Οι kallitexnes.gr βρέθηκαν στο θέατρο “Σταθμός”, για να παρακολουθήσουν την παράσταση “Μελάχρα“,του Παντελή Χορν, σε σκηνοθεσία Σοφίας Φιλιππίδου.
H Σοφία Φιλιππίδου, κάνει τη διαφορά. Ξεχωρίζει με έναν μαγικό τρόπο, τον οποίο έχει διατηρήσει ανέπαφο στο πέρασμα του χρόνου. Άμεση και πολύ κοντά στο κοινό της, με μεγάλη μου χαρά την είδα να υποδέχεται μέσα στην αίθουσα του θεάτρου τον καθένα ξεχωριστά και να μοιράζεται μαζί του ευγενικά λόγια διανθισμένα με το φωτεινό της χαμόγελο.

Mε έκπληξη και ευχάριστη απορία ,είδα στο μπροστινό μέρος της σκηνής δυο κούκλες Μπάρμπι, άντρας και γυναίκα, αγκαλιασμένες ,και αν και ακίνητες ,έμοιαζαν να περιμένουν κάτι. Όταν τα φώτα έκλεισαν και οι σκούρες σκιές τους προβλήθηκαν στη σκηνή, οι κούκλες μεταμορφώθηκαν σε ένα σφιχταγκαλιασμένο ζευγάρι που εισήγαγε με την παρουσία του την στάμπα του έρωτα σε όλο αυτό που θα ακολουθούσε. Έπειτα ήρθε μπροστά μας μια ξανθιά βασιλοπούλα και μια παράσταση μέσα στην παράσταση ξεκίνησε….

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ας σας παρουσιάσω αρχικά τους χαρακτήρες του έργου, οι οποίοι χτίζουν αριστουργηματικά μια πλοκή την οποία αξίζει και με το παραπάνω να παρακολουθήσετε :
Τεμέλκος- ένας γέρος τσιγγάνος που δουλεύει το σίδερο και τον μπρούτζο και παίζει το βιολί του για να χορεύει στο ρυθμό του η κατά πολύ νεότερή του γυναίκα, η Περουζέ.
Περουζέ- Η νεαρή γυναίκα του Τέμελδου, την οποία επίσης ποθεί χωρίς ανταπόκριση ο Γιάσσαρης ,ενώ εκείνη είναι ερωτευμένη και δοσμένη στον νεαρό Νέδο.
Νέδος- ο νεαρός ψυχογιός και παραγιός του Τεμέλκου που ενώ έχει ερωμένη την Περουζέ ,σε μια παράσταση ενός περιδιαβόμενου θιάσου ,ερωτεύεται τη Μελάχρα
Γιάσσαρης- Ο άγριος γιος του λήσταρχου Ταμέρλου ,τρελά ερωτευμένος με την Περουζέ
Βενετιά- Η μητέρα-μάγισσα του Γιάσσαρη
Αγκούπης- Ένας χωλός πρώην κατάδικος ο οποίος είναι κι αυτός ερωτευμένος με την Περουζέ και στην κυριολεξία έτοιμος να κάνει τα πάντα γι αυτήν
Μελάχρα- Η πέτρα του σκανδάλου. Με την παρουσία της ανατρέπονται όλα και λαμβάνουν διαστάσεις τραγωδίας. Ερωτεύεται τον Νέδο, πυροδοτώντας το μίσος και την απύθμενη ζήλεια της Περουζέ η οποία θα στήσει μια ολόκληρη πλεκτάνη η οποία οδηγεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον θάνατο.
Η συνέχεια, επί σκηνής….

Melaxra_7

ΚΡΙΤΙΚΗ

Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης η Σοφία Φιλιππίδου, μας είπε δύο σύντομα λόγια για τις συνθήκες που γράφτηκε και παίχτηκε αυτό το έργο. Εκείνο που με εντυπωσίασε βαθύτατα είναι το γεγονός ότι αν και δημιούργημα ενός σπουδαίου θεατρικού συγγραφέα, η συγκεκριμένη παράσταση ανέβηκε μόνο μια φορά. Στις 20 Ιουλίου του 1909, στο θέατρο Νέας Σκηνής, από τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη.
Λόγω μιας άνευ προηγουμένου κακής αποδοχής από κοινό και κριτικούς και κυρίως από ανθρώπους των γραμμάτων, αναγκάστηκε να σταματήσει πριν καν ξεκινήσει. Σε καθαρά ιστορικό πλαίσιο, η Ελλάδα εκείνη την περίοδο βρίσκεται μια ανάσα πριν την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα κράτος το οποίο προσπαθώντας να σταθεί στα πόδια του έπειτα από 400 χρόνια που τελούσε υποτελές στους Τούρκους, θεωρεί στην καλύτερη περίπτωση εχθρικό και αλλότριο κάθε τι το οποίο θίγει την καλή εικόνα μιας αστικής τάξης που έχει ως μέτρο σύγκρισης τα σαλόνια του πολιτισμένου δυτικού κόσμου της γηραιάς ηπείρου. Είναι ένα κράτος που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εξευρωπαϊστεί. Ο Παντελής Χορν, γράφει ένα θεατρικό- ύμνο στον ελεύθερο ,ατίθασο και άνευ περιορισμών έρωτα των Τσιγγάνων, γεγονός το οποίο αντιτίθεται σθεναρά στα τότε κοινωνικά πιστεύω.

H ύπαρξη των Τσιγγάνων ήδη από τις αρχές του εικοστού αιώνα και ιδιαίτερα ύστερα από την ανταλλαγή πληθυσμών έπειτα από τη Μικρασιατική καταστροφή, αποτελούσε και αποτελεί ακόμα και σήμερα ένα θέμα ταμπού , μια και ο μέσος Έλληνας θεωρεί την ύπαρξη αυτής της φυλής ένα σχεδόν κοινωνικό στίγμα στην εξευγενισμένη ευρωπαϊκή εικόνα που θέλει να υιοθετήσει. Είναι γεγονός ότι το χάσμα που πάντοτε υπήρχε ,δυστυχώς ακόμα και σήμερα που μιλάμε για ισότητα και ίσα κοινωνικά δικαιώματα, υφίσταται ακόμα σε μεγάλο βαθμό.
Είναι καθαρά ζήτημα αποδοχής μιας διαφορετικής ταυτότητας και δυνατότητας ενσωμάτωσης του διαφορετικού στα σημερινά δεδομένα. Το θετικό φυσικά στην τωρινή κατάσταση που διανύουμε είναι το γεγονός ότι ο Έλληνας είναι σαφώς πιο ανοιχτός στα ακούσματα και εικόνες που έχει να παρουσιάσει η τέχνη γενικά. Σύμφωνα με τη γνώμη μου, η παγκοσμιοποίηση δε γεννά μόνο θύματα λόγω της επιφοβούμενης αλλοίωσης της πολιτιστικής συνάφειας και γνησιότητας ,αλλά και θαύματα. Ένα θαύμα εν δυνάμει είναι και το θέατρο. Μέσα από την τόσο υψηλή αυτή τέχνη μαθαίνει κανείς να εκτιμάει όλες τις τέχνες των ανθρώπων, και κατά συνέπεια τους ίδιους. Ήταν λοιπόν ζήτημα χρόνου, ένας λαμπρός νους να ανακαλύψει το ξεχασμένο αυτό διαμαντάκι και να το επαναφέρει με όλη του τη ρώμη πάνω στη σκηνή ενός θεάτρου.

Μέσα από μια παράσταση, που έμοιαζε σα ξεστρατισμένο όνειρο, γεμάτο χρώματα και μαγεία, σαν ένα παραμύθι με μουσική και χορό, γνωρίσαμε τον κόσμο των Τσιγγάνων και τα πάθη τους μέσα από μια παθιασμένη ιστορία αγάπης-μίσους-τυφλής εκδίκησης. Η Σοφία Φιλιππίδου που υπογράφει τη σκηνοθεσία και τη δραματουργική επεξεργασία, με τη βοήθεια της Σοφίας Καστρησίου, ξεκινώντας από το υπέροχο αυτό ,σχεδόν επαναστατικό για τα δεδομένα εκείνης της εποχής ,έργο του Παντελή Χορν, μας μεταφέρει σαν σε μαγικό χαλί, σε έναν άλλο κόσμο που μοιάζει να μην τον αγγίζει καμία εποχή και χρόνος. Μιλάμε για ένα διαφορετικό σύμπαν το οποίο σύμφωνα με το σημείωμα της ίδιας της σκηνοθέτιδας, συνδυάζει τον κόσμο του συγγραφέα, με σαφείς επιρροές από τη δραματουργία του Ίψεν, το έργο του Κωστή Παλαμά “Ο δωδεκάλογος του γύφτου” και το “Καμίνι” του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Αν σε όλο αυτό προσθέσουμε και τις δικές της προσωπικές πινελιές τις οποίες δανείστηκε από τον “Σχοινοβάτη” του Ζαν Ζενέ, από το ποίημα “Μέθα” του Σαρλ Μπωντλαίρ, το “Ρομάντζα της σελήνης” από τα “Τσιγγάνικα Τραγούδια” του Λόρκα και από το άγνωστο παραμύθι “Ο Πρίγκηπας της Γκραβάλας”, τότε μιλάμε για ένα τέλεια μελετημένο και αρτιότατα σκηνοθετημένο θεατρικό.

Βρισκόμαστε θεατές σε ένα κοινωνικό δράμα με κωμικά στοιχεία φάρσας το οποίο επιχειρεί κάτι εντελώς διαφορετικό ακόμα και σήμερα. Την έξοδο και ίσως διέξοδο σε έναν αρχέγονο μύθο με ανθρώπινες διαστάσεις που μου θύμισε σκηνές από τα κινηματογραφικά έργα του Εμίρ Κουστουρίτσα. H αδάμαστη φύση ως καθαρά “φύση” και η εξίσου αδάμαστη δύναμη του έρωτα και της τσιγγάνικης ψυχής ,μαζί με όλα τα μπαγκάζια της (μύθοι και θρύλοι, παλιοί μυσταγωγικοί ρυθμοί και χοροί, μαγικά βοτάνια και γυναίκες ζαρωμένες που λένε τη μοίρα), έρχονται και μας μεταφέρουν σε έναν άλλο χώρο ο οποίος θέλγει και εντυπωσιάζει βαθύτατα ακόμα και τον πιο απαιτητικό θεατή. Δηλώνω κάτι παραπάνω από εκστασιασμένη για το σκηνοθετικό αποτέλεσμα αυτής της παράστασης και εκφράζω τα θερμά μου συγχαρητήρια και μπράβο για την απίστευτη πραγματικά θεατρική απόδοση! Εύχομαι τα καλύτερα στην Σοφία Φιλιππίδου και ειλικρινά ελπίζω να την ξαναδώ να δημιουργεί ανάλογης ποιότητας θεατρικά έργα!

thumbnail_Melaxra_6aa

Ξεκινώντας την κριτική μου για τους ηθοποιούς με σειρά εμφανίσεως, οφείλω να δηλώσω αρχικά μαγεμένη με όλους τους! Η Τατιάνα Μελίδου είναι η πολύχρωμη αισθησιακή Περουζέ, που η μοίρα σαν να θέλει να την κοροϊδέψει, την κάνει να αγαπήσει τον Νέδο, παρότι έχει ήδη την αγάπη τριών ανδρών. Του Τεμέλκου ,του Γιάσσαρη και του Αγκούπη. Γεμάτη πάθος , παρασυρμένη από τη ζήλεια της για τη Μελάχρα, ρίχνεται στη φωτιά και παρασύρεται σ’ ένα παιχνίδι παράφορου έρωτα , μίσους και θανάτου με τίμημα την ίδια της τη ζωή. Μια εξαιρετικά ωραία παρουσία, με απίθανη ικανότητα στον χορό,που κατορθώνει να δημιουργήσει έναν παράφορα θερμό και ηφαιστειώδη χαρακτήρα, ο οποίος εντυπωσιάζει βαθύτατα με το πάθος και τις εκρήξεις του.

Ο Γιώργης Παρταλίδης, είναι ο Νέδος, το μήλο της Έριδας ανάμεσα σε δύο γυναίκες. Αν και εραστής της Περουζέ, δε διστάζει να ερωτευτεί την Mελάχρα που αρχικά μεταμφιεσμένη σε ξανθιά πριγκηποπούλα του θιάσου και έπειτα ως “λουλούδι της φωτιάς”, με σκούρα μαλλιά και τσιγγάνικη σαγήνη του κλέβει την ψυχή. Μια αδέσμευτη, άγρια καρδιά που αγαπάει επίσης με πάθος και ακολουθεί πιστά το άπιαστο όνειρο της Μελάχρας , πετώντας χωρίς τύψεις την καρδιά της Περουζέ κυριολεξία στον δρόμο. Θερμόαιμος, δε διστάζει στο όνομα της τιμής να είναι έτοιμος να θυσιάσει την ίδια του τη ζωή. Ποια από τις δύο γυναίκες που τον αγαπούν θα τον κερδίσει άραγε; Μια ακόμα υπέροχη ερμηνεία από έναν νέο καλλιτέχνη που μπόρεσε να κρατήσει κοντά του το κοινό με τον χαρακτήρα που υποδύεται , προκαλώντας αισθήματα δέους και θαυμασμού για τον τρόπο που χειρίστηκε τον ρόλο του.

Ο Ντίνος Φλώρος, ως Τεμέλκος, σκληρός σαν το αμόνι του και λυρικός σαν το πικρό βιολί που παίζει στην Περουζέ και στην Μελάχρα, γίνεται εν αγνοία του το σημάδι που θα πυροδοτήσει μια σειρά από γεγονότα με απρόβλεπτη τροπή. Ζώντας από κοντά τα πάθη που δημιουργούν οι δύο μοιραίες γυναίκες του έργου, μοιάζει ανίσχυρος να αντιμετωπίσει τη σαγήνη και την ομορφιά των νιάτων και στο τέλος ξεσπά σκληρά στη Μελάχρα. Έντονη υποκριτική παρουσία, αδρότητα, επιδεξιότητα στον ρόλο του, κοντολογίς, ένα άρτιο ερμηνευτικά αποτέλεσμα που ταίριαζε απόλυτα ως ποιότητα με εκείνο των λοιπών πρωταγωνιστών του θεατρικού μας.

melaxra

Η Έλενα Μεγγρέλη, ως Βενετιά,μητέρα του Γιάσσαρη, με σχεδόν γκροτέσκ τρόπο μας ξεδιπλώνει ένα ποικιλόμορφο ταλέντο που την κάνει να εντάσσεται με απόλυτη σαφήνεια στον ρόλο της και να της προσφέρει μια πανέμορφη ερμηνεία. Κάτι παραπάνω από πειστική επίσης ως αφηγήτρια, εντυπωσίασε το κοινό της και δημιούργησε πάρα πολύ καλές εντυπώσεις. Μαζί με τον Θωμά Καζάση, που υποδύεται τον άγριο γιο, δημιούργησαν ένα δυναμικό σκηνικό ντουέτο το οποίο έφερε στο προσκήνιο την περίεργη σχέση ανάμεσα σε μια μητέρα κι έναν γιο.
Ο Γιάσσαρης, βγάζοντας στην επιφάνεια ό,τι πιο άγριο ως ένστικτο, σχεδόν ως σαρκοφάγο, σπρωγμένος από τυφλό έρωτα , μπλέκει σε μια πλεκτάνη από την οποία τελικά δεν ξεφεύγει. Με οδηγό το πάθος του για την Περουζέ, ακολουθεί τα πιο σκοτεινά μονοπάτια και τελικά χάνεται σ’ αυτά. Ένας ακόμα δυνατός ρόλος από έναν ερμηνευτή με μεγάλο εκτόπισμα ο οποίος έχτισε έναν ιδιαίτερο θεατρικό χαρακτήρα που χαράχτηκε για τα καλά στο νου του κοινού.
Ο Ρήνος Τζάνης, είτε ως σακατεμένος Αγκούπης ,είτε ως αλαφροΐσκιωτος αφηγητής, ήταν ένας Ντόκτορ Τζέκιλ και Μίστερ Χάϊντ . Οι μεταβάσεις του από τον ένα ρόλο στον άλλο ,απλά έκοψαν την ανάσα και απέδειξαν το μέγεθος του ταλέντου του συγκεκριμένου ηθοποιού.
Το αντικείμενο του πόθου του, μακρινό σαν γαλαξίας , η Μελάχρα, ήταν η Δήμητρα Δερζέκου. Με μορφή αγγέλου και τσιγγάνας ταυτόχρονα, φαινόταν σαν να κατέβηκε από κάποια άλλη εποχή και ήρθε να στοιχειώσει τα όνειρα και τη ζωή των τσιγγάνων. Χτυπημένη από τα βέλη του έρωτα για τον Νέδο, θα μπει μέσα σε έναν κυκεώνα και σαν τυφλή πεταλούδα που την τραβάει το φως θα παλέψει για το δικαίωμα στην αγάπη πολεμώντας με τη ζήλεια ,τον φθόνο και όλα τα μελλούμενα που κρέμονται πάνω της ως δαμόκλειος σπάθη. Μια εκπληκτική ερμηνεία, γεμάτη πάθος και λυρισμό, ποιοτική και ποιητική, εύθραυστη μα ταυτόχρονα ατσάλινη, μια ερμηνεύτρια που στην κυριολεξία τα έδωσε όλα στο σανίδι και αγαπήθηκε ιδιαίτερα.
Ο Σπύρος Δούρος, ως εισηγητής, λιτός και σοβαρός, μας ενσωμάτωσε στον χρόνο της δράσης, μας ταξίδεψε και μας οδήγησε στη λύση του δράματος, είπε τις τελευταίες λέξεις ενός μύθου των τσιγγάνων για μια γυναίκα που έσπειρε πόθους και θέρισε τελικά θάνατο….
Για όλο αυτό το τόσο ξεχωριστό επιτελείο ερμηνευτών οφείλω να δώσω τα πιο θερμά συγχαρητήρια και μπράβο τόσο σε ατομικό όσο και σε συνολικό επίπεδο. Οφείλω επίσης να δώσω ένα μπράβο στον Κωνσταντίνο Γεωργόπουλο για τις χορογραφίες του οι οποίες ανύψωσαν τους ερμηνευτές στην κυριολεξία στ’ αστέρια! Άψογες ερμηνείες, μια σπουδαία συνεργασία που γέννησε ένα εκπληκτικό αισθητικά αποτέλεσμα. Τους εύχομαι ειλικρινά ό,τι καλύτερο για το μέλλον που στα σίγουρα τους ανήκει!

Ένα άλλο στοιχείο της παράστασης που αξίζει και με το παραπάνω να αναφερθεί είναι τα σκηνικά και τα κοστούμια αυτής. Με συνεργάτες σκηνογραφίας τη Λία Ασβεστά και Κ.Φ. και συνεργάτιδα ενδυματολογικού τη Μάγδα Καλορίτη, η Σοφία Φιλιππίδου, έχει αναλάβει τα σκηνικά και τα κοστούμια του έργου και έχει δημιουργήσει και σε αυτό το επίπεδο, ένα μικρό θαύμα.
Ένα ονειρικό περιβάλλον ,διάσπαρτο από στοιχεία που παραπέμπουν στην εικόνα ενός τσιγγάνικου χωριού, ήρωες ντυμένοι με τα αταίριαστα φαντεζί ρούχα των τσιγγάνων που δημιουργούν όμως ένα χρωματιστό καλειδοσκόπιο, όλα αυτά μέσα από τους ρυθμούς της μουσικής την οποία έχει αναλάβει η Ματούλα Ζαμάνη και από τους εντυπωσιακούς και ατμοσφαιρικούς φωτισμούς του Κώστα Αγγέλου. Θερμές ευχαριστίες και πολλά μπράβο και σε αυτούς τους δημιουργούς που με το έργο τους συνέβαλαν στο υπέροχο αυτό τελικό αποτέλεσμα!

Το τόσο ξεχωριστό αυτό, σχεδόν αιρετικό για τα δεδομένα μιας παλιάς εποχής, θεατρικό ,παίζει μόνο για εσάς ως τις 28 Μαΐου. Θεωρώ ειλικρινά ότι είναι μια παράσταση που πρέπει να πάτε να δείτε και εύχομαι βαθιά από την ψυχή μου να συνεχίσει την τόσο λαμπερή της αυτή πορεία στα θεατρικά δρώμενα και να καθιερωθεί ως ένα κλασικό πλέον έργο στο καλλιτεχνικό ρεπερτόριο. Οι εποχές έχουν αλλάξει και ο πολιτισμός μας έχει γίνει σαφώς πιο ανοιχτός τόσο στο διαφορετικό όσο και στην τέχνη. Και μια τέχνη που έχει την τόλμη και το όραμα να παρουσιάζει κάτι που ξεστρατίζει ,έχει τη δική της αξία και ομορφιά. Αρκεί να κάνει κάποιος το πρώτο βήμα προς αυτή. Η τέχνη, σε κάθε περίπτωση, ανταμείβει. Η “Μελάχρα” του Παντελή Χορν, σας περιμένει για να σας το αποδείξει ζωντανά!

Συντελεστές

Σκηνοθεσία /δραματουργική επεξεργασία: Σοφία Φιλιππίδου
Μουσική: Ματούλα Ζαμάνη
Σκηνικά /Κοστούμια: Σοφία Φιλιππίδου
Συνεργάτες σκηνογραφίας: Λία Ασβεστά και Κ.Φ.
Συνεργάτης ενδυματολογικού: Μάγδα Καλορίτη
Χορογραφίες: Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος
Φωτισμοί: Κώστας Αγγέλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Σοφία Καστρησίου
Βοηθός σκηνογράφου/ Μάσκες: Γιώργης Παρταλίδης
Αφίσα /σχεδιασμός προγράμματος: Πέτρος Παράσχης
Τρέιλερ παράστασης: Κώστας Αυγέρης
Φωτογραφίες από την παράσταση: Πάνος Καραδήμας
Διεύθυνση παραγωγής: Μαίρη Φραγκιαδάκη

Παίζουν με σειρά εμφάνισης: Τατιάνα Μελίδου, Γιώργης Παρταλίδης, Ντίνος Φλώρος, Έλενα Μεγγρέλη, Θωμάς Καζάσης, Ρήνος Τζάνης, Δήμητρα Δερζέκου, Σπύρος Δούρος

Πού: Θέατρο Σταθμός, Βίκτωρος Ουγκώ 55, Αθήνα (Μετρό Μεταξουργείο), τηλ.210 5230267
Πότε: από Δευτέρα 6 Μαΐου 2019 στις 21.00 και κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Έως 28 Μαΐου 2019
Εισιτήρια: 15 ευρώ (Κανονικό), 12 ευρώ(Φοιτητικό), 10 ευρώ (Ανέργων, ΑΜΕΑ, Άνω των 65, Ομαδικές Κρατήσεις άνω των 10 ατόμων)
Διάρκεια παράστασης: 90 λεπτά

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου