Είδαμε την παράσταση «Και πότισεν αυταίς μέλαινα χολή» της Μαίης Σεβαστοπούλου στο «Μικρό Κεραμεικό».
Ο μελαγχολικός άνθρωπος, στον οποίο ισχυρότερος χυμός είναι η μέλαινα (μαύρη) χολή, είναι επιρρεπής στη μελαγχολία, στη θλίψη, στη δυσθυμία.
Ο μελαγχολικός άνθρωπος, στον οποίο ισχυρότερος χυμός είναι η μέλαινα (μαύρη) χολή, είναι επιρρεπής στη μελαγχολία, στη θλίψη, στη δυσθυμία.
O σκηνοθέτης μας, Πέρης Μιχαηλίδης, με μουσική υπόκρουση από ακορντεόν, τοποθετεί τις πρωταγωνίστριες μαζί και χωριστά, μέσα σε μια σκηνή. Ένα ξύλινο τραπέζι με καθημερινά αντικείμενα στοιχειοθετεί την ταυτότητά τους και μέρος από την καθημερινότητα εκείνης της εποχής. Γύρω από το τραπέζι αυτό μοιάζουν να γυρίζουν σαν φυγόκεντρες τροχιές και οι ζωές των πέντε αδερφών. Σε κάποια σημεία συγκρούονται, σε άλλα εφάπτονται,σε άλλα ενώνονται και συγχωνεύονται και σε άλλες στιγμές δεν πλησιάζει καν η μία την άλλη.