Είδαμε την παράσταση "Το ημερολόγιο ενός τρελού" του Νικολάι Γκόγκολ στο θέατρο "Eliart"

Στην ερμηνεία του ο Δημήτρης Γιώτης, μας έδωσε συναισθήματα, πόνου, τρόμου, αγάπης, έρωτα, πάθους, τα οποία σιγά σιγά κορυφώνονταν, έως την απόλυτη ταύτισή του με τον ρόλο. Τραγικό το τέλος του έργου, το οποίο δόθηκε εκπληκτικά από τον Δημήτρη Γιώτη, όπου ο Ποπρίστσιν ( ο ήρωας ) παραλυρεί έχοντας πιά ξεφύγει από την πραγματικότητα, για βουνά, ουρανούς και θάλασσες.

Μία εκπληκτική παράσταση, η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο Eliart, για δεύτερη χρονιά.

Γράφει η Ρέα Φέρτη

O Νικολάι Β. Γκόγκολ γεννήθηκε στην Ουκρανία (1809-1852). Ο Γκόγκολ αναγκάστηκε νεότατος ακόμα, να φύγει στην Πετρούπολη και να διοριστεί γραφιάς σε κάποιο υπουργείο. Πνίγεται στη θέση αυτή, θέλει να γίνει ηθοποιός, τον αποπέμπουν και τότε αρχίζει να γράφει. Εκδίδει τα Αραβουργήματα, στα οποία υπάρχουν, μεταξύ άλλων, τρία διηγήματα, η εξαίσια περιγραφή της μισό φανταστικής, μισό ρεαλιστική της μεγάλης λεωφόρου της Πετρούπολης «Νέφσκι», το «Ημερολόγιο ενός τρελού» καθώς να τον «Μαντύα»

Στην ερμηνεία του ο Δημήτρης Γιώτης, μας έδωσε συναισθήματα, πόνου, τρόμου, αγάπης, έρωτα, πάθους, τα οποία σιγά σιγά κορυφώνονταν, έως την απόλυτη ταύτισή του με τον ρόλο. Τραγικό το τέλος του έργου, το οποίο δόθηκε εκπληκτικά από τον Δημήτρη Γιώτη, όπου ο Ποπρίστσιν ( ο ήρωας ) παραλυρεί έχοντας πιά ξεφύγει από την πραγματικότητα, για βουνά, ουρανούς και θάλασσες.

Στην αρχή της παράστασης, μη μπορώντας να αντέξει την εργασία σε γραφείο ως υπάλληλος και μετά την απέραντη μοναξιά, όπου τον βλέπουμε σε κάποιο σημείο να φωνάζει σε απόγνωση «Έναν άνθρωπο μωρέ!! Αυτό χρειάζομαι έναν άνθρωπο. Να δω και να μιλήσω μ’ έναν άνθρωπο… άντρα ή γυναίκα δεν έχει σημασία. Μ’ έναν άνθρωπο…»! Κανείς δεν του έδινε σημασία, ώστε να έχει έννοια ύπαρξης, κανείς δεν ήταν πλάι του, κι έτσι άρχισε να μιλάει με τα ζώα και να διαβάζει τις δικές του ιστορίες, τις οποίες παρίστανε ότι είχαν καταγραφεί στα περιοδικά και στις εφημερίδες.

Στην αρχή, παρουσιάζονται φυσιολογικοί ρυθμοί, οι οποίοι σιγά σιγά κορυφώνονται και τελικά ο Ποπρίστσιν χάνει το μυαλό του, αφού θεωρεί πως είναι ο βασιλιάς της Ισπανίας, οπότε και τον βάζουν στο φρενοκομείο. Συναισθήματα πόνου, τρόμου και κακοποίησης από το περιβάλλον του ψυχιατρείου, είναι έκδηλα, σε μία εξαιρετική ερμηνεία, με πραγματική ταύτιση του ηθοποιού με τον ρόλο. Ακόμα και στις μέρες μας, γίνεται πολύς λόγος για τα δικαιώματα των ψυχικά ασθενών.

«….Σαραντατρείς βουρδουλιές προσγειώθηκαν στην πλάτη μου….Μωρέ και Βασιλιάς να μην είμαι…..άνθρωπος τον άνθρωπο γιατί να τον χτυπάει έτσι ..;» -είναι μία υπέροχη φράση που ακούγεται στο έργο.

Τέλος, η παράσταση είχε πολύ ωραία μουσική, κλασικών δημιουργών και τα κοστούμια του ηθοποιού ήταν υπέροχα, ειδικά η μπέρτα του ως Βασιλιάς της Ισπανίας.

Η ερμηνεία του ηθοποιού ήταν εσωτερική, ευρηματική και είχε πάρα πολλά στοιχεία, καθώς το έργο είναι μονόλογος, που μας έδειχναν βαθιά κατανόηση και αγάπη για κάθε τρελό ή λογικό! Η αγάπη για τη ζωή και την ανθρωπότητα, ο βαθύς πόνος, όταν τα λογικά ενός ανθρώπου χάνονται και η λατρεία για τον ίδιο τον άνθρωπο, είναι χαρακτηριστικά που κυριαρχούν στην παράσταση.

Και να τελειώσω και εγώ με τη φράση που και ο ίδιος ο Δημήτρης Γιώτης έχει τονίσει: «Πιστεύω ότι το να μοιράζεται κανείς τις σκέψεις του, τα συναισθήματά του με έναν άλλον άνθρωπο είναι μία από τις μεγαλύτερες ευτυχίες στη ζωή. Όταν υπάρχει το μοίρασμα ετούτο όλοι είναι πλήρεις και γεμάτοι ζωή άνθρωποι……δεν υπάρχουν τρελοί….».

Το κοινό, στην έξοδο από την αίθουσα του θεάτρου έκλαιγε, καθώς είχε γίνει ένα με τον ηθοποιό Δημήτρη Γιώτη, ο οποίος μας έδωσε μία υπέροχη παράσταση γεμάτη αγάπη, ένταση και πόνο για τα ανθρώπινα πάθη.

Περίληψη

Ρωσία 19ος αιώνας.

Ο Ποπρίστσιν είναι γραφιάς στο Υπουργείο. Όταν όμως ερωτεύεται την κόρη του διευθυντή του συνειδητοποιεί ότι χωρίς κάποιο αξίωμα και χωρίς χρήματα δε μπορεί να την κερδίσει. Αυτή η συνειδητοποίηση τον οδηγεί σταδιακά στην τρέλα.