Εννέα ηρωίδες ανεβαίνουν στην σκηνή και διηγούνται την ιστορία τους. Εννέα ιστορίες που στην πραγματικότητα πλέκουν μια και μοναδική. Η παράσταση ήταν μαχαίρι στην καρδιά. Ο χώρος αναδεικνύει τέλεια την σκηνοθεσία της Μαρίας Τσαρούχα. Πρόκειται για μία σκηνή σαν μικρό εξομολογητήριο, στην οποία ένιωθες λες και σου έκαναν μια προσωπική παράσταση, που μόνο κάποιοι “εκλεκτοί” θα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν.

Γράφει η Σοφία Θρουβάλα

Η παράσταση είναι τόσο δυνατή και υπέροχη, όπου με έβαλε κατευθείαν μέσα στην Ιρακινή εμπόλεμη ζώνη, που ήταν σχετικά άγνωστη στα μάτια μου. Το συγκλονιστικό είναι πως, παρά τις ενοχές που ανέφερα, μέσα από τις ερμηνείες δημιουργήθηκε ένας υπέροχος δεσμός μεταξύ μας. Θεατές και ηθοποιοί άνδρες και γυναίκες ήμασταν ένα και για μένα είναι σπουδαίο το γεγονός, πως μέσα σε 2 ώρες κατάφερα για πρώτη φορά να κατανοήσω  μια γυναίκα της μακρινής Ανατολής εις βάθος. Έχω λοιπόν να δηλώσω, πως δεν διαφέρουμε και πολύ ως γυναίκες, άνθρωποι, σώματα και ψυχές. Το θέμα του έργου είναι αυτό ακριβώς -το πώς είναι να είσαι γυναίκα-άνθρωπος στις δυσκολότερες συνθήκες, όπου το να χάσεις τα πάντα, είναι η μόνη πραγματικότητα.

dsc_0147-copy

Αισθάνομαι πραγματικά πολύ τυχερή που είδα αυτή την παράσταση. Είχε καιρό να με σοκάρει κάτι τόσο πολύ. Αισθάνθηκα άβολα και για πρώτη φορά στην ζωή μου και ένιωσα την ενοχή που θα έπρεπε να νιώσει κάθε δυτικός. Όντας μικρή σε ηλικία, δεν είχα καμία επαφή με τους πολέμους του Κόλπου και με το Ιρακινό ζήτημα. Προσωπικά, αισθάνομαι ακόμα ντροπή για την άγνοια μου, που την έθρεψε το σχολείο και η κοινωνία. 

Το έργο “ΙRAQ – 9 τόποι επιθυμίας – 9 parts of desire” του συγγραφέα Heather Raffo, αποτελεί την εξιστόρηση της ζωής εννέα Ιρακινών γυναικών, με φόντο τους δύο πολέμους στον Κόλπο. Εννέα ηρωίδες ανεβαίνουν στην σκηνή και διηγούνται την ιστορία τους. Εννέα ιστορίες που στην πραγματικότητα πλέκουν μια και μοναδική. Η παράσταση ήταν μαχαίρι στην καρδιά. Ο χώρος αναδεικνύει τέλεια την σκηνοθεσία της Μαρίας Τσαρούχα. Πρόκειται για μία σκηνή σαν μικρό εξομολογητήριο, στην οποία ένιωθες λες και σου έκαναν μια προσωπική παράσταση, που μόνο κάποιοι “εκλεκτοί” θα είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν. Ήμουν (όπως και όλοι οι υπόλοιποι θεατές) πάνω στην σκηνή που κάλυπτε σχεδόν όλο το σκηνικό χώρο. Οι πρωταγωνίστριες εξιστορούσαν τις ιστορίες τους, κοιτώντας σε κατάματα. Η σύνδεση ήταν μοναδική. Όταν γύρισα στο σπίτι, σκεφτόμουν αδιάκοπα τις μαρτυρίες.

Όλοι είμαστε άνθρωποι και έχουμε δικαίωμα στην ζωή και την ελευθερία. Αυτό που κάποτε έγινε στο Ιράκ, αυτό που τώρα συμβαίνει στην Συρία, μπορεί αύριο να συμβεί και στην Ελλάδα!

dsc_0139-copy

Μια γυναίκα (Μυρτώ Λοντόρφου) που είναι αναγκασμένη να ξεναγεί τον κόσμο στο χάος, εκεί που έχασε τα παιδιά της, την ανθρωπιά της και την ίδια της τη ζωή. Μια γυναίκα (Ιωάννα Κυρίτση) που από παιδί ονειρευόταν να σώσει τον κόσμο, να γίνει γιατρός και το όνειρό της μετατράπηκε σε εφιάλτη, καθώς καθημερινά βλέπει τις γενετικές ανωμαλίες και τον θάνατο από την εξαπόλυση χημικών βομβών. Μια ζητιάνα (Μαρία Τρυγωνη) που παρακαλά για λίγα χρήματα, που πουλά κλεμμένα αντικείμενα από τους νεκρούς της γείτονες. Μια γυναίκα που παλεύει να ζήσει εις βάρος των τόσων πτωμάτων, προκειμένου να μην γίνει ένα από αυτά. Μια αγωνίστρια (Βαρβάρα Λάρμου) που διηγείται το ιστορικό και πολιτικό υπόβαθρο πίνοντας ουίσκι για να ξεχάσει, καθισμένη στην πολυθρόνα της στο Λονδίνο, μαρτυρά σπαρακτικά τα εγκλήματα εις βάρος του Ιρακινού λαού, όπου μοιάζει να είναι πια ελεύθερη, αλλά στην πραγματικότητα είναι εγκλωβισμένη στις μνήμες της. Μια άλλη γυναίκα (Δέσποινα Νικητίδου) που πρόλαβε να φύγει με τον πατέρα της για τις ΗΠΑ, που δυστυχεί όμως με την ευτυχία της και εκλιπαρεί για την σωτηρία των δικών της που έχει να δει από παιδί. Μια γυναίκα (Μάγδα Κρυσταλλινού) στα πρόθυρα της τρέλας, μια αλληγορική μορφή που “ταΐζει” το ποτάμι με παπούτσια για να μην φουσκώσει και τους πνίξει. Μια έφηβη (Δήμητρα Σκέμπη) που δεν ξέρει τι να πιστέψει, από που να κρατηθεί τώρα που ξεκινά την ζωή της. Αρκετά οξυδερκής, ώστε να διαπιστώσει μόνη της την προηγούμενη αφέλεια της και να κοιτάξει τον κόσμο με μάτια συγκλονισμένα πια και όχι παιδικά. Μία ζωγράφος (Έφη Μεράβογλου) που αγαπά την τέχνη της, που αγαπά το γυναικείο σώμα και που το χρησιμοποιεί για να ταυτίσει όλες τις γυναίκες. Τέλος, μια ακόμα γυναίκα (Έρη Παπαγαλάνη) που θέλει να αγαπηθεί με πάθος, αλλά που για εκείνη η απόρριψη είναι ο πιο βίαιος θάνατος, η πιο ηχηρή βόμβα.

Θα πρέπει να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας στους ανθρώπους και να μην τους κατατάσσουμε σε υποκατηγορίες. Να ζήσουμε τον πόνο τους, να τους αγαπήσουμε, όπως θα θέλαμε να μας αγαπήσουν κι αυτοί.

dsc_0155-copyΌλες γυναίκες, διαφορετικές μεν, αλλά τόσο ίδιες. Ζωγραφίζουν επί σκηνής, την ζωή που την σκιάζει ο θάνατος. Μοιράζονται τις στιγμές τους, τους φόβους τους, τις ίδιες τους τις ζωές μαζί μας. Το σκηνικό είναι λιτό, αλλά ο ήχος της απόγνωσης που βγαίνει από τις καρδιές τους, γεμίζει το κενό σε συνδυασμό με την υπέροχη ηχητική και μουσική επένδυση, που σε τοποθετεί εξαιρετικά στον χώρο. Για μένα, το μήνυμα που θέλει να περάσει αυτή η παράσταση, είναι ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και όλοι κινδυνεύουμε από το ίδιο μας το είδος. Το ότι οι Αμερικάνοι μπήκαν στο Ιράκ, είναι κάτι σημαντικό να το γνωρίζουμε. Τα αίσχη που έγιναν και γίνονται δεν πρέπει να κρατιούνται κρυφά, γιατί έτσι τίποτα δεν θα αλλάξει. Θα πρέπει να πάψει να μας ενδιαφέρει μόνο ο τόπος μας, γιατί όλα είναι ρευστά, όλα είναι πιθανά και έτσι όλα μοιάζουν μάταια. Αυτή είναι μια προσωπική ανάγνωση, αλλά πιστεύω πως είναι σπουδαίο να καταλάβουμε, ότι όλοι είμαστε άνθρωποι και έχουμε δικαίωμα στην ζωή και την ελευθερία. Αυτό που κάποτε έγινε στο Ιράκ, αυτό που τώρα συμβαίνει στην Συρία, μπορεί αύριο να συμβεί και στην Ελλάδα! Αν πρέπει κάτι να κρατήσω από αυτήν την εξαιρετική μεταφορά, είναι το ότι θα πρέπει να ανοίξουμε τις αγκαλιές μας στους ανθρώπους και να μην τους κατατάσσουμε σε υποκατηγορίες. Να ζήσουμε τον πόνο τους, να τους αγαπήσουμε, όπως θα θέλαμε να μας αγαπήσουν κι αυτοί. Οι γυναίκες της Μ. Ανατολής είναι και αυτές γυναίκες όπως όλες -μάνες, σύζυγοι, άνθρωποι που αγαπούν και που θα έπρεπε να αγαπηθούν!

Ευχαριστώ το kallitexnes.gr και τον θίασο, για την ευκαιρία που μου έδωσε να σκεφτώ.

Προτείνω το έργο αυτό ανεπιφύλαχτα σε όλους γιατί είναι μια μαγική παράσταση, σε έναν εξαιρετικό χώρο με υπέροχα κοστούμια και ανατριχιαστικές ερμηνείες.

orizontia

katheti

Συντελεστές

Μετάφραση: Πέπη Μοσχοβάκου
Σκηνοθεσία: Μαρία Τσαρούχα
Βοηθός σκηνοθέτη: Ανδριάννα Σταυριδοπουλου
Μουσική Επιμέλεια: Μαρία Τσαρούχα
Φωτογραφία:  Γιάννης Τζένος
Παραγωγή- Δημόσιες σχέσεις: Γιώργος Κάλτσας , Ισαβέλλα Αναστασίου
Παραγωγή : Εργοτάξιον

Διανομή (αλφαβητική σειρά):

Βαρβάρα Λάρμου
Δέσποινα Νικητίδου
Δήμητρα Σκέμπη
Έρη Παπαγαλάνη
Έφη Μεράβογλου
Ιωάννα Κυρίτση
Μάγδα Κρυσταλλινού
Μαρία Τρυγωνη
Μυρτώ Λοντόρφου

 Πληροφορίες για την παράσταση

Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 21:15
Διάρκεια: 110 λεπτά
Τιμές εισιτηρίων:
15€(Κανονικό),
10€ (Μειωμένο). Φοιτητές/ Μαθητές / Σπουδαστές/ Κάτοχοι Κάρτας Πολυτέκνων (ΑΣΠΕ)/ ΑμΕΑ/Κάτοχοι Κάρτας Ανεργίας (ΟΑΕΔ)/ Κάτοχοι Ευρωπαϊκής Κάρτας Νέων/ Κάτοχοι Κάρτας Πολιτισμού ΥΠ.ΠΟ.Τ

Τεχνοχώρος Εργοτάξιον

Διογένους 1 , Άγιος Δημήτριος (στάση μετρό ΔΑΦΝΗ- έξοδος Στριγγάρη/Αγίου Δημητρίου)
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6983930220
Email Επικοινωνίας : ergotaxion@gmail.com

Η ιστοσελίδα της Heather Raffo: http://heatherraffo.com/projects/nine-parts-of-desire/

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα για τη βοήθειά της την Ahmadiyya community στην Αθήνα.

Σοφία Θρουβάλα

Σοφία Θρουβάλα

ΟνομάζομαιΣοφία Θρουβάλα και είμαι φοιτήτρια στη Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας της Τέχνης. Παράλληλα παρακολουθώ μαθήματα φωτογραφίας στο τμήμα επιμόρφωσης τηςΚαλών Τεχνών. Στον ελεύθερο χρόνο μου ζωγραφίζω, ασχολούμαι με την φωτογραφία, τον εθελοντισμό, παίζω λίγη μουσική και όταν μπορώ ταξιδεύω.Απολαμβάνω ιδιαίτερα την λογοτεχνία, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη μουσική, τον χορό και φυσικά τα εικαστικά. Αγαπώ την Ιταλία και την Ιταλική [κουζίνα, γλώσσα, τέχνη, κουλτούρα] συνεπώςοφείλω στον εαυτό μου να ονειρεύομαι ένα μεταπτυχιακό εκεί ή ακόμα και μια ολόκληρη ζωή.
Σοφία Θρουβάλα