Είδαμε την παράσταση "Λεντς" σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού στο Studio Κυψέλης

Γράφει η Αραξιάνα Αβακιάν

Βρεθήκαμε στην θεατρική παράσταση «Λεντς», στο Studio Κυψέλης. Ένα έργο πολύ ατμοσφαιρικό, που σε βάζει στο κλίμα της παράστασης από το πρώτο κιόλας λεπτό.

Είναι ένα έργο του 1835, γραμμένο από τον εξαίρετο, συγγραφέα Γκέοργκ Μπύχνερ. Ένα σχεδόν τελειωμένο έργο του, στο οποίο ο Μπύχνερ δεν πρόλαβε να βάλει τίτλο, (ο τίτλος “Λεντς” δόθηκε από μεταγενέστερους εκδότες) που ψυχογραφεί με απόλυτη ακρίβεια την πορεία ενός συγγραφέα, του Λεντς, στην τρέλα. Είναι μάλιστα τόσο εντυπωσιακό που κατάφερε να αποδώσει με τέτοιο ρεαλισμό την ψυχοσύνθεση ενός σχιζοφρενή, που είχε δημιουργήσει μεγάλη αίσθηση και θαυμασμό.

Λίγα λόγια για το έργο

Βλέπουμε λοιπόν τον Λέντς (Ζαχαρίας Ρόχας), αναζητώντας λίγο χώρο για να βρει την ηρεμία και τις ισορροπίες του, να «εισβάλει» στην οικογενειακή εστία ενός πάστορα, του Γιόχαν Όμπερλιν (Μιχάλης Αλικάκος), η οποία περιβάλλει με θαλπωρή εκείνον και την γυναίκα του Άννα Όμπερλιν (Τέτη Σχοινάκη). Περνώντας όμως η ώρα, η φιλοξενία στον Λέντς, αρχίζει να γίνεται όλο και πιο δύσκολη και περίεργη, καθώς μια αναστάτωση αρχίζει και απλώνεται, που τελικά δεν αφήνει κανέναν έξω από την δίνη της. Οι οικοδεσπότες, η υπηρέτριά τους Μάγδα (Ειρήνη Καρπούζη), ο δάσκαλος του χωριού Σεμπάστιαν Σάιντεκερ (Νίκος Καραγιώργης) και ο κοινός τους φίλος, νεαρός αριστοκράτης Κάουφμαν (Νίκος Χαλατζίδης), «πέφτουν» θύματα του μυαλού του Λέντς. Θύμα του μυαλού του βέβαια, είναι και ο ίδιος ο Λέντς, που προσπαθεί να ξεφύγει, χωρίς επιτυχία. Στο τέλος, ο Λεντς αφού έριξε την κοινωνική μάσκα όλων, αποκαλύπτοντας τα βαθύτερα πάθη και αδυναμίες τους, φεύγει αφήνοντας μια μετέωρη ηρεμία, η οποία όπως φαίνεται δεν θα κρατήσει για πολύ…

Η κριτική μας

Το έργο που παρακολουθήσαμε έχει διασκευαστεί υπέροχα από την Ροζίτα Σώκου. Έξοχο, αποδόθηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να διευκολύνει τους ηθοποιούς , αλλά και τους θεατές να πλησιάσουν τα νοήματα του Μπύχνερ, χωρίς να χάσουν από την απόλαυση του έργου.

Οι ηθοποιοί, είχαν να ηθογραφήσουν πολύ ιδιαίτερους χαρακτήρες και να ενσαρκώσουν το αίσθημά τους πάνω στη σκηνή. Αυτό από μόνο του αυξάνει τις απαιτήσεις του έργου. Όμως, η εμπειρία και το ταλέντο τους, τους οδήγησε σαν μίτος, πίσω στην Αριάδνη με ασφάλεια. Ο Ζαχαρίας Ρόχας (Λέντς), ακροβατούσε εξαιρετικά μεταξύ λογικής και παραφροσύνης, μέχρι που πέρασε με ένα τέλειο «άλμα» στην απέναντι πλευρά. Είχε μελετήσει όλες τις πτυχές του ήρωά του, φωτίζοντας τες όλες διαδοχικά πάνω στη σκηνή. Καταπληκτικό ψυχογράφημα ενός πολύ δύσκολου ρόλου.

Η Τέτη Σχοινάκη ως Άννα Όμπερλιν, γοητευτική στην ενσάρκωση της συζύγου του πάστορα, με μια ερμηνεία διάφανη που μας επέτρεπε να δούμε και τα πιο σκοτεινά σημεία του εαυτού της. Εκφραστική και δοτική, γέμισε τους θεατές με συναισθήματα και απορίες.

Ο Μιχάλης Αλικάκος (Γιόχαν Όμπερλιν), μας έδωσε μια συγκλονιστική εκδοχή του πάστορα που υποδυόταν. Ένας πάστορας, αγιοποιημένος στην αρχή, μετά έκπτωτος και τέλος τον είδαμε να ανεβαίνει ξανά την ανηφόρα για τον δρόμο του Θεού. Τεχνικά άρτιος, σε έναν ρόλο με συγκρατημένο συναίσθημα, που όμως έδινε στους θεατές τόσα πολλά.

Ο Νίκος Καραγιώργης (Σεμπάστιαν Σάιντεκερ), με την εξαιρετική υποκριτική του, ενσάρκωσε τον δάσκαλο του χωριού, με όλα τα προτερήματα και τις αδυναμίες του, με τέτοιο τρόπο που μας έφτασε μέχρι τις ρίζες του ρόλου. Συνεπής στον Σεμπάστιαν, απέδωσε την ασυνέπειά του με επιτυχία.

Ο Νίκος Χαλατζίδης (Κάουφμαν), ήταν ο νεαρός φίλος του Λέντς, αλλά και του πάστορα Όμπερλιν, που προσπαθούσε να τον προστατεύσει. Τον ερμήνευσε με ρεαλισμό και στωικότητα, η οποία ερχόταν σε δημιουργική αντίθεση με την παραφροσύνη του Λέντς. Σαν ένα κομμάτι παζλ, συμπλήρωσε εκπληκτικά την παράσταση.

Τέλος, η νεαρή ηθοποιός Ειρήνη Καρπούζη (Μάγδα), ήταν εξαιρετική στον ρόλο της “ιδιαίτερης” υπηρέτριας της οικογενείας του πάστορα. Ξεδίπλωσε τον χαρακτήρα της σταδιακά μέχρι το τέλος, απέδωσε με δεξιοτεχνία τον κρυφό πόθο της για τον Λεντς, ενώ περπατούσε παράλληλα και στην παραφροσύνη του.

Την παράσταση, σκηνοθέτησε ο Γιώργος Λιβανός. Χειρίστηκε αριστοτεχνικά τις ιδιαιτερότητες του έργου, αλλά και του σκηνικού χώρου. Κατάφερε με την ιδιαίτερη τεχνική του, να μεταδώσει στον κόσμο, όλα τα συναισθήματα από τα οποία πέρασαν οι ρόλοι και να συντονίσει το κοινό με το γενικό αίσθημα του έργου.

Τα σκηνικά, τα κοστούμια και η μουσική έδωσαν στην παράσταση όγκο και βάθος. Βοήθησαν στο να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα που μεγάλωνε τον σκηνικό χώρο και επέτρεπε στους ηθοποιούς και στον σκηνοθέτη να κάνουν τον θεατή μέρος της οικίας του πάστορα Όμπερλιν.

Παίζουν

Ζαχαρίας Ρόχας

Τέτη Σχοινάκη

Μιχάλης Αλικάκος

Νίκος Καραγιώργης

Νίκος Χαλατζίδης

Ειρήνη Καρπούζη

Συντελεστές

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Λιβανός

ΜΟΥΣΙΚΗ ΣΥΝΘΕΣΗ: Νίκη Γκουντούμη

ΣΚΗΝΙΚΑ – ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: Γιοβάννα Πρασίνου

ΜΟΝΤΑΖ: Αντώνης Μανδρανής

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Κώστας Βολιώτης

ΠΡΟΒΟΛΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Νατάσα Παππά

ΓΡΑΦΙΣΤΑΣ: Νίκος Χατζίρης

ΒΟΗΘΟΣ ΟΡΓΑΝΩΣΗΣ: Ζωρζέτ Μιρόν

Αναλυτικές πληροφορίες από τον Οδηγό Θεάτρου

Λεντς
Κοινωνικό
σε σκηνοθεσία Γιώργου Λιβανού

Αραξιάνα Αβακιάν

Η Αραξιάνα Αβακιάν γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας. Ακόμα, κατέχει Diploma στο HRM. Σπούδασε μουσική και υπήρξε μέλος της Νεανικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ. Εργαζόταν στο Τμήμα Ανθρωπίνων Πόρων γνωστής πολυεθνικής εταιρίας ως Υπεύθυνη Εργασιακών Σχέσεων. Είναι φοιτήτρια δραματικής σχολής. Με το θέατρο έχει ασχοληθεί επισταμένα ως ηθοποιός, βοηθός σκηνοθέτη και συγγραφέας. Έχει εκδοθεί το βιβλίο της "To Αλφαβητάρι Μου", καθώς και το κείμενο της "Έφυγες" που έχει συμπεριληφθεί στην συλλογή "Προσωπογραφίες".