Γράφει η Αγγελική Μπάτσου

Βρεθήκαμε στο θέατρο «Αλκμήνη» για να παρακολουθήσουμε την παράσταση «Ο ένοικος» σε κείμενο της Άννας Παντζέλη με την Άννα Παντζέλη και την Λίνα Μαρκάκη.

Κυριακή απόγευμα ανέβηκα τα σιδερένια σκαλοπάτια και μπήκα στον ζεστό και φιλόξενο χώρο του θεάτρου «Αλκμήνη». Με πανέμορφη διακόσμηση και εντυπωσιακούς ζωγραφικούς πίνακες, ο χώρος υποδοχής μοιάζει περισσότερο σαν αίθουσα τέχνης παρά σαν φουαγιέ θεάτρου. Περιμένοντας στο υπέροχο σαλόνι για να μπω στη μικρή αίθουσα, στο Secret Room όπως ονομάζεται, έβλεπα κόσμο να μπαίνει και να βγαίνει από τις άλλες δύο αίθουσες του χώρου. Είναι τόσο όμορφο θέαμα ν’ αντικρίζει κανείς ένα γεμάτο θέατρο με ανθρώπους χαμογελαστούς! Το απόγευμα της συγκεκριμένης Κυριακής είχε παιδική παράσταση και ο χώρος είχε γεμίσει με χαρούμενες λεπτές φωνές.

Με τη σιγουριά ότι θα παρακολουθούσα ένα θέαμα ανάλογης ποιότητας, μπήκα στον πανέμορφο χώρο της μικρής αίθουσας. Ένα τραπέζι στη μέση της σκηνής με δυο καρέκλες δεξιά κι αριστερά, ένας όμορφα φωτισμένος χώρος που περίμενε να εμφανιστούν οι δύο αδερφές και να μας πουν για τον «Ένοικό» τους…

Λίγα λόγια για το έργο:

Με αφορμή τα γενέθλια του νεαρού άντρα ενοίκου τους, δύο αδελφές που ζουν στο ίδιο σπίτι, ξεθάβουν τις βαθιές αιτίες που προσδιορίζουν, τόσο εκείνες ως χαρακτήρες, όσο και το πώς έφερε τα πράγματα η ζωή στην καθεμία από αυτές. Η αναζήτηση των αιτιών, το «ξεκαθάρισμα», θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και μόλις τα χαρτιά απλωθούν στο τραπέζι, η αλήθεια θα πονέσει παραπάνω από όσο πονάει η αδελφική αγάπη. Η γραμμή που χωρίζει το μίσος από την αγάπη είναι τόσο λεπτή, σχεδόν αόρατη, μα αν το μίσος είναι αυτό που χωρίζει, η αγάπη τελικά είναι αυτή που ενώνει.

Στη συγκεκριμένη παράσταση, μιλάμε για ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Ένας χαμαιλέοντας συναισθημάτων ξετυλίγεται βαθμιαία στη σκηνή. Πέρα για πέρα αληθινή, άμεση και δυναμική, ένας θεατρικός χαρακτήρας που ό,τι νιώθει το νιώθει σε βάθος, μια γυναίκα-δηλητήριο και βάλσαμο μαζί. Με το τρομερό της εκτόπισμα και το μπρίο που την διακατέχει, η Άννα Παντζέλη έδωσε μια εκπληκτική παράσταση που συγκίνησε βαθύτατα το κοινό της.

2-2Η κριτική μας:

Το παιχνίδι της ζωής είναι εκείνο που φέρνει δίπλα και ταυτόχρονα αντιμέτωπες δυο αδερφές. Έχοντας και οι δύο χάσει στις καίριες παρτίδες της ζωής, ηττημένες από όνειρα ανεκπλήρωτα, από κατεστραμμένες σχέσεις, με την ετυμηγορία της αποτυχίας, βρίσκονται να κατηγορούν η μία την άλλη για όλα τα άσχημα που έκανε η καθεμιά στον εαυτό της, κυρίως λόγω λανθασμένων αποφάσεων. Είναι ίδιον της ανθρώπινης ψυχολογίας σε περίπτωση αποτυχίας, η εναπόθεση ευθυνών σε όλους τους άλλους εκτός από εμάς τους ίδιους. Όταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον εαυτό μας και όλη η πίκρα που νιώθουμε μοιάζει να συσσωρεύεται σαν ποταμός μέσα μας, τότε σπάμε το φράγμα και προβάλουμε τον εαυτό μας μέσω κάποιου άλλου ανθρώπου. Όσο πιο κοντινός μας, τόσο το καλύτερο… υπάρχουν και περισσότερα πράγματα να του προσάψουμε. Κυρίως υπάρχει η δικλείδα ασφαλείας μας… η βαθιά αγάπη που μπορεί να μας δένει με αυτόν, γιατί τελικά όντως η αγάπη είναι πολύ πιο ισχυρή από το μίσος. Μπορεί πράγματι κάποιος μέσα στην οργή να λέει μεγάλες αλήθειες, όμως η μεγαλύτερη αλήθεια είναι όλες οι υπόλοιπες στιγμές μιας ζωής. Αυτές που ενώνουν και όχι εκείνες που χωρίζουν.

Οι δυο μας αδερφές είναι ουσιαστικά ο καθρέφτης η μία της άλλης. Κατασπαράζουν και κατασπαράσσονται, αγαπούν και αγαπιούνται, σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται μέσα σε έναν άρρηκτο δεσμό, που δημιουργεί το κοινό αίμα. Όλο το παραπάνω διανθισμένο με άφθονο χιούμορ και γέλιο κάποιες στιγμές, τρυφερότητα και αδελφική αγάπη. Η αγάπη πάντα συγχωρεί, πάντα προχωρά μπροστά ακόμα κι αν την κυνηγά το παρελθόν. Στο όνομα αυτής έχουν γραφτεί τα πιο μεγάλα καλλιτεχνικά έργα, τα περισσότερα βιβλία, έχουν ειπωθεί οι πιο πολλές θεωρίες και έχουν γίνει οι  εκτενέστερες αναλύσεις. Γεννά συγκρούσεις και ταυτόχρονα γεννιέται από αυτές.

Η Άννα Παντζέλη, που έχει γράψει το κείμενο αυτού του έργου, υποδύεται τη μεγάλη αδερφή. Από άποψη συγγραφής, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερα καλογραμμένο, μεστό, άμεσο και ζεστό κείμενο, που μιλάει στις καρδιές μας και θυμίζοντάς μας οικείες καταστάσεις, μας βάζει κατευθείαν μέσα στον ψυχισμό της δημιουργού μας. Ένα θεατρικό έργο, στο οποίο θίγονται οι σχέσεις ανάμεσα σε δύο αδερφές με τρόπο αληθινό, ρεαλιστικό, ενίοτε σκληρό, στα σίγουρα όμως άμεσο και συγκινητικό. Η βασική ιδέα σε όλο το θεατρικό είναι εκείνη της οικογένειας. Ένας μικρόκοσμος πυρηνικής μορφής μέσα σε έναν μακρόκοσμο που μπορεί πιθανόν να βλέπει, αλλά δεν είναι σε θέση να κατανοεί με τον σωστό τρόπο τις εύθραυστες ισορροπίες… ή ανισορροπίες. Η ιδέα της σύγκρουσης, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε διαπροσωπικό επίπεδο μοιάζει να έχει διαποτίσει το κείμενο αυτό.

Η ηθοποιός μας ως μεγάλη αδερφή, παραιτημένη και νικημένη από τη ζωή, μοιράζεται την απομόνωση με την αδερφή της και ταυτόχρονα βιώνει την πιο σκληρή μοναξιά. Για όλα τα λάθη και τις αποτυχίες της που έλαβαν χώρα στο παρελθόν, χρησιμοποιεί τον καθρέφτη της, την μικρή αδερφή, για να φωνάξει, να ουρλιάξει, να ξεσπάσει με οργή σε αυτόν. Με αυτόν τον τρόπο, ελπίζει ότι θα ξορκίσει το κακό. Αυτό όμως δε γίνεται. Το προσωπικό κακό επιστρέφει πάντα σε εσένα τον ίδιο. Ως αδιέξοδο, ως κλάμα, ως τύψη ή μετάνοια για όλα όσα έχεις πει και κάνει και βρίσκεσαι πάλι στο σημείο εκκίνησης.

Στη συγκεκριμένη παράσταση, μιλάμε για ένα ρεσιτάλ ερμηνείας. Ένας χαμαιλέοντας συναισθημάτων ξετυλίγεται βαθμιαία στη σκηνή. Μας κάνει να χαμογελάμε, να νοσταλγούμε, να συγκινούμαστε, να λυπόμαστε, να νιώθουμε κάποιες στιγμές αμήχανα μπροστά στα βίαια ξεσπάσματα και στο κλάμα. Πέρα για πέρα όμως αληθινή, άμεση και δυναμική, ένας θεατρικός χαρακτήρας που ό,τι νιώθει το νιώθει σε βάθος, μια γυναίκα-δηλητήριο και βάλσαμο μαζί. Με το τρομερό της εκτόπισμα και το μπρίο που την διακατέχει, η Άννα Παντζέλη έδωσε μια εκπληκτική παράσταση που συγκίνησε βαθύτατα το κοινό της. Για άλλη μια φορά απέδειξε το ταλέντο της, τόσο ως ηθοποιός, όσο και ως συγγραφέας, θίγοντας με τον πιο τίμιο και ξεκάθαρο τρόπο τις οικογενειακές και ειδικότερα τις αδελφικές σχέσεις. Το γεγονός ότι η υπέροχη αυτή παράσταση συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, μιλά νομίζω από μόνο του για την ποιότητα, τόσο των πρωταγωνιστριών, όσο και του έργου. Της δίνω τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια και της εύχομαι ειλικρινά καλή συνέχεια σε οτιδήποτε μας ετοιμάζει.

Η Λίνα Μαρκάκη υποδύεται την πιο μικρή, πιο εύθραυστη και ναζιάρα αδερφή. Μια άξια «αντίπαλος» της μεγάλης αδερφής, μια ευαίσθητη ψυχή με ποδοπατημένα όνειρα που μοιάζει να μη θέλει να αποδεχτεί την πραγματικότητα. Η παρουσία-απουσία του ενοίκου, του νεαρού Μάρκου, μοιάζει να πυροδοτεί τη διαμάχη ανάμεσα σε δύο κόσμους που μοιράζονται έναν άλλο κοινό κόσμο. Η μεγάλη αδερφή έχει προβάλει τα μητρικά της ένστικτα (ή έτσι θέλει να πιστεύει) στον νεαρό άντρα και η μικρή, ασυμβίβαστη με το πέρασμα του χρόνου, ελπίζει ότι η γοητεία της μπορεί ακόμα να συγκινήσει.

Ο τρόπος που δρα και επιδρά ως καλλιτέχνης στη σκηνή η ηθοποιός μας, κόβει την ανάσα. Τρομερά εκφραστική, με ένα βλέμμα που μαγνητίζει, υπέροχα μάτια, ανθρώπινη, συγκινητική κι έντονη, αποτελεί το ιδανικό ταίρι της Άννας Παντζέλη. Μια εξίσου υπέροχη ερμηνεύτρια, σε έναν δύσκολο ρόλο που απαιτεί βαθιά γνώση υποκριτικής, μας σκλάβωσε με την ερμηνεία της.

26239138_1801008196589893_7789609112364487261_nΟ χρόνος όμως είναι σκληρός και αμείλικτος και δεν κάνει χατίρια, ακόμα και στα νεαρά κορίτσια που ήθελαν κάποτε να γίνουν χορεύτριες και φορούσαν ροζ κοκαλάκια στα μαλλιά. Η συνθηκολόγηση με την αποτυχία, την εγκατάλειψη, το κλείσιμο, την μοναξιά και κυρίως την επίγνωση ότι η ζωή από εδώ και στο εξής δεν πρόκειται ν΄αλλάξει, είναι η χειρότερη μορφή ήττας. Ο εχθρός, όπως ανέφερα και πιο πριν, είναι ο χρόνος και ο εαυτός μας. Με αντίστοιχη λύσσα επιτίθεται στη μεγάλη αδερφή, με αντίστοιχο πόνο βγάζει στην επιφάνεια όλα όσα κρατούσε θαμμένα μέσα της, ψάχνοντας κι εκείνη να βρει την ευτυχία στην παρουσία ενός τρίτου, αόρατου ουσιαστικά προσώπου.

Ο τρόπος που δρα και επιδρά ως καλλιτέχνης στη σκηνή η ηθοποιός μας, κόβει την ανάσα. Τρομερά εκφραστική, με ένα βλέμμα που μαγνητίζει, υπέροχα μάτια, ανθρώπινη, συγκινητική κι έντονη, αποτελεί το ιδανικό ταίρι της Άννας Παντζέλη. Μια εξίσου υπέροχη ερμηνεύτρια, σε έναν δύσκολο ρόλο που απαιτεί βαθιά γνώση υποκριτικής, μας σκλάβωσε με την ερμηνεία της. Δίνω τα πιο θερμά μου συγχαρητήρια για το ταλέντο και την απόδοση του συγκεκριμένου ρόλου και της εύχομαι μόνο τα καλύτερα.

Εκείνο που πρέπει να αναφέρω, τόσο ως μέρος του κοινού, όσο και ως κριτικός είναι ότι ο πραγματικά καλός ηθοποιός δεν υποκρίνεται απλά καλά. Ενσαρκώνει. Με όλη τη σημασία της λέξης. Γίνεται τόσο ως ρόλος, όσο και ως συναίσθημα και συμπεριφορά κάποιος άλλος. Ήταν κάτι παραπάνω από έντονο το συναίσθημα που ένιωσα, βλέποντας τα δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια και των δύο πρωταγωνιστριών. Όταν η παράσταση τελείωσε, τα δακρυσμένα μάτια, τα δάκρυα που είχαν στεγνώσει στα μάγουλα, τα ανακατεμένα μαλλιά με έκαναν να μείνω αμίλητη για λίγη ώρα. Σε τέτοιες παραστάσεις τα λόγια περιττεύουν και όσα κι αν πει κάποιος, μοιάζουν (και είναι τελικά) λίγα. Νιώθω τυχερή που είχα την τύχη να δω τέτοιου είδους ερμηνείες. Πραγματικά τυχερή…

Η μουσική του Χρίστου Τσαπάρα και της Αθηνάς Μπαρδάκου στολίζει όμορφα την παράσταση και ειδικά την τελευταία τρυφερή σκηνή ανάμεσα στις δύο αδερφές. Σε πλήρη αρμονία με το πνεύμα του έργου, ταιριάζει με τα απλά, μα πανέμορφα σκηνικά του Γιάννη Μυρσιώτη, τα κομψά κοστούμια της Λένας Μηνά και τον εντυπωσιακό, προσεγμένο φωτισμό του Τάκη Μπαρδάκου. Πολύτιμη η συμβολή όλων των παραπάνω καλλιτεχνών, οι οποίοι με το ταλέντο τους έδωσαν μεγαλύτερη λάμψη στο υπέροχο αυτό έργο. Μπράβο τους!

Το έργο αυτό έχει χαρακτηριστεί ως ψυχολογικό δράμα. Για εμένα είναι επίσης, μια ρεαλιστική πραγματικότητα. Μέσα στο νου μου υπάρχουν και φαντάζουν όλες οι μικρές ή μεγάλες ανθρώπινες στιγμές ανάμεσα σε δύο αδέρφια. Σκέφτομαι ότι σε κάθε σημείο αυτής της πόλης, καθημερινά θα εκτυλίσσονται παρόμοιες σκηνές. Σκηνές που τις έχουμε ζήσει όλοι. Ίσως γι΄αυτό το λόγο ταυτιζόμαστε τόσο εύκολα με τον ψυχισμό των δύο αδερφών κι αν νιώθουμε χαρούμενοι μετά την δική τους τελική κάθαρση, είναι επειδή η συγγραφέας μας επέλεξε τον δύσκολο δρόμο της αγάπης. Σε μια εποχή που είναι τόσο εύκολο το μίσος, η απομάκρυνση και η σιωπή, έρχεται η θυσία της αγάπης και αποδεικνύει το πόσο βαθιά άνθρωπος μπορεί να είναι ο καθένας μας.

Όποιος βρεθεί σ’ αυτή την παράσταση, θα δει τον εαυτό του και όταν αυτή τελειώσει πιστεύω ότι ενδέχεται να βρει τον εαυτό του. Θα καταλάβει τι τελικά αξίζει σ’αυτή τη ζωή. Αυτός που είναι δίπλα μας. Ο συνάνθρωπος, ο φίλος, ο αδερφός. Το θέατρο «Αλκμήνη» κάθε Κυριακή στις εξίμιση, σας περιμένει για να σας το αποδείξει!

Ταυτότητα παράστασης:

Παίζουν: Άννα Παντζέλη & Λίνα Μαρκάκη

Σκηνικά: Γιάννης Μυρσιώτης 
Κοστούμια: Λένα Μηνά
Μουσική: Χρίστος Τσαπάρας
Τραγούδι: Αθηνά Μπαρδάκου  
Φωτισμοί: Τάκης Μπαρδάκος
Φωτογραφίες: Αντώνης Συμεωνάκης 

Κάθε Κυριακή στις 6.30μ.μ.
Διάρκεια παράστασης: 74 λεπτά (χωρίς διάλειμμα).

Τιμές εισιτηρίων:
Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Προπώληση: 10 ευρώ viva.gr

Στο ταμείο του θεάτρου διατίθενται εισιτήρια για άνεργους, Α.Μ.Ε.Α., φοιτητές, συνταξιούχους και γκρουπ: 8 ευρώ

Για Κ.Α.Π.Η. ειδικές τιμές, κατόπιν συνεννοήσεως.

Θέατρο «Αλκμήνη»
Αλκμήνης 8-12 (στάση μετρό Κεραμεικός).
Τηλ.: 2103428650
40924672_2224399347779220_782277887230214144_n

Αγγελική Μπάτσου

Αγγελική Μπάτσου

Γεννήθηκα πριν αρκετά καλοκαίρια (κι άλλους τόσους χειμώνες)στην Αθήνα. Είχα την τιμή να μεγαλώσω στους Αγ.Αναργύρους,όπου έζησα τα ομορφότερα παιδικάχρόνια σε μια τεράστια αυλή,παρέα με τα γατιά μου και δυο ζευγάρια παππούδες και γιαγιάδες που πάντα θα υπεραγαπώ.Έπειτα ήρθε η Γαλλική Φιλολογία,επιπλέον σπουδές σε γλώσσα και μετάφραση και η οικογένεια. Δεν σταμάτησα όμως ποτέ να είμαι παιδί της ποίησης,της λογοτεχνίας,της ζωγραφικής και της μουσικής και το όνειρό μου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,ήταν να ταξιδέψω σ’όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Θιβέτ!
Σ’όλο τον κόσμο τελικά δεν μπόρεσα να πάω...κατόρθωσα όμως να φανταστώ και να χαράξω τα ίχνη αυτού μέσα από ταμονοπάτια της ποίησης,της λογοτεχνίας και της φαντασίας. Αγαπημένος μου συγγραφέας ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε,αγαπημένος ποιητής ο Ουϊλιαμ Μπλέϊκ,ο Μπωντλαίρ και ο Απολιναίρ, αγαπημένος ζωγράφος ο Βαν Γκογκ και ο Γκουστάβ Κλιμπ.
Αγγελική Μπάτσου