Είδαμε την παράσταση ΚΑΠΟΥΤ του Νικολάι Άλντο
Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε.
Οι άνθρωποι δεν σταματούν να παίζουνε επειδή γερνάνε. Γερνάνε επειδή σταματούν να παίζουνε.
Ένας πλανήτης κρίμα… Γιατί εμείς μόνο αυτό το μετερίζι έχουμε… τα λόγια και την μουσική… τις Τέχνες μας, που όσο κι αν τις πολεμάνε με λύσσα, εκείνες τελικά ανθούν πάντα και παντού.
Μένουμε σπίτι με τα όνειρά μας ζωντανά.
Οι δυο μας αδερφές είναι ουσιαστικά ο καθρέφτης η μία της άλλης. Κατασπαράζουν και κατασπαράσσονται, αγαπούν και αγαπιούνται, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται μέσα σε έναν άρρηκτο δεσμό, που δημιουργεί το κοινό αίμα. Όλο το παραπάνω διανθισμένο με άφθονο χιούμορ και γέλιο κάποιες στιγμές, τρυφερότητα και αδελφική αγάπη. Η αγάπη πάντα συγχωρεί, πάντα προχωρά μπροστά ακόμα κι αν την κυνηγά το παρελθόν.