Έγινα ένα με τη Χουντά, μία γυναίκα επαναστάτρια, περήφανη, κομμουνίστρια που έχει βιώσει τη σκληρή και βίαιη πραγματικότητα του πολέμου. Πάλεψε σκληρά για τα ιδανικά και τα πιστεύω της σε όλη της τη ζωή, πληρώνοντας το τίμημα, αλλά μη προδίδοντας την ιδεολογία της. Αυτή τη στιγμή έχει ανάγκη να καταθέσει την πραγματικότητα, για να απελευθερωθεί από τα σκοτάδια του παρελθόντος της…

Συνέντευξη στον Νίκο Γινάργυρο

H Κατερίνα Μπουζάνη είναι απόφοιτη της Ανώτερης δραματικής σχολής «Θεατρική τέχνη». Ανήκει στη νέα γενιά ηθοποιών, έχει συμμετάσχει σε πολλές θεατρικές παραστάσεις, ενώ εμείς τη γνωρίσαμε μέσα από την ενδιαφέρουσα ερμηνεία της στην παράσταση «Ιράκ- 9 τόποι επιθυμίας» της Heather Raffo σε σκηνοθεσία της Μαρίας Τσαρούχα που ανεβαίνει στον Πολυχώρο “Εργοτάξιον“. Έχει παρακολουθήσει μαθήματα ρυθμικής κιθάρας και φωνητικής αγωγής στο ωδείο «Όπερα», ενώ είναι μέλος σε δύο μουσικά σχήματα. Επίσης, έχει ασχοληθεί με τη δραματοθεραπεία, τη μουσικοκινητική αγωγή, καθώς και με την αντιμετώπιση παιδικού τραύματος μέσω του θεατρικού παιχνιδιού. Έχει διδάξει υποκριτική, αυτοσχεδιασμό, σωματικό θέατρο, ορθοφωνία, δραματοθεραπεία και θεατρικό παιχνίδι σε ανεξάρτητες ομάδες ενηλίκων, εφήβους και ομάδες μεταναστών. Αυτή τη στιγμή διδάσκει στο 92 art και στο θέατρο Πυξίδα. Τα τελευταία 5 χρόνια εργάζεται ως τραγουδίστρια σε μουσικές σκηνές της Αθήνας.

-Σε πετυχαίνουμε μετά το τέλος της παράστασης «Ιράκ- 9 τόποι επιθυμίας» στον Πολυχώρο Εργοτάξιον, όπου υποδύεσαι την Χουντά, μία Ιρακινή γυναίκα που έχει ζήσει την κόλαση του πολέμου στο Ιράκ. Ποιά είναι εκείνα τα στοιχεία που ενδεχομένως σε δυσκόλεψαν στην ενσάρκωση του ρόλου αυτού;

Κατερίνα Μπουζάνη: Κάθε ρόλος έχει τη δυσκολία του. Όταν παίρνεις ένα καινούργιο κείμενο ή ρόλο, πάντα υπάρχει δυσκολία. Όταν έχεις μία μέθοδο, κάνεις την έρευνα που πρέπει να κάνεις με τη σκηνοθέτη και τους συναδέλφους σου και μαζεύεις όσο περισσότερο υλικό μπορείς. Από κει και πέρα, καλείσαι να δουλέψεις με το ρόλο σου, έτσι ώστε να περάσει μέσα σου οργανικά και να αντιμετωπίσεις τις δυσκολίες του. Η δυσκολία για μένα ήταν, ότι σε ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα έπρεπε να απαλλαγώ από τη δυτική μου κουλτούρα και να συγχρονιστώ με μια άκρως αντίθετη και βίαιη πραγματικότητα. Με τη μέθοδο της Μαρίας Τσαρούχα “PAD” και τη σωστή έρευνα για τα βιώματα και τη νοοτροπία αυτού του λαού, υπερπηδήσαμε γρήγορα όλα τα εμπόδια. Έγινα ένα με τη Χουντά, μία γυναίκα επαναστάτρια, περήφανη, κομμουνίστρια που έχει βιώσει τη σκληρή και βίαιη πραγματικότητα του πολέμου. Πάλεψε σκληρά για τα ιδανικά και τα πιστεύω της σε όλη της τη ζωή, πληρώνοντας το τίμημα, αλλά μη προδίδοντας την ιδεολογία της. Αυτή τη στιγμή έχει ανάγκη να καταθέσει την πραγματικότητα, για να απελευθερωθεί από τα σκοτάδια του παρελθόντος της…

-Τι σημαίνει για σένα να ενσαρκώνεις μία Ιρακινή γυναίκα που έχει περάσει όλη αυτή την κόλαση του πολέμου στο Ιράκ και να την μεταφέρεις στη σκηνή;

Κατερίνα:  Νοιώθω ότι φέρω την ευθύνη και το βάρος να ακουστεί η δική της πραγματικότητα. Όλα αυτά τα γεγονότα έχουν υπάρξει, είναι η αλήθεια της και πρέπει να ακουστεί μέσα από την δική μου φωνή. Το ότι δεν συμβαίνει στην κοινωνία που ζούμε εμείς, δεν σημαίνει ότι δεν μας αφορά. Ωφείλουμε να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας, τα αυτιά μας και την ψυχή μας και να δρούμε για τον συνάνθρωπο, ακόμη κι αν βρίσκεται στην άλλη άκρη της γης. Ο καθένας από εμάς με τον δικό του τρόπο και τα δικά του μέσα. Οι ηθοποιοί έχουμε το προνόμιο να μεταφέρουμε και να ζούμε  παράλληλες πραγματικότητες. Αυτό μας δημιουργεί υψηλή ενσυναίσθηση πράγμα που πολλές φορές μας εξαντλεί ψυχικά, αλλά αυτή είναι και η μαγεία αυτής της τέχνης. Κάθε φορά που ενσαρκώνω την Χουντά εξαντλούμαι συναισθηματικά είναι μία βίαιη και σοκαριστική διαδρομή. Αυτές οι γυναίκες έχουν βιώσει την σκληρή και ωμή πραγματικότητα του πολέμου που δυστυχώς συνεχίζει μέχρι και σήμερα. Ωφείλουμε να γνωρίζουμε λοιπόν. Ένας τέτοιος ρόλος είναι ευλογία για έναν ηθοποιό, γιατί δε σε εξελίσσει μόνο ως ηθοποιό, αλλά και ως άνθρωπο.

-Εντοπίζεις κάποια κοινά στοιχεία ανάμεσα σε σένα και τη Χουντά και ποιό πιστεύεις ότι είναι το νόημα που θέλει να περάσει ο ρόλος σου;

Κατερίνα: Ούτως ή άλλως, όποιον ρόλο και να πάρεις στα χέρια σου, τον περνάς μέσα από δικά σου κομμάτια και μέσα από δικά σου στοιχεία. Καλείσαι να τον κάνεις δικό σου και να βρεις τον συσχετισμό ανάμεσα σε σένα και τον χαρακτήρα που υποδύεσαι. Τα κοινά στοιχεία που έχω με τη Χουντά είναι ο δυναμισμός, η περηφάνια, ο τσαμπουκάς και το επαναστατικό της πνεύμα. Το νόημα που θέλει να περάσει η Χουντά είναι να βαδίζουν οι άνθρωποι με την ιδεολογία τους, να κρατάνε τις αξίες τους σταθερές και να καταθέτουν την αλήθεια τους, όσο σκληρή κι αν είναι.

Το νόημα που θέλει να περάσει η Χουντά είναι να βαδίζουν οι άνθρωποι με την ιδεολογία τους, να κρατάνε τις αξίες τους σταθερές και να καταθέτουν την αλήθεια τους, όσο σκληρή κι αν είναι.

-Όταν πήρες το σενάριο στα χέρια σου, τί ήταν αυτό που σε κέντρισε, έτσι ώστε να αποδεχθείς την πρόταση;

 Κατερίνα: Είχα δει τη συγκεκριμένη παράσταση ως θεατής, την πρώτη χρονιά που ανέβηκε. Όταν είδα το έργο για πρώτη φορά λοιπόν, δεν θα ξεχάσω το πόσο με συνεπήρε και το ότι περπάταγα δύο ώρες για να συλλογιστώ τι είδα. Ήταν από τις λίγες παραστάσεις που όλες οι ερμηνείες ήταν εξαιρετικές και το κείμενο ήταν πάρα πολύ δυνατό. Έλεγα πως δεν υπάρχει ηθοποιός που να μη θέλει να παίξει έναν τέτοιο ρόλο. Είχα μάλιστα ξεχωρίσει και δύο ρόλους που θα ήθελα να ενσαρκώσω, ένας από τους οποίους ήταν και η Χουντά. Οι συγκυρίες τα έφεραν έτσι, ώστε ένα χρόνο μετά να συναντήσω την Μαρία Τσαρούχα, η οποία με είχε δει στο «Ισμήνη και Καλύψω» που συμμετείχα. Κάποια στιγμή με κάλεσε για μία άλλη παράσταση που σκηνοθετούσε, συνεργαστήκαμε σε αυτή τη δουλειά και όταν χρειάστηκε να γίνει αντικατάσταση δύο χρόνια μετά στο “Ιράκ” και μου είπε ότι θα κάνω τον ρόλο που ήθελα, δηλαδή την Χουντά, τότε σκέφτηκα ότι το σύμπαν με αγαπάει. Οφείλω ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στη Μαρία Τσαρούχα, που με εμπιστεύτηκε για αυτό το ρόλο.

-Στην παράσταση συμμετέχει και η Έφη Μεράβογλου, με την οποία έχεις συνεργαστεί ξανά άλλες δύο φορές, στις παραστάσεις «Dreamville» και στο «Ισμήνη και Καλύψω». Μίλησέ μας για τη συνεργασία σας αυτή.

Κατερίνα: Με την Έφη συνεργαζόμαστε 6 χρόνια. Την πρώτη χρονιά δούλεψα μαζί της στο Dreamville και τη δεύτερη με κάλεσε για να συμμετάσχω στην παράσταση «Ισμήνη και Καλύψω»  όπου  είναι μία δουλειά που έχω αγαπήσει πάρα πολύ και είχαμε δουλέψει σε αυτή την παράσταση για 4 χρόνια. Έχουμε βραβευτεί για αυτή τη δουλειά, έχουμε ταξιδέψει στο εξωτερικό και σκεφτόμαστε να την ανεβάσουμε ξανά για 5ο  χρόνο από Ιανουάριο. Με την Ντένη Αργυρόπουλου, που είμαστε μαζί όλα αυτά τα χρόνια, είχαμε μία τόσο αβίαστη χημεία επάνω στη σκηνή.Η Έφη είναι ένας άνθρωπος που αγαπάω,εκτιμώ απεριόριστα και ανήκει στην καλλιτεχνική μου οικογένεια πια.Είναι μία πολυπράγμων καλλιτέχνις,μιλάμε την ίδια γλώσσα και είναι μεγάλη μου χαρά που μοιράζομαι ξανά την ίδια σκηνή μαζί της.

-Το ταλέντο σου δεν περιορίζεται μόνο στις υποκριτικές σου δυνατότητες, αλλά και στις ερμηνευτικές, αφού είσαι μία πολύ καλή τραγουδίστρια με αισθαντική φωνή και έχεις τραγουδήσει σε πολλές μουσικές σκηνές. Τί είναι αυτό που σε συναρπάζει στο θέατρο και τι σε μία μουσική σκηνή;

Κατερίνα: Προέρχομαι από μουσική οικογένεια, οπότε αυτό το «μικρόβιο» ήταν πολύ πιο νωρίς μέσα μου από ό, τι η υποκριτική. Όταν ανέβηκα πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή, κατάλαβα ότι αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Μέσα στην τέχνη της υποκριτικής, υπάρχει και το τραγούδι και ο χορός που επίσης λατρεύω, αλλά πάνω απ΄όλα νιώθω ηθοποιός. Ξεκίνησα να τραγουδάω από τα 16 μου, αλλά έχει μεγάλη διαφορά η μαγεία της υποκριτικής με του τραγουδιού. Όταν είμαι πάνω στη σκηνή, νιώθω πολύ οικεία σαν να βρίσκομαι “σπίτι μου”. Από την άλλη βέβαια, στον μουσικό χώρο  έχω κάνει πολύ καλές συνεργασίες με καλλιτέχνες από τη νέα γενιά, αλλά και με τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα. Το κοινό στοιχείο σε αυτά τα δύο, είναι η επικοινωνία με τον κόσμο. Όταν λέω ένα τραγούδι, δεν το ερμηνεύω τεχνικά, αλλά το αισθάνομαι και το μεταδίδω ως ηθοποιός. Νιώθω ότι θέλω να μοιραστώ κάτι με τον κόσμο.

Προσέχω τα μάτια του κόσμου, με αυτά αλληλεπιδρώ και μπορώ να εκλάβω την αλήθεια τους μέσα από αυτά. Μέσα από τα μάτια του κόσμου νιώθω την θερμότητα και το αν πήρε το κοινό αυτό που είχα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί του.

-Ποιό κοινό πιστεύεις ότι είναι πιο ένθερμο, το θεατρικό ή το μουσικό;

Κατερίνα: Δεν μπορώ να τα διαχωρίσω, γιατί όταν τραγουδάς έχεις να κάνεις με κόσμο, ο οποίος είναι σε μία άλλη ατμόσφαιρα και έρχεται να σε ακούσει με μία άλλη διάθεση. Ένα live είναι διαφορετικό από το να πας να δεις μία παράσταση, αλλά και στις δύο περιπτώσεις εγώ αυτό που κρατάω σαν καλλιτέχνης, είναι τα μάτια του κόσμου. Προσέχω τα μάτια του κόσμου, με αυτά αλληλεπιδρώ και μπορώ να εκλάβω την αλήθεια τους μέσα από αυτά. Μέσα από τα μάτια του κόσμου νιώθω την θερμότητα και το αν πήρε το κοινό αυτό που είχα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί του.

-Πέρα από τις ερμηνευτικές και τις υποκριτικές σου δυνατότητες, διδάσκεις υποκριτική στο 92 Art και στο θέατρο Πυξίδα. Μίλησέ μας για την εμπειρία του να διδάσκεις.

Κατερίνα: Αγαπώ την διδασκαλία και ήταν κάτι που προκλήθηκε ως ανάγκη από το πρώτο έτος της σχολής. Άρχισα να παρατηρώ ότι μου έβγαινε έντονα η επιθυμία να θέλω να διδάξω στο μέλλον και θυμάμαι ότι το είχα μοιραστεί με τον δάσκαλο μου, Αντώνη Ανδριόπουλο τότε και με ενθάρρυνε σε αυτό. Αγάπησα τόσο πολύ την διδασκαλία που θέλησα να το φτάσω όσο πιο μακριά μπορούσα. Οπότε με το που τελείωσα τη σχολή, ξεκίνησα την πρώτη μου διδασκαλία σε ιδρύματα. Εργάστηκα στην “Κιβωτό του κόσμου” και στο Οικοτροφείο ειδικών ατόμων “Η Χαρά”. Ξεκίνησα με παιδιά που ένιωθα ότι έχουν περισσότερο ανάγκη την προσφορά μου μέσα από την τέχνη. Έπειτα, κάποιος είδε τη δουλειά μου και μου ζήτησαν να αναλάβω μια ομάδα και κάπως έτσι κύλησε το πράγμα. Ό, τι κάνω, το κάνω με αγάπη, γιατί διδάχθηκα με πολύ αγάπη από τον δάσκαλό μου. Έτσι πιστεύω οτι οφείλεις να διδάσκεις ένα παιδί, ό, τι και να κάνεις, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μία τέχνη. Τα τελευταία χρόνια διδάσκω σε ανεξάρτητες ομάδες ενηλίκων. Με τους μαθητές μου έχουμε ανταλλάξει και μοιραστεί πολλά όμορφα πράγματα, έντονες συγκινήσεις και είμαι περήφανη γι΄αυτούς. Παλεύω να τους μεταδώσω την τέχνη μέσα από τα δικά μου μάτια και με όλη μου την αγάπη και εύχομαι να το κάνω για πολλά χρόνια ακόμη. Μαθαίνω κι εγώ μέσα απ΄αυτούς, εξελίσσομαι μαζί τους. Λατρεύω να βλέπω την εξέλιξη ενός ατόμου, όχι μόνο στο καλλιτεχνικό κομμάτι, αλλά και ως άνθρωπο. Αυτό είναι το στοίχημά μου στη διδασκαλία. Στα μαθήματα δουλεύουμε πολύ με την αυτογνωσία και με γνώμονα την αγάπη, γιατί δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη τέχνη, αν δεν αγαπάς τον άνθρωπο.

-Ποιά είναι τα επόμενα επαγγελματικά σου σχέδια;

Κατερίνα: Αν και δεν είναι ανακοινώσιμο ακόμα, επειδή δεν έχω υπογράψει, συζητάω για μία πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση με ένα σκηνοθέτη που εκτιμώ πολύ. Επίσης, έχω κλείσει για μία ταινία εποχής μεγάλου μήκους. Θα ξεκινήσουμε γυρίσματα από Γενάρη και τη σκηνοθεσία έχει αναλάβει ο Αντώνης Μανδρανής, με τον οποίο έχω συνεργαστεί σε άλλες δύο ταινίες. Είναι χαρά και τιμή για μένα να συνεργάζομαι ξανά και με ανθρώπους που έχω συνεργαστεί και στο παρελθόν. Θα κάνω και μία δεύτερη ταινία, μικρού μήκους, που θα είναι ψυχολογικό θρίλερ. Επίσης, με την ομάδα των μαθητών μου, ετοιμάζουμε διάφορα δημιουργικά πράγματα. Συνεχίζω τα live, τραγουδώντας κάθε Παρασκευή στο Καφενείο 111 στο Μοναστηράκι. Εκεί συνεργάζομαι με δύο ταλαντούχα παιδιά, τον Κυριάκο Πέτρου, που παίζει βιολί και τον Αλέξανδρο Δάϊκο , που παίζει κιθάρα, τραγουδάει και γράφει υπέροχα τραγούδια.

-Για το τέλος της συνέντευξής μας, θα ήθελα να  μας πεις, τί εύχεσαι για το μέλλον;

Κατερίνα: Είμαι ένας άνθρωπος που λειτουργώ στο παρόν. Πολλές φορές λέω, ότι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που ζουν στο παρόν, ενώ οι πιο δυστυχισμένοι είναι όσοι ζουν στο παρελθόν ή στο μέλλον. Για μένα είναι βασικό να εξελίσσομαι μέρα με τη μέρα ως άνθρωπος και σε ότι κάνω στη ζωή μου.

– Σε ευχαριστούμε πάρα πολύ για αυτή την όμορφη συνέντευξη και σου ευχόμαστε καλή επιτυχία σε ό, τι κάνεις.

Παλεύω να τους μεταδώσω την τέχνη μέσα από τα δικά μου μάτια και με όλη μου την αγάπη και εύχομαι να το κάνω για πολλά χρόνια ακόμη. Λατρεύω να βλέπω την εξέλιξη ενός ατόμου, όχι μόνο στο καλλιτεχνικό κομμάτι, αλλά και ως άνθρωπο. Στα μαθήματα δουλεύουμε πολύ με την αυτογνωσία και με γνώμονα την αγάπη, γιατί δεν μπορείς να κάνεις αυτή τη τέχνη, αν δεν αγαπάς τον άνθρωπο.