγματικά συγκινεί.

Ο Γιάννης Ρωμανός, ο συγγραφέας, ως ηθοποιός επίσης,  και ο Ξενοφών Χαντζής, κατορθώνουν να αγγίξουν τα άκρα και να δώσουν μια έντονη, κινητικά ξέφρενη, ερμηνεία. Ο ρόλος τους, αινιγματικός, βρίσκεται σε άμεση σχέση με εκείνον των γυναικών και σχετίζεται άμεσα με τα δύο πρόσωπα της Έμιλυ. Τα δύο πρόσωπα της ηρωϊδας και τα δύο του Τζέϊσον (του άντρα που αγάπησε και μίσησε με πάθος), εκτυπώνονται με ιδιαίτερα άμεσο και γλαφυρό τρόπο από τους τέσσερις ηθοποιούς, δίνοντας ένα πολύ καλό σκηνικά αποτέλεσμα, το οποίο δένει τέλεια με τη σκηνοθεσία.

Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ προσεγμένη, ενδιαφέρουσα παράσταση, σπάνια στο είδος της, μια και τα θεατρικά θρίλερ δεν συναντώνται εύκολα. Μπράβο σε όλη την ομάδα και ευχόμαστε καλή συνέχεια σ’ αυτό το τόσο ενδιαφέρον ταξίδι της.

Tα κομψά σκηνικά τα οποία καλύπτουν ακόμα και τον πάνω όροφο της σκηνής και τα κοστούμια, ανήκουν στην ομάδα Eventus. Ο φωτισμός ο οποίος ταίριαξε απόλυτα με το πνεύμα της παράστασης και μπόρεσε να τονίσει τα σωστά σημεία, ανήκει στον Μανώλη Κλείδη και τον Γιάννη Τσούκα. Πραγματικά προσεγμένη και εντυπωσιακή δουλειά.

Η απεικόνιση του μυστηρίου και του φόβου στη θεατρική σκηνή, είναι ένα θέαμα που απαιτεί συναισθηματική εγρήγορση, πνευματική ετοιμότητα και εγγυάται ένα αποτέλεσμα το οποίο μένει αξέχαστο. Μέσα από καλοδουλεμένα έργα σαν του Γιάννη Ρωμανού, σκηνοθετημένα από την Αλίκη Πήτερσον, το θετικό αποτέλεσμα, είναι κάτι παραπάνω από δεδομένο. Η “Έμιλυ” είναι μια παράσταση που συστήνεται ανεπιφύλακτα να πάτε να παρακολουθήσετε.

b_24536_TEMP_02-Feb-22_website_banner-6-copy-3-(1)

Συντελεστές Παράστασης

Κείμενο: Γιάννης Ρωμανός

Σκηνοθεσία: Αλίκη Πήτερσον

Σκηνικά, κοστούμια, μουσική επιμέλεια: Eventus

Τεχνικοί: Μανώλης Κλείδης, Γιάννης Τσούκας

Πρωτότυπη μουσική, οπτικο-ακουστικό περιβάλλον: Αλίκη Πήτερσον

Επικοινωνία παράστασης: zoi triadafullidh, zoi.masoura@hotmail.com

Παίζουν (αλφαβητικά):

Μίρνα Μηλιώνη, Ιωάννα Προσμίτη, Γιάννης Ρωμανός, Ξενοφών Χαντζής.

ΧΩΡΟΣ ΤΕΧΝΗΣ ΑΣΩΜΑΤΩΝ

Αγίων Ασωμάτων 6, Θησείο

Αθήνα, 105 53

τηλ. 21 1800 9838

Ώρα έναρξης παράστασης; 21.00

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου