Αν δεν μπορέσεις να περάσεις κάποια μηνύματα μέσα από την μουσική, τότε δεν θα μπορέσεις να μιλήσεις για αυτά με κανέναν άλλο τρόπο. Μόνο ο καλλιτέχνης έχει την ελευθερία να περάσει ένα μήνυμα, χωρίς να τρομάξει τον κόσμο.

Συνέντευξη στoν Νίκο Γινάργυρο

-Η μουσικοθεματική παράστασή σου «Τα πέντε στοιχεία» έχει μία ιδιαίτερη αισθητική. Θα ήθελα να μου πεις, ποια ήταν η αφορμή της έμπνευσής σου για αυτή την παράσταση και τι είναι αυτό που πιστεύεις ότι την ξεχωρίζει από άλλες παραστάσεις τέτοιου τύπου;

Άννα Μπουρμά: Ήθελα με κάποιον τρόπο να παρουσιάσω διαφορετικά τη μουσική και δεν μου αρκούσε αυτό που συνέβαινε μέχρι σήμερα, είτε στις μουσικές σκηνές, είτε ακόμη και στο θέατρο. Έτσι κι αλλιώς σε διάφορες παραστάσεις που έκανα, προσπαθούσα να φέρνω κι άλλα στοιχεία επί σκηνής, όπως σκηνοθεσία και βίντεο. Άκουσα λοιπόν τα τραγούδια μου και παρατήρησα ότι οι στιχουργοί και ο πατέρας μου, αλλά και όσοι μας έδωσαν τα τραγούδια τους και μας εμπιστεύτηκαν στους δύο προηγούμενους δίσκους μου, εκφραζόντουσαν μέσα από τα φυσικά στοιχεία. Όταν αποφάσισα να κάνω την παράσταση, υπήρχε μία τεράστια κατηγορία τραγουδιών, η οποία δεν μπορούσε να χωρέσει μέσα στα τέσσερα στοιχεία. Ήμουν σε μία φάση αναζήτησης της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και των αρχαίων πολιτισμών και παρατήρησα ότι στην αρχαία ελληνική υπήρχε ο αιθέρας, που ήταν το σύμπαν. Συνειδητοποίησα, ότι ο αιθέρας αφορούσε την κατηγορία τραγουδιών που δεν είχε χώρο στα τέσσερα στοιχεία. Έβαλα σε κατηγορίες τα κομμάτια και ζήτησα από τον πατέρα μου να γράψει κείμενα πρόζας. Έτσι λοιπόν, έγινε η πρώτη δομή.

-Η παράστασή σου «Τα πέντε στοιχεία» είναι προηγμένη και καινοτόμα. Συμπεριλαμβάνει πολλές τέχνες μαζί, όπως τραγούδι, χορό, υποκριτική, projection mapping, video art και performance. Τί είναι αυτό που σε ώθησε να παρουσιάσεις μία τέτοιου είδους παράσταση και τί θα πρέπει να περιμένουμε από σένα στο άμεσο μέλλον, αφού έχεις ανεβάσει τόσο ψηλά τον πήχη ξεκινώντας με κάτι τέτοιο;

Άννα: Καταρχήν, βαριέμαι αφόρητα να ανεβαίνω πάνω στην σκηνή και απλά να τραγουδάω. Είμαι ένας πολυδιάστατος άνθρωπος και έχω την ιδιότητα να βλέπω το έργο μου σφαιρικά, άρα το αποτέλεσμα ήρθε σχεδόν φυσικά. Η ιδέα μου ήταν να συνδυάσω όλες τις τέχνες, κάτι που το κάνω ακόμη και στην ψυχαγωγία μου. Δεν θα πάω να δω μόνο μουσική, αλλά και θέατρο, χορό, εκθέσεις ζωγραφικής και γλυπτικής που είμαι φανατική.

Όσον αφορά το επόμενο στάδιο, θα είναι κάτι σαν «Τα πέντε στοιχεία» με πολύ πιο εξελιγμένο τρόπο όμως και με βασικό ρίσκο ότι θα κινηθεί πάνω σε πραγματική ιστορία και όχι σε μία φανταστική. Θα περιγράψουμε ένα πραγματικό γεγονός, από το οποίο αφαιρέσαμε επιτηδευμένα κάτι και θα έρθουμε να το προσθέσουμε καλλιτεχνικά.

-Η τελευταία σου δουλειά «Το τέλος» (the end), θεωρείται ως το πρώτο ελληνικό τραγούδι με σαφείς αναφορές στο τέλος του κόσμου. Με βάση αυτή την αντίληψη, τί σημαίνει για σένα το τέλος του κόσμου; Πώς το αντιλαμβάνεσαι και ποιά είναι τα μηνύματα που θέλεις να περάσεις μέσα από αυτό το τραγούδι;

Άννα: Καταρχήν πρόκειται για μία προσομοίωση, όπου δείχνουμε ουσιαστικά το τέλος της ανθρωπότητας. Ορμώμενη λοιπόν, από όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και από το γεγονός ότι πάνε να ενοχοποιήσουν όλες τις ιδιότητες του ανθρώπου, όπως είναι το συναίσθημα, υπάρχει η αίσθηση ότι η ανθρώπινη ύλη αρχίζει και φεύγει και γίνεται μία ψηφιακή μορφή, που δεν έχει καμία σχέση με αυτό που είμαστε ως άνθρωποι. Λέει μέσα το τραγούδι μου, «πως θα το πούμε στα παιδιά;» αυτή την αθλιότητα δηλαδή που έχουμε καταφέρει μέχρι τώρα, που κλείνουμε σε «οθόνες» την σιωπή και τη μοναξιά… και μιλάω επίσης και για την συνειδητοποίηση ότι, ναι μεν ερχόμαστε μόνοι και μόνοι φεύγουμε, που είναι και το φυσιολογικό, αλλά το ζητούμενο είναι ότι καταστρέφουμε τη φύση μας. Θέλω να δείχνω το κακό, γιατί πιστεύω ότι όταν δείχνεις, το ξορκίζεις κιόλας. Όταν ένας άνθρωπος δει ότι υστερεί σε κάτι, θα το βελτιώσει κιόλας. Αν δεν το δει ποτέ, δεν θα το βελτιώσει και ποτέ. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να δώσω.

Για μένα δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι κακός και να είναι καλλιτέχνης.

anna-bourma-6-the-end-Το πρώτο τραγούδι που έβγαλες από τον πρόσφατο δίσκο σου, μιλάει και αυτό για την ψηφιακή τεχνολογία και τα αρνητικά αυτής.

Άννα: Μιλάει καθαρά για την χρήση των social media. Περιγράφει ότι οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να ζουν μόνο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Νομίζουν ότι μιλάνε και φτιάχνουν σχέσεις που δεν υπάρχουν. Φτάνω μέχρι και στο ερωτικό σημείο, που τους τάζουν ένα σωρό πράγματα, αλλά στην ουσία είναι “ανύπαρκτα” πρόσωπα. Γι΄αυτό και λέω μέσα στο τραγούδι μου, ότι “όλα είναι εδώ και τίποτα εδώ”, εννοώντας βέβαια τον κόσμο που είναι ο παγκόσμιος ιστός.

-Οπότε, παρόμοια μηνύματα θα έχει όλος ο νέος σου δίσκος;

Άννα: Όλος ο δίσκος θα έχει παρόμοια μηνύματα, απλά θα καλύπτει διαφορετικές πτυχές, όπως για τη σχέση με το διαδίκτυο, την ερωτική σχέση, την μεταναστευτική, την σχέση της υπερβολής των αισθητικών επεμβάσεων, θα μιλήσει ακόμη για τη νεότητα που όσο είμαστε πιο νέοι έχουμε αυτή την υπερβολή και την παρορμητικότητα και όσο μεγαλώνουμε γινόμαστε πιο συγκαταβατικοί… γενικά, θα θίξει δύσκολα πράγματα ο δίσκος.

-Πρόσφατα βραβεύτηκες ως καλλιτέχνης της χρονιάς στα Κορφιάτικα θεατρικά βραβεία. Πες μας τι σημαίνει αυτό το βραβείο για σένα και πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ μία τέτοια διάκριση.

Άννα: Πρώτα από όλα είναι ένα συγκινητικό σημείο αυτό, διότι ξεκινάς μόνος σου με τόσες δυσκολίες και βλέπεις ότι μία προσπάθεια πολύ δύσκολη και μοναχική φέρνει επιτυχία. Επίσης, μου άρεσε πολύ που το βραβείο ήταν θεατρικό, γιατί εκτιμώ τον κόσμο του θεάτρου λίγο περισσότερο από τον κόσμο της μουσικής. Στη μουσική πέφτουν πάρα πολλά χρήματα και έρχεται πιο γρήγορα η αλλοτρίωση και ο αποπροσανατολισμός, ενώ στο χώρο του θεάτρου είναι πάντα περισσότερη η δουλειά που ρίχνουν οι συντελεστές, από αυτά που παίρνουν. Υπήρξαν και μεγάλοι δάσκαλοι, όπως ο Κουν που έδινε γραμμή στους ηθοποιούς, πράγμα πολύ ιερό για την τέχνη του θεάτρου, ενώ στα μουσικά πράγματα δεν υπήρχε κάτι τέτοιο. Άρα, χαίρομαι πολύ που βραβεύτηκα μέσα από αυτό τον κύκλο και που το κοινό μου είναι περισσότερο θεατρικό.

Μου φαίνεται αδιανόητο και δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει το συναίσθημα της ζήλιας.

anna-bourma-2-the-end-Η νέα σου ολοκληρωμένη δουλειά θα έχει μία κοινωνική διάσταση. Πώς αποφάσισες να αφιερώσεις έναν ολόκληρο δίσκο σε αυτά τα κοινωνικά θέματα και από πού έχεις αντλήσει την έμπνευση να ασχοληθείς με αυτό το κομμάτι;

Άννα: Από πάρα πολύ μικρή ηλικία άκουγα ξένα κοινωνικά τραγούδια. Έχω φοβερά ακούσματα, όπως Peter Gabriel, Pink Floyd, Sting και πολλούς άλλους καλλιτέχνες που θαύμαζα πάρα πολύ. Ήταν όνειρό μου να κάνω κάποια στιγμή έναν καθαρά κοινωνικό δίσκο και με συγκινεί πάρα πολύ αυτό το θέμα. Είναι ένα θέμα πάντα επίκαιρο και αν δεν εξηγήσεις κάποια πράγματα μέσα από την μουσική, τότε δεν μπορείς να μιλήσεις για αυτά με κανέναν άλλο τρόπο. Μόνο ο καλλιτέχνης έχει την ελευθερία να περάσει ένα μήνυμα, χωρίς να τρομάξει τον κόσμο. Γι΄αυτό το λόγο κάνω μουσική.

-Πες μας λίγο τι προκλήσεις έχεις αντιμετωπίσει ως καλλιτέχνης, δημιουργώντας μία παράσταση σαν «Τα πέντε στοιχεία».

Άννα: Πρώτα από όλα, αυτό που με δυσκόλεψε ήταν ότι δεν είχα να δείξω ένα δείγμα στους συνεργάτες μου για το τι θα κάνουν, οπότε η πρώτη μάχη ήταν να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ στην περιγραφή και την ολοκλήρωση, ακόμη και στο τι θα ζητήσω ηχητικά και οπτικά από έναν τεχνικό συνεργάτη. Μετά ήρθε η δυσκολία της εμπιστοσύνης που θα μας δείχνανε οι χώροι και το κοινό. Είχα πολλές μάχες να δώσω. Αυτό που με έβγαλε ασπροπρόσωπη, είναι η πίστη μου σε αυτό που κάνω και η επιμονή και υπομονή μου. Το αποτέλεσμα πιστεύω ότι με δικαίωσε και ολοκληρώθηκε έτσι και με ένα τιμητικό βραβείο.

-Πώς θα περιέγραφες την ταυτότητα της νέας σου δουλειάς;

Άννα: Η μουσική ταυτότητα της δουλειάς μου στα αγγλικά είναι electro world music, δηλαδή περικλείει το ηλεκτρονικό και το φυσικό και έχει μέσα διακριτικά τον ελληνικό ήχο. Το τραγούδι και ο τρόπος που παίζουν τα όργανα είναι επίτηδες βαλμένα έτσι μέσα, ώστε να παίζουν πιο ελληνοπρεπώς τις φράσεις, ενώ ο τρόπος που παίζεται το θέαμα είναι δυτικός. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως κινηματογραφική μουσική, σαν ένα soundtrack ταινίας.

Θέλω να δείχνω το κακό, γιατί πιστεύω ότι όταν δείχνεις, το ξορκίζεις κιόλας. Όταν ένας άνθρωπος δει ότι υστερεί σε κάτι, θα το βελτιώσει κιόλας. Αν δεν το δει, τότε δεν θα το βελτιώσει ποτέ. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλω να δώσω.

anna-bourma-3-the-end-Ποιό τραγούδι του νέου σου δίσκου σε εκφράζει αυτή την εποχή;

Άννα: Όλα με εκφράζουν, γι΄αυτό και βγάζω δίσκο. Αν ήταν ένα δεν θα έβγαζα δίσκο, αλλά απλά θα έβγαζα ένα single. Και τα οκτώ κομμάτια βγήκαν σχεδόν μαζί.

-Μεγάλος εμπνευστής σε αυτό που κάνεις σήμερα και ο άνθρωπος που σε επηρέασε να ασχοληθείς με τη μουσική, πιστεύω πως είναι ο πατέρας σου Τάκης Μπουρμάς ο οποίος είναι ένας πολύ σπουδαίος τραγουδοποιός. Μίλησέ μας για τα παιδικά σου χρόνια γύρω από τη μουσική και για τον πατέρα σου. Πώς αυτό συνέβαλε στην μουσική σου ταυτότητα;

Άννα: Σίγουρα έπαιξε καταλυτικό ρόλο στα ακούσματα μου, αλλά δεν με επηρέασε όμως καθόλου να ασχοληθώ με τη μουσική. Ήταν πολύ διακριτικός και εκτίμησε το ταλέντο μου, αλλά το άφηνε να εξελιχθεί μόνο του χωρίς να εισβάλει. Εάν ήταν πολύ από πάνω μου, δεν θα μπορούσα να εξελιχθώ ως άνθρωπος, όπως θα ήθελα. Η παράσταση και οι δύο δίσκοι που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, είναι δική του μουσική και κάναμε πολύ ισότιμες συζητήσεις. Ο πατέρας μου έχει συνηθίσει έναν άλλο τρόπο που έβγαινε η μουσική, γιαυτό έχει κάποιους δισταγμούς, ενώ εγώ έχω αυτή την ορμή.

-Θα ήθελα να μου πεις μία συμβουλή που σου έχει δώσει ο πατέρας σου, την οποία φυλάς μέσα σου ή κάποια παρατήρηση την οποία επίσης κρατάς.

Άννα: Ο πατέρας μου δεν είναι άνθρωπος της συμβουλής και δεν είμαι έτσι κι εγώ. Προσπαθούμε να παραδειγματίζουμε τους ανθρώπους που έχουμε γύρω μας με τις πράξεις μας. Ο πατέρας μου είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει αυτό που κάνει και δεν φτιάχνει τίποτα κατά παραγγελία. Δεν κάνει τίποτα που να έχει δόλο ή κίνητρο το ευτελές, το ψεύτικο, το γρήγορο πούλημα. Άρα λοιπόν, μεγαλώσαμε με αυτή την συμβουλή και αρχή.

Το θέμα δεν είναι ότι ερχόμαστε και φεύγουμε μόνοι, που είναι το φυσιολογικό, αλλά ότι καταστρέφουμε τη φύση μας.

anna-bourma-7-the-end-Η μουσικοθεατρική παράσταση «Τα πέντε στοιχεία» που ανέβηκε για τρίτη χρονιά, έχει παρουσιαστεί σε διάφορους χώρους και πόλεις της Ελλάδας, με κύρια στέγη το θέατρο «Αλκμήνη». Πες μας τι έχεις αποκομίσει από τον κόσμο μετά από τόσες παραστάσεις που έχεις κάνει και την γενικότερη ανταπόκριση που έχεις εισπράξει.

Άννα: Έχω δει ότι έχει χτιστεί μία πολύ ειλικρινής σχέση με τον κόσμο και χαίρομαι τόσο πολύ για αυτό. Ο κόσμος έρχεται γι΄αυτόν ακριβώς τον λόγο, δηλαδή για «Τα πέντε στοιχεία» και είμαι και εγώ μέσα σε αυτά. Η ανταπόκριση που έχω πάρει από τον κόσμο είναι η σοβαρή και απίστευτη ομολογία ότι μέσα από την παράσταση βγήκαν καλύτεροι άνθρωποι. Κόσμος με δάκρυα να μας φιλάει και να μας αγκαλιάζει, καθώς επίσης υπέροχες κριτικές από ανθρώπους και ιδιαίτερα από καλλιτέχνες που έχει «σαπίσει» το αυτί τους από την πολλή μουσική και που ξεχωρίζουν και βλέπουν συναισθήματα μέσα σε αυτό. Μου έχει μείνει η έκφραση της Λίνας Δημοπούλου που μου είπε: «Μπαίνεις μέσα στην αίθουσα με το τελευταίο γαμώτο της ημέρας και βγαίνεις έχοντας ξεχάσει αυτό που σε έχουν καταντήσει!».

-Όταν δημιουργούσες και έχτιζες αυτή την παράσταση, περίμενες ότι θα έχει αυτή την διάρκεια, την αποδοχή, την απήχηση στον κόσμο και την επιτυχία;

Άννα: Ήταν απόλυτα τα συναισθήματά μου. Θεωρούσα ότι όποιος ερχόταν, θα τον έσφιγγε η ψυχή του, όχι δυσάρεστα, αλλά με την έννοια να την «ζουλήξεις» για να βγάλει κάτι. Δεν ήξερα όμως, τι διάρκεια θα έχει και πόσο θα ζητηθεί και θα εκτιμηθεί. Ξεκίνησα ωστόσο με καθαρά κίνητρα και συνεχίζω έτσι, ότι θα ήταν κάτι που θα κεντρίσει τον κόσμο. Αυτό που βοήθησε στην αρχή τουλάχιστον, ήταν η φωτογράφηση, η οποία ήταν δική μου ιδέα να βγεί έτσι, η οποία άρεσε πάρα πολύ στον κόσμο, απ’ όσο μου είπαν μετά. Επίσης, έγινε και ένα promo video με γυρίσματα από την παράσταση στην πρεμιέρα μας, όπου κι αυτό βοήθησε με την σειρά του.

-Πώς βλέπεις την κατάσταση στη χώρα μας γενικότερα, αλλά και ειδικότερα στον τομέα της μουσικής βιομηχανίας σήμερα; Μπορεί σήμερα ένας καλλιτέχνης να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα μέσα από την τέχνη;

Άννα: Δεν ξέρω αν θα μπορούσε ποτέ ένας καλλιτέχνης να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα και να βιοποριστεί μέσα από την τέχνη και δεν νομίζω ότι είναι θέμα εποχής. Όταν μιλάμε για καλλιτεχνικό έργο, συνήθως εννοούμε κάτι που είναι ακραίο, ιδιαίτερο, για περιορισμένο κοινό, γιατί είναι κάτι που έρχεται από μέσα προς τα έξω. Ένα καλλιτεχνικό έργο δεν γίνεται γρήγορα αντιληπτό και δεν είναι εύπεπτο, γιατί είναι πολύπλοκο και κρύβει πολλά μέσα. Η «κατάρα» της τέχνης είναι ότι θέλει χρόνο, δουλειά και αυτοσυγκέντρωση, όπως θέλει και η ψυχανάλυση. Η καλλιτεχνία είναι η ψυχανάλυση του κάθε ατόμου ξεχωριστά και απευθύνεται για μυαλά που είναι έτοιμα για αυτό. Δεν χρειάζεται κατ’ ανάγκη να έχεις ένα «ανοιχτό» μυαλό, αλλά ένα «έτοιμο» μυαλό.

Όσον αφορά την μουσική βιομηχανία στην Ελλάδα, η μουσική έχει φύγει από τις εταιρείες και τις παραγωγές. Δυστυχώς, όλοι οι καλλιτέχνες πληρώνουν τις δουλειές τους και οι μουσουργοί κάνουν ανεξάρτητες παραγωγές. Πιστεύω όμως, ότι αν το κίνητρο έχει να κάνει καθαρά με το να αφήσουν κάτι στην μουσική σκηνή, αργά αλλά σταθερά θα αποκτήσει το κοινό του και θα πάει καλά. Αν η λογική είναι να γίνει κάτι γρήγορο, διασκεδαστικό και εύπεπτο, θα υποστούν τις συνέπειες του κόσμου, που δεν του περισσεύουν λεφτά για το φθηνό και το «πλαστικό».

Καλλιτέχνη θεωρώ και τον άνθρωπο που εκτός από το έργο του, είναι και καλλιτέχνης στη ζωή του γενικότερα.

anna-bourma-4-the-end-Θεωρείς ότι ο Έλληνας σε σχέση με άλλους λαούς, είναι λίγο πιο απαίδευτος στο θέμα της τέχνης;

Άννα: Είμαι λίγο μπερδεμένη τα τελευταία χρόνια, γιατί ταξιδεύω πάρα πολύ και εδώ βλέπω τουλάχιστον και μία μεσαία κατηγορία. Στο εξωτερικό, ο κόσμος είναι, είτε καταρτισμένος και γεμίζει τα θέατρα, είτε δεν ξέρει τίποτα. Υπάρχουν δηλαδή, δύο πολύ ακραίες ομάδες ανθρώπων στο εξωτερικό. Εδώ ακόμη υπάρχει η κατηγορία των εκπαιδευμένων καλλιτεχνικά ανθρώπων, η μεσαία κατηγορία και οι άνθρωποι που δεν θα ανοίξουν ποτέ την πόρτα ενός θεάτρου, πόσο μάλλον να ακούσουν μία μουσική παράσταση σε θέατρο.

-Μιας και μιλάμε για το εξωτερικό και έχεις ταξιδέψει πολύ, θα ήθελα να μου πεις σε ποια χώρα του κόσμου θα ήθελες να κάνεις παράσταση.

Άννα: Θα ήθελα και θα ήταν μεγάλη πρόκληση να δώσω μια παράσταση στις ανατολικές χώρες, αν και θα πρέπει να με καλύπτει μία αντρική φωνή. Μακάρι κάποια στιγμή να μπορούσαν να δεχτούν τη γυναίκα όχι σαν γυναίκα μόνο, αλλά ως έναν άλλο τρόπο ψυχαγωγίας. Θα ήθελα κάποια στιγμή ο κόσμος εκεί να μπορούσε να «ανοίξει», να φύγει από τις «γραμμές» που του έχουν βάλει να ακολουθεί, χωρίς να εννοώ βέβαια τις ιδεολογικές.

-Ποιά είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Άννα: Πρώτα από όλα, θα βγαίνουν σταδιακά τα κομμάτια στο διαδίκτυο, ως αυτοτελή κινηματογραφικά έργα, ως ταινίες μικρού μήκους. Θα χρησιμοποιήσουμε και άλλες τέχνες μέσα. Το επόμενο κομμάτι θα βγει μετά το Πάσχα και θα μας κρατήσει συντροφιά για όλο το καλοκαίρι. Παράλληλα, προετοιμάζω τα πιο πρακτικά θέματα της επόμενης παράστασης. Τα καλλιτεχνικά θα μπουν στην πορεία, όταν θα έχουμε και την τελική απάντηση από τα θέατρα που έχουμε προσεγγίσει για ημερομηνίες. Τα «Πέντε στοιχεία» τα έχουμε ως παρακαταθήκη στο ρεπερτόριο μας και μπορεί να παιχτούν πάλι, γιατί έχουν ζητηθεί από δήμους, αλλά θα παίζονται όμως, ως μεμονωμένες, επετειακές παραστάσεις. Η επόμενη παράσταση θα αποτελείται από κομμάτια που θα είναι γραμμένα μόνο γι΄αυτήν. Θα χρειαστούμε 6 με 7 μήνες πρόβες, ενώ τα βίντεο θέλουν περίπου 9 μήνες για να ολοκληρωθούν. Ήδη φτιάχνω τη δομή του προγράμματος κι έχω σχεδιάσει ήδη τα 3D σκηνικά. Σύντομα θα επισκεφτώ εργοστάσιο που θα φτιαχτούν όλα αυτά, με τις καθοδηγήσεις μου, γιατί θέλω να κάνω κάποιες τεχνικές επί σκηνής πολύ ιδιαίτερες. Όλη η αίθουσα θα λειτουργεί ως σκηνικό και θα αλλάζει το σκηνικό επί σκηνής. Αυτό που θέλω να κάνω στην παράσταση, έχει πολλές φωνητικές απαιτήσεις και συνεχίζω τις αθλητικές δραστηριότητές μου, έτσι ώστε να μπορώ να έχω αντοχή. Πιστεύω ότι μέχρι το Νοέμβρη θα είμαι έτσι όπως θέλω, γιατί η επόμενη κίνηση έχει περισσότερες χορευτικές και υποκριτικές απαιτήσεις από μένα.

-Θα μπορούσες να μας πεις κάποια πραγματάκια σχετικά με το θέμα της παράστασης;

Άννα: Σίγουρα αφορά ένα κοινωνικό θέμα, αλλά δεν μπορώ να αναφέρω ούτε καν τον τίτλο της μέχρι να «κλειδώσουν» τα πράγματα, γιατί μπορεί να μη γίνει και πότε. Αν δηλαδή δεν υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις, προτιμώ να μην το κάνω. Δεν θυσιάζω την ποιότητα και την πορεία αυτού του πράγματος για κανένα λόγο. Αν το κάνω, θα έχει σίγουρα το αποτέλεσμα που θέλω να δώσω στον κόσμο.

Μου έχει μείνει η έκφραση της Λίνας Δημοπούλου που μου είπε: «Μπαίνεις μέσα στην αίθουσα με το τελευταίο γαμώτο της ημέρας και βγαίνεις έχοντας ξεχάσει αυτό που σε έχουν καταντήσει!».

-Οπότε θα το δούμε από αρχή της νέας σεζόν;

Άννα: Ίσως από Οκτώβρη-Νοέμβρη ή από Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 2020, αναλόγως του πότε θα είμαστε έτοιμοι. Όλη η προετοιμασία θα υπάρχει online και θα βλέπει ο κόσμος πώς στήνεται μία τέτοια παράσταση. Θα έχουμε πλάνα από τις πρόβες, θα έχουμε βίντεο προετοιμασίας, βίντεο από τα εργοστάσια που θα επισκέπτομαι, κάτι το οποίο δεν είχαμε στα «Πέντε στοιχεία». Έχουν μείνει κάποιες συνεντεύξεις ακόμη να πάρουμε για τα «Πέντε στοιχεία» και όταν αυτά τελειοποιηθούν και δεν θα παίζονται πια, τότε θα γίνει κάποια στιγμή και ένα ντοκιμαντέρ, το οποίο θα το δωρίσω μάλλον σε κάποιο κρατικό μέσο.

-Ας μιλήσουμε τώρα για την Άννα. Μετά από μία έντονη ημέρα, τί είναι αυτό που σε χαλαρώνει;

Άννα: Αυτό που με χαλαρώνει είναι να πάω στο σπίτι και να ανάψω το τζάκι. Αν είμαι κουρασμένη, δεν θέλω τίποτα άλλο από ένα μπουκάλι νερό και να κάτσω στον καναπέ να δω ένα έργο που να μη με προβληματίζει, όπως μία ταινία που να έχω ξαναδεί.

-Θα μπορούσες να μας πεις κάποια στοιχεία του χαρακτήρα σου, που σε χαρακτηρίζουν;

Άννα: Είμαι πολύ σκληρή και πολύ ευαίσθητη. Είμαι επίσης συγκεντρωτική, το οποίο είναι και λίγο ελάττωμα βέβαια, δυναμική, αποφασιστική και θαρραλέα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό, το οποίο θα έλεγα και πλεονεκτικό, είναι ότι δεν έχω ζήλια. Δεν το έχω καν σαν συναίσθημα, ούτε σε σχέσεις, ούτε σε επαγγελματικά και δεν μπορώ να καταλάβω όταν μου λένε «ζηλεύω». Μου φαίνεται αδιανόητο και δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει τέτοιο συναίσθημα.

-Για το τέλος, θα ήθελα να μου πεις τι σημαίνει καλλιτέχνης για σένα.

Άννα: Για μένα σημαίνει τον άνθρωπο που έχει καθαρά κίνητρα και κάνει αυτή τη δουλειά, επειδή την αγαπάει και όχι γιατί θέλει κοινωνική καταξίωση. Καλλιτέχνη θεωρώ και τον άνθρωπο που εκτός από το έργο του, είναι και καλλιτέχνης στη ζωή του γενικότερα. Δηλαδή έχει σχέσεις ξεκάθαρες και συγκεκριμένες, έχει ένα όμορφο σπίτι και γενικά όλα στη ζωή του έχουν μία ποιότητα. Ο τρόπος που βλέπει τον κόσμο, είναι επίσης πολύ σημαντικός για μένα. Για μένα δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι κακός και να είναι καλλιτέχνης.

Αν δεν υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες προϋποθέσεις, προτιμώ να μην κάνω μια παράσταση. Δεν θυσιάζω την ποιότητα και την πορεία αυτού του πράγματος για κανένα λόγο. Αν το κάνω, θα έχει σίγουρα το αποτέλεσμα που θέλω να δώσω στον κόσμο.

anna-bourma-5-the-end

53043609_345679362947683_4019228952487788544_nΣυνέντευξη: Νίκος Γινάργυρος
Απομαγνητοφώνηση: Νίκος Γινάργυρος
Επιμέλεια: Μαρία Αγγέλου