Γράφει η Ντίνα Καρρά

Σάββατο βράδυ και πλήθος κόσμου συνωστίζεται στην οδό Βίκτωρος Ουγκώ 55 στο Μεταξουργείο, όπου στεγάζεται το θέατρο «Σταθμός». Αφορμή είναι η επίσημη πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «H Θυσία του Αβραάμ» σε σκηνοθεσία Δαμιανού Κωνσταντινίδη. Πρόκειται για το δραματικό, μνημειακό δημιούργημα με το οποίο ο ποιητής (ο τίτλος αποδίδεται στον Βιτσέντζο Κορνάρο, αν και παραδόθηκε ανώνυμα) συνδέει την λογοτεχνία της κρητικής Αναγέννησης του 17ου αιώνα με το γνωστό βιβλικό επεισόδιο της Παλαιάς Διαθήκης (Γένεσις ΚΒ΄) και τους απόηχους των μεσαιωνικών και θρησκευτικών μυστηρίων.

Είναι τῷ ὄντι ιερό τούτο το βιβλικό μυστήριο ή τελετουργικό δρώμενο, γραμμένο σε ομοιοκατάληκτο δεκαπεντασύλλαβο στίχο και στην κρητική διάλεκτο, τόσο για το θέμα του, όσο και για την σημασία του.

Είναι ο ποιητικός λόγος στην πιο καθαρή και πνευματική του έκφραση, που δια μέσω της φυσικής, απέριττης λυρικής του διάθεσης, της ψυχογραφικής του ευθυβολίας, του συγκρατημένου ηθογραφικού του στοιχείου και της αφοπλιστικής του αφέλειας, φανερώνει το μυστικό στοιχείο της ιδεατής γέφυρας του Ανθρώπου με το Θείο προκαλώντας βαθύτατο θρησκευτικό δέος.

Κάτω από την επιφάνεια της θρησκειολογικής καταγωγής του μύθου, νιώθεις την βαθύτατη ανθρώπινη φωνή που κραυγάζει υπόκωφα για το παράλογο κάθε ανθρωποθυσίας κατ΄εντολήν είτε γήινης ή θεϊκής εξουσίας. Τα πρόσωπα, που στον παλιό μύθο είναι τυφλά εκτελεστικά όργανα της εντολής του Θεού, εδώ είναι ανθρώπινοι χαρακτήρες που διαμαρτύρονται απέναντι στην άδικη θεϊκή απόφαση. Μ΄αυτόν τον τρόπο, ο ποιητής θέτει υπό κριτική το «θείον», τολμώντας να αποτυπώσει τον ανείπωτο πόνο και την αβάσταχτη οδύνη που προκαλεί η παράλογη θυσία του τέκνου. Θυμίζει αρχαία τραγωδία, όπου οι ανίσχυροι άνθρωποι γίνονται έρμαια τυφλής υποταγής στην όποια αρχή.

5Λίγα λόγια για την ιστορία:

Σκεύος εκλογής του Θεού, ο Αβραάμ παίρνει την εντολή από τον Άγγελο Κυρίου να κάνει την ύψιστη θυσία ως ένδειξη ανυπέρβλητης αγάπης, πίστης και τυφλής υπακοής στις εντολές του. Καλείται να θυσιάσει τον μονάκριβο γιο του, Ισαάκ, που απέκτησε με θεία συγκατάβαση και ευλογία στα βαθιά γεράματα. Την πρώτη ανθρώπινη οδύνη και αντίδραση, διαδέχεται η ευλαβική υποταγή στο θέλημα του Θεού. Όμως η δοκιμασία της πίστης δεν θα φτάσει στα άκρα, καθώς την τελευταία στιγμή αναιρείται με θεϊκή παρέμβαση. Η αληθινή θυσία, λοιπόν, είναι ένα βίωμα του πνεύματος. Στο τέλος, ο Ισαάκ πραγματικά θυσιάζεται και ακριβώς γι΄αυτόν τον λόγο ο Θεός τον δίνει πίσω στον Αβραάμ.

Η κριτική μας:

Ο ταλαντούχος σκηνοθέτης Δαμιανός Κωνσταντινίδης πατάει ευλαβικά στο ποιητικό κείμενο με ευαισθησία, ανθρωπιά και μέτρο. Δίνει στον δραματικό μύθο ποιητικό μέγεθος και βαρύτητα, αναδεικνύοντας δωρικά την συγκινησιακή δύναμη, την ποιητική ομορφιά και την μουσικότητα της κρητικής γλώσσας. Στήνει αρχικά έναν εφιάλτη, όπου τα πρόσωπα προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν το κακό που τους χτύπησε για να ειρωνευτεί στο τέλος το παράδοξο της πίστης. Βγάζει στην επιφάνεια τους λαϊκούς χυμούς της ποίησης του Κορνάρου, προβάλλοντας το δράμα δύο αγαθών ανθρώπων που υποτάσσονται στο παράλογο. Εντυπωσιακή η αρχή του έργου με τον «έγχρωμο» Άγγελο Κυρίου να προστάζει τον πιστό Αβραάμ. Υπέροχο το φινάλε, όπου διακρίνεται μια κόκκινη γραμμή να χωρίζει διαγώνια τον τοίχο του βάθους, μια κόκκινη υποψία ότι η θυσία μπορεί να έγινε πραγματικά. Ευρηματικό σκηνοθετικό τέχνασμα το «χαρούμενο» φινάλε με τα εμβόλιμα αποσπάσματα από το «Φόβος και Τρόμος» του Δανού στοχαστή Søren Kierkegaard, το τέλος γύρω από το χαμηλό τραπέζι, ο γάμος της Κανά ή ένας Μυστικός Δείπνος σαν πίνακας ζωγραφικής, μια άλλη παράσταση, λίγο πριν το τέλος, μια ειρωνική ματιά σε ό,τι προηγήθηκε.

Τι σημαίνει «θυσιάζω», αν δε θυσιάζω ό,τι αγαπώ περισσότερο;
Η θρησκευτική πίστη είναι ένα άλμα στο παράλογο κι αυτό ζούμε ακριβώς σήμερα, ανά τον κόσμο.

i-thysia-tou-avraam-prova-04Ιδιαίτερη μνεία στην κίνηση των ηθοποιών, που οφείλεται στην Ίριδα Νικολάου. Περπατούν αργά, νωχελικά για να μη ξυπνήσουν, για να μην επανέλθουν στην ζωή λες και ανήκουν σ΄ έναν άλλο κόσμο.

Ο Αντώνης Δαγκλίδης έχει φροντίσει τα λιτά σκηνικά και τα όμορφα κοστούμια της παράστασης που μοιάζουν με στολές. Ο βράχος και η κόκκινη διαγώνια γραμμή υποδηλώνουν το συμβολικό χαρακτήρα του μύθου.

Οι υποδειγματικοί, υποβλητικοί φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου επικεντρώνονται στα πονεμένα πρόσωπα και ολοκληρώνουν το αισθητικό αποτέλεσμα, καθρεφτίζοντας όλα τα ανθρώπινα συναισθήματα. Σκιές δημιουργούνται από το ημίφως και μοιάζουν σαν ζωντανά φαντάσματα, που ακροβατούν μεταξύ ζωής και θανάτου.

Η καταιγιστική μουσική υπόκρουση του Κωστή Βοζίκη δημιουργεί ένταση, υπογραμμίζοντας την συναισθηματική παλέτα των ανθρώπινων ψυχών και την υποβόσκουσα ειρωνική διάθεση.

Ο Ιωσήφ Ιωσηφίδης ως Αβραάμ είναι ένας γνήσιος «ιππότης της πίστης» που διανύει μια εσωτερική πορεία για να βρει τελικά την αυτοκυριαρχία του. Πλάθει έναν αυθεντικά λαϊκό άνθρωπο, που διεκπεραιώνει με ηρεμία και αυτοσυγκέντρωση τις μετρημένες συμβολικές χειρονομίες ενός λειτουργικού δράματος. Αρκετά καλή ερμηνεία με καθαρότητα και απλότητα στην εκφορά του λόγου που, ωστόσο, κάποιες φορές δίνει την εντύπωση ότι μοιάζει περισσότερο με απαγγελία.

Εξαιρετική στο ήθος του λόγου, στην εσωτερικότητα και στο δραματικό μέτρο η ερμηνεία της Δέσποινας Σεραφείδου στο ρόλο της Σάρρας. Στο πρόσωπό της καθρεφτίζονται όλες οι πονεμένες μάνες του κόσμου. Με αλήθεια, συγκινησιακή φόρτιση και αμεσότητα ελέγχει το παράλογο της ανθρωποθυσίας, αφήνοντας το ανθρώπινο στίγμα της.

Ο νεαρός ηθοποιός Δημήτρης Φουρλής ενσαρκώνει τον Ισαάκ και είναι συγκινητικά πειστικός. Το χλωμό πρόσωπό του και τα λευκά ρούχα που συνάδουν με την αθώα παιδική του ηλικία, προοικονομούν το αβέβαιο μέλλον του. Υπέροχη η στιγμή του αποχωρισμού με την μάνα του Σάρρα, καθώς και το σημείο που εκλιπαρεί τον πατέρα του Αβράαμ να τον λυπηθεί στο βουνό.

Ο Μιχαήλ Afolayan υποδύεται τον μαύρο Άγγελο Κυρίου και εντυπωσιάζει με την σκηνική του παρουσία, καθώς παρουσιάζεται σκληροτράχηλος και αδυσώπητος σαν τον προχριστιανικό Θεό του.

Οι δύο υπηρέτες του Αβραάμ, Σιμπάν (Τάσος Τσούκαλης-Δημητριάδης) και Ταμάρ (Στεργιάνα Τζέγκα) αποτελούν την φωνή της λογικής και αποδεικνύονται έμπιστοι δούλοι. Οι ερμηνείες τους συνυπογράφουν στο όλον με πολύ καλά αποτελέσματα.

Εν κατακλείδι, πρόκειται για ένα αξιόλογο θεατρικό αρχιτεκτόνημα, έναν θεμέλιο λίθο που προστίθεται στην Αθηναϊκή θεατρική κονίστρα και κεντρίζει το ενδιαφέρον του θεατρόφιλου κοινού για την διαχρονικότητα του και την απαράμιλλη ομορφιά του. Συστήνεται ανεπιφύλακτα.

0v6a2204-1-1021x580Ταυτότητα παράστασης:

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης
Σκηνικά- κοστούμια: Αντώνης Δαγκλίδης
Μουσική: Κωστής Βοζίκης
Κίνηση: Ίρις Νικολάου
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Mακιγιάζ: Μελίνα Γλαντζή
Βοηθός σκηνοθέτη: Στεργιάνα Τζέγκα
Βοηθός σκηνογράφου: Αμαλία Θεοδωροπούλου
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Πουλής
Video trailer: Γρηγόρης Πανόπουλος
Artwork: Ήρα Σταματοπούλου
Παραγωγή: Angelus novus
Συντονισμός παραγωγής: Goodheart Productions

Παίζουν: (με σειρά εμφάνισης)

Μιχαήλ Afolayan (Άγγελος)
Ιωσήφ Ιωσηφίδης (Αβραάμ)
Δέσποινα Σαραφείδου (Σάρρα)
Στεργιάνα Τζέγκα (Ταμάρ)
Τάσος Τσούκαλης- Δημητριάδης (Σιμπάν)
Δημήτρης Φουρλής (Ισαάκ)

Παραστάσεις:
Από 13 έως 29 Απριλίου 2018.
Παρασκευή- Σάββατο: ώρα 21:15, Κυριακή: ώρα 18:00.

Διάρκεια παράστασης: 80 λεπτά.

Θέατρο «Σταθμός»
Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα
Tκ:10437
(20μ. από το σταθμό μετρό Μεταξουργείο)

Εισιτήρια: 15€, 10€ (φοιτητικό, συνταξιούχων), 5€ (ανέργων, ατέλειες)
Ομαδικό άνω των 10 ατόμων: 10€
Προπώληση viva: Ειδικές τιμές 13€ και 8€ (φοιτητικό, συνταξιούχων, ομαδικό).

Κρατήσεις στη viva ή στο ταμείο του θεάτρου, τηλ: 211.4036.322.
Ώρες ταμείου: 6:00μμ- 9:00μμ.
2

Ντίνα Καρρά

Ντίνα Καρρά

Ονομάζομαι Ντίνα Καρρά. Είμαι άτομο εξωστρεφές, κοινωνικό, αισιόδοξο, ενθουσιώδες (κριός στο ζώδιο) και πολύ δημιουργικό! Για μένα δημιουργία είναι μία πετυχημένη συνταγή, μία όμορφη κατασκευή, μία ωραία κριτική!
Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αποτυπώνει πάνω στο χαρτί συναισθήματα και σκέψεις. Έτσι και με το θέατρο νιώθω ότι ξαναγεννιέμαι και γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Επίσης αγαπώ τη γυμναστική γιατί "νοῦς ὑγιής ἐν σώματι ὑγιεῖ". Χαμόγελα και θετική σκέψη κατακλύζουν πάντα τη ζωή μου και συνεχώς λέω ότι τα καλύτερα έρχονται όταν δεν τα περιμένεις!
Ντίνα Καρρά