Oι kallitexnes.gr, αντιμετωπίζοντας τις καταστάσεις με τη δύναμη του λόγου και ιδιαίτερα του χιουμοριστικού, αποφάσισαν να θέσουν 13 καίριες ερωτήσεις σε γνωστούς και αγαπημένους καλλιτέχνες.

Ο τραγουδιστής Δημήτρης Κανέλλος, με ώριμη σκέψη, η οποία συνδυάζει επιτυχημένα χιούμορ και σοβαρότητα, μας παραθέτει τις σκέψεις του σχετικά με όλα όσα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό γύρω μας και μέσα μας. Τον ευχαριστούμε θερμά για τις τόσο ενδιαφέρουσες και καίριες απαντήσεις του!

Πόσες ημέρες τελείτε υπό καθεστώς “ελεύθερης πολιορκίας” και τι νιώθετε για όλο αυτό;

Είναι δύο εβδομάδες περίπου που είμαι έγκλειστος. Βγαίνω μόνο, για τα απολύτως απαραίτητα (όπως κάνει ο περισσότερος κόσμος άλλωστε).

Είναι πολύ στενάχωρο όλο αυτό, γιατί εκτός ότι μου λείπει πολύ να πάω μια βόλτα (ένα σινεμά ή για ένα ποτό κτλ), μου λείπουν επίσης πολύ οι δικοί μου άνθρωποι που για λόγους ασφάλειας δε μπορώ να τους δω.

Πώς περνάτε ένα 24ωρο στο σπίτι εν καιρώ κορονοϊού;

Σηκώνομαι από συνήθεια σχετικά πάντα πρωί. Πηγαίνω για γυμναστική, επιστρέφω, φτιάχνω κάτι για πρωινό και μετά, διαβάζω ένα βιβλίο που έχω ξεκινήσει ήδη, παίζω και μελετάω μουσική, όπως επίσης ασχολούμαι με τις σελίδες μου στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, στο Fb, στο Instagram, στο Youtube αλλά και στη καινούργια μου σελίδα που πριν λίγο καιρό φτιάχτηκε στη νέα κοινότητα του Viber. Το βράδυ, συνήθως μ’ αρέσει να βλέπω ταινίες στη τηλεόραση.

Τελικά, πόσα ακριβώς πλακάκια έχει η κουζίνα σας;

Αν και τα κουβάλησα και τα έβαλα μαζί με τον πλακά, (έχω δουλέψει πολλά χρόνια στην οικοδομή βλέπεις), δεν έχει τύχει να κάτσω να τα μετρήσω.

Για την ώρα τουλάχιστον. Αν μάθετε πως ξεκινάω το μέτρημα, να ξέρετε θα χρήζω σίγουρα ψυχολογικής υποστήριξης…

Όλο αυτό είναι παγκόσμια συνομωσία ή απλά έφτασαν οι εξωγήινοι;

Καλή η πλάκα δε λέω, αλλά το κακό είναι πως πολύς κόσμος πιστεύει σε τέτοιου τύπου θεωρίες συνωμοσίας. Δυστυχώς είναι κάποιοι, που προκειμένου να αποπροσανατολίσουν -κατά τη γνώμη μου- τον κόσμο απ’ το κύριο θέμα, που είναι η χρόνια υποχρηματοδότηση του εθνικού συστήματος υγείας, διασπείρουν τέτοιες ανακρίβειες για να μη διεκδικήσει ο κόσμος άμεσα να παρθούν μέτρα προκειμένου να θωρακιστεί η δημόσια υγεία. Είναι πραγματικά ντροπή γιατί εκτός ότι αποπροσανατολίζουν κάποιο κόσμο, τον φοβίζουν επίσης.

Τι θετικό πιστεύετε ότι έφερε η εμφάνιση του κορονοϊού στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις;

Δεν είναι δεδομένο πως οι έκτακτες καταστάσεις όπως αυτή που ζούμε, δημιουργούν πάντα προοδευτικά αντανακλαστικά και τάσεις αλληλεγγύης στο κόσμο. Ελπίζω, και σίγουρα υπάρχουν τέτοιες νησίδες ανθρωπιάς (πολλές μάλιστα θα έλεγα), να δούμε κάποια στιγμή ως λαός (ή και ως λαοί συνολικά), τα πράγματα μέσα από μια πιο κοινωνική πλέον ματιά. Να φτιάξουμε κοινωνίες που να μην υπάρχει κανείς άνεργος, κανείς άστεγος, κανείς χωρίς υγειονομική περίθαλψη, κοκ. Είναι ώριμο νομίζω πια αυτό να συμβεί, από άποψη τουλάχιστον υλικών συνθηκών. Αυτό όμως για να συμβεί, πρέπει να σκεφτούμε τον εαυτό μας μέσα στη κοινωνία που θα θέλαμε κι εμείς να υπάρξουμε, να την ονειρευτούμε και να την κάνουμε εν τέλει πραγματικότητα. Απ’ τη λαϊκή θέληση εξαρτάται.

Πείτε μας αν θέλετε, κάποιους τίτλους βιβλίων και μουσικών επιλογών που σας έχουν συντροφεύσει όλες αυτές τις μέρες.

Έχω ξεκινήσει τελευταία λόγω κορονοϊού, ένα βιβλίο που δεν είχα καταφέρει ποτέ να διαβάσω. Το «Οδός Αβύσσου αριθμός 0», του Μενέλαου Λουντέμη. Εξαιρετικό βιβλίο από πολλές απόψεις. Άλλα βιβλία που ξαναδιάβασα μετά από καιρό είναι, «Τα σταφύλια της οργής» του Τζων Στάινμπεκ, ή το «Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο» του Τάσου Λειβαδίτη. Μουσικές επιλογές αυτή τη περίοδο είναι διάφορες. Ανακαλύπτω τραγούδια του Θάνου Μικρούτσικου που δεν είχα ακούσει παλαιότερα όπως το «Όσοι δεν τα παράτησαν στη μέση» για παράδειγμα, που άκουσα πρόσφατα και μου άρεσε πολύ. Μ’ αρέσουν πολύ τα τραγούδια του Άκη Πάνου, του Σταύρου Κουγιουμτζή, του Απόστολου Καλδάρα πολλά απ’ τα οποία δε γνώριζα ή τα γνώριζα και δυστυχώς δεν ήξερα πως τα είχαν γράψει αυτοί οι μεγάλοι συνθέτες.

Επειδή οι ερωτήσεις αυτές είναι προορισμένες ώστε να μας κάνει όλους να ευθυμήσουμε (τρόπον τινά), πείτε μας ένα αστείο meme (δικής σας έμπνευσης ή που έχετε ήδη διαβάσει) ή ανέκδοτο που αγαπάτε.

Να σας πω κάτι επίκαιρο νομίζω, που πρόσφατα ανακάλυψα.

– Αφεντικό, δε μου φτάνει ο μισθός για να ζήσω…

– Έρχονται καλύτερες μέρες…

– Δηλαδή, θα πάρω αύξηση;

– Όχι. Απλώς είδα κάπου ότι θα φτιάξει ο καιρός.

Όταν κάποτε τελειώσει όλο αυτό, πώς φαντάζεστε ότι θα είναι ο κόσμος και ο άνθρωπος γενικά;

Πιστεύω πως, όταν με το καλό βρεθεί κάποιο φάρμακο για τον κορονοϊό, και αρθούν σιγά σιγά τα περιοριστικά μέτρα κυκλοφορίας, θα περάσει καιρός μέχρι ο κόσμος και πάλι να νιώσει ελεύθερος στις μετακινήσεις του και στις συνευρέσεις του με τους άλλους, και να μην είναι έτσι κουμπωμένος. Από την άλλη θέλω να ελπίζω πως ένα μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου, θα σκέφτεται πλέον, μετά κι απ’ όλο αυτό, λίγο περισσότερο κοινωνικά και συλλογικά.

Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνετε όταν λυθεί η καραντίνα;

Να πάω έναν περίπατο με φίλους-ες στην Πειραϊκή. Εκεί, κατά μήκος της θάλασσας.

Περιγράψτε μας την πασχαλινή σας λαμπάδα!

Με πάτε πολύ πίσω. Επειδή είχα την ατυχία να χάσω σε μικρή ηλικία τη νονά μου, τη λαμπάδα κάθε χρόνο μου την έπαιρνε η μάνα μου. Δεν ήταν κάτι το φοβερό ως λαμπάδα, δεν είχε παιχνίδια και τέτοια μπιχλιμπίδια πάνω (γιατί ήταν ακριβές εκείνες οι λαμπάδες βλέπετε..), ήταν συνήθως μια χρωματιστή, αγορασμένη και δοσμένη στα χέρια μου, με πολλή όμως αγάπη.

Αν θέλετε, κάντε ρίμα ή βρείτε συνώνυμα με τις ακόλουθες λέξεις : καραντίνα, πανικός, βήχας, πυρετός, βαρεμάρα, γκρίνια, μίρλα, κορονοϊός, Κίνα, σπίτι.

«Με τούτα και με κείνα, μετά από τόση γκρίνια, έφτασε μέχρι εδώ η Κίνα.

Καθίσαμε στο σπίτι ελέω καραντίνα, από φόβο στο βήχα και στον πυρετό,

έτσι όπως πάει όμως, θα πεθάνουμε από βαρεμάρα, κι όχι απ’ το κορονοϊό.»

Ποιος να το περίμενε πως θα έγραφα το πρώτο μου στιχάκι για πρώτη φορά εδώ σε σας, κι αυτό λόγω κορονοϊού… (χαχα)

Ποιο τραγούδι αφιερώνετε τόσο στον εαυτό σας όσο και στην αγαπημένη σας καραντίνα;

Το ομότιτλο τραγούδι απ’ τη τελευταία μου δισκογραφική δουλειά, σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Άλκη Αλκαίου. Το «Όσα Ονειρευτήκαμε».

Και για το τέλος, μια ευχή για το μέλλον!

Θα ακουστεί κάπως τετριμμένο αλλά λόγω των ημερών είναι τόσο επίκαιρο. Εύχομαι αληθινά να έχουμε όλοι υγεία και όσο γίνεται να έχουμε τις λιγότερες ανθρώπινες απώλειες από τη πανδημία του κορονοϊού. Ας ελπίσουμε η ιατρική επιστήμη να κάνει σύντομα το θαύμα της για να μπορέσει ο κόσμος παγκόσμια, αληθινά να ανασάνει. Σας ευχαριστώ.

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου